top benim,oynatmıyorum!

Çürük - I

2012-02-09T16:06:00.003+02:00

"İnsan yalnızca bir beden olmayı kaldıramıyor. Halbuki yalnızca bedeniz ve bununla baş edemediğimiz için ruh diye bir şey icat etmişiz."

-Sinek Isırıklarının Müellifi'nden.

Yatağımda doğrulup, buğulu görünen silüetleri tek tek netleştirdim zihnimde. Çünkü aslında her şey zihinde. Az önce, sol tarafımdaki komodinin üzerindeki renkli gece lambasını renklendiren benim. Renkli olarak göremeseydim eğer, benim için renkli olmaktan çıkacaktı. Sonuç olarak, benim için renkli değilse, o lambaya renkli demezdim. Renksiz olduğunu da söylemezdim; ama benim için renkli olamayacak kadar gerçek olurdu.

Kafamı sağa çevirdiğimde gördüğüm görüntü, bir aydır gördüğümle aynı. Henüz yeni ayılan birisi için odak problemi yaşatacak türden. Yere düşüp her yeri örten kar taneleri ne kadar beyazsa, gökyüzüne doğru baktığımda öyle kirli görünüyorlar ki. Neticede bulutlardan daha beyaz değiller. Çıta bir hayli yüksek anlayacağınız, ne kadar berrak olursanız olun, eğer rakibiniz bulutlarsa, boyun eğmeniz gerekir, çünkü barış için sallayacağınız beyaz bir flama bile beyaz değildir artık onun yanında.

Kapı vuruluyor. Kapıya öyle bir vuruluyor ki bu, kapıyı açarsam içeriye buyur edebileceğim türden birinin vuruşu değil. Kapı ağlıyor, kapı yalvarıyor, lütfen biri şu adamı durdursun artık, kapı haykırıyor. Siz hiç konuşan bir kapıya rastladınız mı? Eğer duymak isterseniz, duyarsınız. Duvarları da duyarsınız, gökyüzünü de. Ama sadece duymak isterseniz.

Terliklerimi gece bıraktığım yerde olduğunu bilerek tek denemede ayağıma geçirdim. Sabahlığımı giydim ve yakasını, belindeki kuşağını, kollarını düzelttim. Kapıyı kırmak üzere olan birine yine de nezaket göstermeliydim, onu bekletirken bile. Halbuki onu beklettiğimi düşünmüyordum bile. Gerinerek kalktım ve terliklerimi sürüyerek odanın kapısını açtım, holün soğukluğu alelacele iki tokat çarptı suratıma. Titredim ve artık ayaklarımı sürümüyordum. Kapıdaki her kimse zıvanadan çıkmıştı ve kapıya indirdiği her darbe, beynime daha ağır olarak iniyordu. Sinirle kapının kilidini bir kere çevirdim, zincir sürgüyü çektim, kapının kolunu çevirdim. Açılmadı. Anahtarı bir kere daha çevirdim, kapının kolunu çevirdim. Açıldı. Kapı minnettar bir ifadeyle gıcırdadı, teşekkür ederim, çok teşekkür ederim. Zaten şu kapıyı kaç kere kilitlediğimi hep unuturum. Belki de hiçbir zaman hatırlayacak kadar bilinçlice kilitlememişimdir. Alışkanlıklar bilincin arka sokaklarından dolanır.

"N'oluyor lan sabahın bir vakti alacaklı gibi?!"

Elim havada kalmıştı, sabahın ilk sözcükleri biraz fazla yüksek sesle dalgalanmıştı sokakta. Boğazım yanıyordu. Ben sabahları yarım saat konuşamazdım, geceden kurumuş boğazım, damağım yanardı. Kronik faranjit. Dilim sürçüp de kronik frijit olduğunu söylediğim gün, kız arkadaşımın burnundan, içtiği 7up'ı getiren illet. İlacı sadece yarım saat. En azından benim reçetem bu. Daha yarım saat geçmemiş ve ben kapımdaki gençten çocuğa bağırıyorum. Piç kurusu!

"Ne var çocuk, deli mi dürttü, ne tekmeliyorsun kapımı sabah sabah?!"

Nefes nefese kalmış, cevap vermesi uzun sürdü. Tek eli kapının eşiğinde, tek eli dizinde. Ürkek ve sinirli gözlerle bana bakıyor. Ama nasıl bakmak. Aynı babasının gözleri, hay babasının şarap çanağına.

"Lan!?"

Yutkundum. Sekiz kere falan. Boğazımda Etna patlamış ve ben bir kere daha yutkunuyorum.

"Abla, ne olur içeri al beni, bu sefer öldürecek beni. N'olur, lütfen, saklanmam gerek!"

"Abla deme bana! Gir içeri. Höst, kenarda çıkar ayakkabılarını, kenarda!"

Kesik kesik soluyuşu, titrek vücudu, kirli Zoom-Air'ları, kapşonunun altındaki turuncu çamaşır suyu lekesini örttüğü eşofman üstü, kıçından düştü düşecek kot pantolonu, boynundaki kulaklığı, elindeki müzik çalar. Öyle çok şey anlatıyordu ki o an. Her an. O sussa bile saatlerce konuşabilirdik karşılıklı. Anlaşırdık. Ya da ben anlardım. Hatırlardım ve susmak isterdim. Ta ki gözünün, dünyanın en adi moruna büründüğünü görene kadar. O zaman susmak yerine "yine mi vurdu o puşt sana?! Ha? Yine mi el kaldırdı lan!" diye bağırırken bulurdum kendimi. Yemişim yarım saatini, bir saatini. O morun tonunu ölsem dahi unutmam çünkü. O çürüğün yerine dört gün sonra oturan koyu bir kızıllık, altıncı günü yedinciye bağlayan gece yeşerip sararması, on üç günün ardından yerleşen iğreti bir karartı... Aynaya baktığında içinde kaybolabileceğin bir karartı. Gözünü karartması. Eline aldığın makasla neler yapabileceğini düşündüren karartı. Karar.

"Al şu eti koy gözüne."

"Biftek mi bu?"

"Ebeninki. Boş konuşma da koy şunu gözüne."

Bu akşam da pizza söyleyeceğiz anlaşılan.

Devamı gelecek.

j

2012-02-06T22:12:00.000+02:00

Birine bir şey anlatıyorum mesela. Yahut bir şey öneriyorum diyelim. "Buna mutlaka bir göz at." "Buna mutlaka bak eve gidince." "Bunu kesinlikle dinlemelisin." "Tam senlik bak bu, izle, bak, bişeyler yap." gibi türlü türlü. Ama içten içe de biliyorum ki o bunları kesin unutacak var ya. Nasıl eminim ama unutacağından. Çünkü laf arasında o kadar vurgulamama rağmen ona çok da mühim gelmeyecek, aman diyecek içinden, "tamam kesin bakarım" diyeyim de, salla ya kim uğraşacak diyecek ben bilmez miyim. "Hee hee tamam" diyecek. Eşşoleşşek senin iyiliğin için konuşuyoruz burada! Ben de öldürsen unutmam, istesem de unutamam mesela. Herkesi kendim gibi sanıyorum........

Zaten nerede bir kişisel atarlanma var, orada çok nadide bir "herkesi kendim gibi sanıyorum" var. Yazık nasıl da alınmış, içine atmış.

Sanırım en tatlı sömestrlarımdan birini yaşadım.

Ben bazen böyle çok alakasız şarkılar dinliyorum. Bir anda içimden geliyor, lan diyorum açayım da iki Tarkan dinleyeyim diyorum. İki Tarkan dinleyeyim. Bir üç değil. Ama böyle bir anda. Bir dakika önce Kiss dinlemişim mesela, sonra Salına Salına Sinsice geliyor arkasından. Durumun garabetine dikkat kesilen bir iki arkadaşım hemen soruyor, iyi misin diye. Ne var arkadaşım, keyfimin kahyası mısını?! Yaradana yalvartmaaa, yüreğime taş basmaaaaağ...

Şu üç nokta değil de iki nokta çok manidar değil mi ya. Daha tavırlı. O sonuncu noktayı koymaya teşebbüs bile etmiyor yani öyle bir tavır..

Yemeksepeti bazen çok düşüncesiz oluyor ya. Gecenin bir vakti o gönderdiği e-postaları bir görseniz, nasıl bozuluyorum ekranın karşısında. "Bak biz bunda indirim falan da yaptık, off ne yenir di mi şimdi, ama saat sabaha karşı 4, istesen de göndermeyiz ehe mehe" Allahsızlar! Bari 24 saat gönderim yapanların reklamını yapın, ayıp denen bir şey var be.

Her genç kızın küçükken Tayfun'a aşık olması n'olucak? Hep bunlar çıkardılar zaten "enstrüman çalan erkek" çılgınlığını. Halbuki ben Mansur Ark'a vurulmuştum. Gideyim de bir Maalesef dinleyeyim. Ogeday vardı bir ara da. Ne ara bilmiyorum da. Asi gençlik, n'oldu ona acaba. Arkadaşımı hadi geri verin banaaaaa!

Game of Thrones'da bir replik vardı, "insanların 'ama' kelimesinden önce söylediklerinin hiçbir önemi yoktur" diye. Alkış tutmuştum duyduğumda. Bugün yine böyle bir olayla karşılaştım. Yarım saat boyunca konuşup sonuna da "ama"yı iliştiren sinsi insana ne denir ki şimdi yani. Yarıııım saat konuş sen, hiç dilin damağın kurumasın, benim içim kurusun ama, böyle nefes alama konuşurken, sonra bir ama ile devam et sonuna. O koskoca yarım saat sersemletti beni, ben daha ne dinleyeyim seni be! Tutarsıza bak arkadaş, mahvoldum yemin ediyorum ya. Anlattı anlattı anlattı böyle, sonra da diyo ki ama diyo ben diyo artık bunları düşünmek istemiyorum. DÜŞÜNMESENE O ZAMAN! DÜŞÜNME YA!

Kurtuluş Son Durak diye bir filme gittik bugün. Hiç oturup kritiğini yazacak halim yok, zaten hangi tarafını eleştireceğimi şaşırırım. Bu daha açıklayıcı oldu galiba. Benim amacım çok sıkı bir kadro olduğu için görmek isteyişimdi. Annemin amacı daha politikti, daha doğrusu onun amacı yoktu filme dair, çok çekmiş bir kadına hitap edebilir diye düşünmüştüm. Nitekim öyle de oldu. Feminist hareketten hazzetmiyorum ya, çiğ geliyor. Filmdeki kadın hakları fanatizmi fazla geldi bana. Eğlenceli olsa dahi pek şişirildiği kadar etki bırakmadı bende. Yediğim nachonun hatrına 6 falan veririm, o da en fazla. Bir de Ahmet Mümtaz Taylan'ın hatrı var, onu da şahsına ilettim zaten.

Al iyice karıştıralım kafaları o zaman. Çok sıkılıyorum ben ya. Geçen senenin final ders notları elime geçti de bugün, böyle yeşil kalemle kocaman SIKILMAK İSTİYORUM ARTIK! yazmışım. Boş zamanım olsun da canım sıkılsın diye dualar etmişim. Al sana dua. Neyse, öpercik aslan parçaları.

Sahlep

2012-02-05T16:42:00.004+02:00

NABERYA?!

Var ya, çok kahırlı bir süreçten sonra temayı değiştirdim sonunda. "Lan!" dedim, "ne var?!" dedim, "yemişim hazır şablonunu, oturur kodumu yazarım" dedim. Yazdım çizdim, ortaya çıkan bu oldu. Gerçi pek istediğim gibi olmadı; ama hata veren programlar ve bloggerdan ötürü, malzeme bu. Çok bela okudum, orası ayrı. Hardal'ı da blogumun yeni yüzü olarak ortaya çıkardım. Kapak kedisi kendisi.

Neyse dur şimdi, lafa tutma beni.

"Sevilmediğini düşünüyorsan belki de bir yerlerde bir yanlış yapıy..." Ya bırak! Öyle hissediyorsan öyledir belki de. Kabullenmek istemeyiş neden, ya da illa ki bir kulp bulup takma ihtiyacı neden? Sevilmediğini hissediyorsan, sevilmiyorsundur belki de sadece. Bu işin şartı şurtu yok ki.

"Gergin kalamar: masadakilerin nezaketen birbirine bıraktığı son kalamar. Ömrü gergin patateslere göre daha kısadır." -Fırat Budacı. Nezaket101 için detaylandırmak mümkün. Bizim evde de domatesin çektiği kahrı başka bir şey çekmemiştir herhalde. O son bir tane domates kalır sürekli. Kimse ilişmez, herkes birbirine bırakmıştır. Annem de her seferinde "siz küçükken domatesin suyunu içmek için kavga ederdiniz abinle, her sabah aynı tantana, kahvaltıyı mundar ederdiniz..." diye anlatmaya başlar. Her seferinde! Artık suyunu bıraktım, domatesi bile fazla geliyor. Senelerdir yemek masası kurup beraberce yemek de yemiyoruz. Misafirden misafire.

Az önce televizyonda Avea'nın yeni reklamına rastladım. Reklamda şu Erdem Yener yani Fasülye, sarı bir 4x4'le çıkageliyor, "bak" diyor "ne şahane di mi, dört çeker!" Yanındaki arkadaşı da diyor ki "çok yakar abi o." Hani şu Sertap Erener'li Turkcell reklamı var ya, "dört çeker" sloganlı, ona laf atıyorlar. Zaten izlediğim kadarıyla bu konsept Avea reklamlarının tümü, diğer operatörleri, özellikle de Turkcell'i hedef alıyor, yermeye çalışıyor, üzerine oynuyor. Asıl sorun burada Avea mı Turkcell mi? şeklinde partizanlık yapılması değil, asıl sorun rakip bir firmaya dair oluşan algı. Birilerinin sırtında yükselmek denir buna, rakip üzerinden oynamak ya da. Yüzyıllardır var olan bir iktidar-muhalefet ilişkisi. Son derece politik ve son derece çiğ. Eğer ki sen üç büyük operatör arasında ismini söyletebiliyorsan, senin artık bu tarz basit oyunlara neden ihtiyacın olsun ki? Sen yine yeniliklerini yap, tüketiciye sun, sunduğun hizmeti güzelce tanıt, cazip kılmaya çabala. Ne bileyim akılda kalıcı reklam jingleları üret, insanları çekebilecek kampanyalara ağırlık ver... Ama sen koskoca firma kalk, çocuk gibi ona buna laf yetiştirme çabalarına gir. Oldu mu? Olmadı.

Aynı şeyi Kılıçdaroğlu'nda da gördük. Bir ara sürekli Melih Gökçek'le Arena programında karşı karşıya çıkıyorlardı. Elinde sürekli bir dosya. "Sizi mahvederim!" dosyası. Sonra gördük ki bu ülkede muhalefet, karşıt fikirler üretmekten çıkmış, sadece iktidarın açıklarını yakalamaya, suçlamaya, burun kıvırmaya dair bir şey olmuş. Elbette ki bunlar olacak, "iktidar-muhalefet elele!" kampanyası yapmıyoruz burada, ama dozunda olmalı. Haydi ben ikna oldum diyelim, çok güzel yakalamışsınız açıklarını, hakkında iddia edilen suçlamalara da katılıyorum. Peki sonra? İktidardan soğudum, tamam. Eee? Sana nasıl ısınacağım peki? senin icraatların neler? Yürüttüğün kampanyalar neler? Projelerin, gerçekleştirebildiğin vaatlerin, topluma dair çalışmaların? Yok mu? Eee atıp tutuyordun senelerdir, madem alternatifini üretmeyecektin, ne demeye sallıyordun sağa sola?

Nitelikten çok niceliğe değer verilen bir çağda yaşıyoruz. Ne demişler, "don't hate the player, hate the game."

Size şöyle güzelinden bir "hoşgeldim" şeysi hediye edeyim:

Groove Armada - Just For Tonight

hayır.

2012-01-26T21:03:00.001+02:00

“Hiç olmadık bir zaman” da.

“Hiç beklemediğim bir an”da.

İnsan ölümü oldurabilir mi ki zaten? Bekleyebilir mi? Olasılık dahilinde olsa bile insan ölümü kapıda karşılayabilir mi?

…

Yakıştırabilir mi?

...

id

2012-01-22T12:34:00.001+02:00

“Peki sen kimsin?”

Ben mi kimim? Ben bunu on saniye önce de izah etmiş olanım. On dokuz saniye önce de. Yirmi iki. Otuz yedi. Sen sordukça kim olduğunu anlatanım. Kendimden nefret edecek kadar çok anlattım kendimi. Bir diğer soru işaretine kadar karakterimin kıyısında köşesinde ne varsa onu arıyorum her seferinde. Aslında senin beni tanıyamayışın, bana kendimi daha iyi tanıyabilme yetisi veriyor. Bu kayıp bir kurşun kalemi ararken dolma kalem setine rast gelmek gibi. Ve her zaman öylesine şanslı olmuyorum.

“Kimsin sen?!”

Adımı biliyor musun benim? Bilme. Çünkü aslında hiç fark etmez. Sadece gözlerimi hatırla. İyi bak bana. Göz bebeklerimin bir anda nasıl büyüdüklerini hissedebiliyorum. Yanaklarımın alev aldığını. Bir kirpiğimin düştüğünü. Senelerdir oraya oturup bana kim olduğumu soruyorsun ve ben göz bebeklerimi bile hissedebiliyorum. Her bir hücremi hissedebiliyorum. Temas olmaksızın. Bende yarattığın bu aşırı duyarlık, kendimden ürkütüyor beni. Kendimi aramayı bıraktım. Kendimi buldum diyemem. Kendimden usandım. Hiçbir esrarı kalmayan bu bedende tıkılı kaldım ve her saniyeyi her şeyi duyumsayarak geçirmek, bundan daha fazla sıkıştıramazdı beni. Sen hiç beynini hissettin mi? Ya da göz bebeklerini?

Birazdan tekrar soracaksın. Üç dakika sonrasında bir kere daha soracaksın. Eğer bu sefer becerebilirsen aramızda yedi buçuk dakikalık bir sessizlik olacak ama yarım dakika daha dayanamayacaksın, sekize tamamlayamayacağız. Tıpkı tamamlayamadığımız diğer şeyler gibi, bu da yarım kalmaya mahkum olacak. Dile getirmediğimiz bütün düşünceleri idam sehpasında bıraktık, düşünmüş olmamız yetmedi, bunları söyleyemedikten sonra hiçbir şey ifade etmiyorlardı çünkü. Geride bıraktığımız çok şey oldu. Sen unutmuş değilsin belki de. Belki de sadece o odanın ışıklarını kapattın. Belki kapısını biraz zorlasak, rutubetten şişmiş tahta kapıyı biraz itsek, elimize kıymıklar batsa, açılınca suratımıza yosun kokusu vursa, ama açılsa. Bir şeyler anımsatırdı sanıyorum. Işık olmasa da, net olmasa da, silüetlerin kokusu, odadaki pusun sesi, lamba zincirinin cehennem kadar soğuk oluşu bir şeyler anımsatırdı, evet evet, kesinlikle anımsatırdı. Ama sen o lambanın zincirini çekmezdin bile. Unuttuğun için değil, korktuğun için.

“Peki sen k…”

Gözlerinde merak yok, bunu görebiliyorum. Aslında her söylediğim, her yaptığım, en ufak mimiklerimden en büyük tepkilerime varıncaya dek her şey sana bir cevap veriyor. Ama sen cevap aramıyorsun. Benim kim olduğum hiç umrunda değil, kim olduğumu zaten biliyorsun. Sen sadece soru sormanın heyecanına kapılmışsın ama aynı sorudan öteye bir adım dahi atamamışsın. Alacağın cevaplar ne kadar netse o kadar korkmuşsun. O yüzden, bana hayatım boyunca cevaplayabileceğim kadar buğulu bir soru sormayı tercih ediyorsun. Kendimi açıklamak isteyişimin hiç bitmeyeceğini biliyorsun. Bu konuda hiç susamayacağımı. Dinlemesen de görebileceğini. Gidemeyeceğimi biliyorsun. Gitmeye niyetinin olmadığını da ben biliyorum. O kadar iyi biliyorum ki, artık git de demiyorum. Sadece bekliyorum. On bir dakika sonra bir kez daha soru sormanı beklediğim gibi. Tekrar.

yüzyüzeyken konuşuruz.

2012-01-18T14:21:00.002+02:00

Bu kadar hızlı geçeceğini bilemedim zamanın. Bu kadar çabuk geleceğini tahmin edemedim. Belki de bana hiç gidecekmişsin gibi gelmedi. Belki de bu sadece Kelebekler Vadisi'ne gidişin gibiydi bende, ya da Çanakkale'de geçireceğin 6 boğucu gün gibiydi. Sadece önceden alınmış bir uçak biletin vardı ve yanmasın diye gidiyordun. Sadece gitmiş olmak için. İtalya turuna gider gibi. Tur otobüsündeki sarışın çocuğun saçlarını sevip geri dönmek için. Ya da sadece Dali için. Sadece oyuncak müzesi için. Sadece One Love için. Sadece öylesine.

!f Kısa Film Festivali'nde Boy'u izlemeye hazırlanırken suratını ekşitmiştin. Gidemeyeceğin için giden diğer 8 kişinin ortalamalarını ezbere söylemiştin. Bir diğer Festival'e de daha mutlu gelmiştin sonra. Geç gelmiştin, en son sen gelmiştin, Striptiz içlerinde en kötü filmdi ama sen sevmiştin, anlığını çıkarıp turuncu bir kalemle not bile etmiştin. İki festival arasında yaşam çok çabuk değişmişti. Aylak'ta gideceğini konuşmuştuk bile, artık çok geçti, konuşmuştuk işte, konuşmasaydık gitmeyecektin belki de. Gittiğini bilmezdim belki de, olamaz mıydı öyle yanılsamalar.

İki anlık arasında ne çok şey değişmişti. Ben senin için bir Journal wreck edecektim, ama sadece iki düğme dikebildim o son sayfaya. Son sayfanın sağ sayfa oluşu, son sayfanın benim oluşu, o an masada tam 11 kalem oluşu, o an masada ilkokul hatıraları ve sıcak çikolataların oluşu, lomosuz geçirdiğimiz son gecenin o gece oluşu, uzun saçlarla son fotoğraflarımız ve saatin çoktan dokuz buçuk olmuşluğu.

Iron Man tişörtünle çıka geldiğin Havelka günü, belki de "seni daha fazla özleyemezdim" dediğim gün. Haftalar sonra birbirimizdeki değişikliklerden bahsederek geçirdiğimiz, masada 9 kişi yokmuş gibi dakikalarca kitaplar ve filmler hakkında fısıldaşmamız. Giderayak bir acele ajandamın rastgele bir sayfasına yazdıkların ve sarı çantan. Evet, seni daha fazla özleyemezdim. İdim. Bundan sonrasıyla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. Çünkü, turuncuyla, "yaşam korkunç ağır."

Sturgess yeni film çekebilir, Alex Turner Mayfest'e gelebilir, Bon Iver yeni albümüne dizzymisslizzy adını verebilir, Bülend Özveren haydi çocuklar diye bağırabilir, Hakan Günday yeni kitap yazabilir, J.Cullum'la Meat the Beatles düet yapabilir, Retrox mantarlı krep ve birayı doğumgünümüzde hediye verebilir, ben belki Tutunamayanlar'ı bitiririm, Havlu Günü'nü kutlayabiliriz Bilkent'te, haftada iki gün şifre göndermeye devam edebilirim, Cinebonus'ta bedava film izleyebiliriz, İmge'de kendimizi kaybedebiliriz ve belki cemaatçi kırtasiyelerden kalemler almaya devam ederiz. Sana verdiğim her yeşilci kalemi kaybedebilirsin. Konur'da yürürken şarkı söyleyebiliriz, belki Octopus's Garden'ı çalabiliriz, Barış sen ve ben tekrar bir grup kurmaya girişebiliriz, alışveriş merkezlerinde sosyal deneyler yapabiliriz, ben belki on ikiye kadar seninle büyük evi ablukaya alırım ve belki de balkabağına dönüşmem. Ve daha bir sürü şey. Ve bu milyarlarca şey için sen gelene kadar beklemem gerekecek. Umalım da bunların hiç biri sen yokken olmasın. Denerim. Zamanı durdurmayı değil belki ama alışmayı denerim.

Dramatize etmek çok bayat. Elvedaların da öyle olması gibi. Sarılmayı, kokuyu depolayamamak gibi. Ayrılırken gayriihtiyari görüşürüz demek gibi.

Paul'e söyleyeceğim, sana mesaj atacak. Ve son mesajı o atmış olacak. Polonezköy'den. Sen de Polonya'da tweet atacaksın, tumblr'a tümbülr diyeceksin içinden ve bana bir karpostal göndereceksin.

Ben senin için her sabah Modern Sabahlar'ı dinleyeceğim. Güvercinleri kovalayacağım. Bir de belki mezun olacağım.

Dikkatli git, varınca ara.

population trap

2012-01-16T00:19:00.003+02:00

Az önce yürüttüğüm bir piyasa araştırması sonucunda bölüm insanlarının yüzde yetmiş ikilik çoğunluğunun, dönem başında verilen ödevi final öncesi geceye bırakmış durumda olduklarını öğrendim.

"Alo, n'aber karşim?"
"N'olsun ya ödevi yapıyorum."

"Alo, n'aptın ya?"
"N'apalım işte, ödeve kasıyoruz."

"Alo?"
"..."
"Aloo?"
"..."
"Lan?!"
"..."
"Ölü müdür nedir, alın bunu dışarı."

Ayrıca VAR testinden elde edilen bulgularla, yarının kardan tatil olacağına bel bağlamış yaklaşık 18 kişi, yarattıkları spekülasyonla insanların aklını bulandırıyorlar. Nitekim, öyle bir dünya yok. Tatil matil yok arkadaşım, işimiz gücümüz var bizim, bitse de gitsek planlarımız var.

Neyse, ben sizi Türkiye'nin sürdürülebilir borç oranıyla başbaşa bırakayım. %39,4! Ben buldum da bunu. Uğraştım.

Hadi kopuyoruz.

Sonra da bu.

MDG's

2012-01-14T14:52:00.004+02:00

Bir yere Post-it yapıştırınca, o kağıdın alt köşeleri yukarı doğru kıvrılır, yapışkanlı kısmı da tutunmamak için direnir; bir kaç gün sonra yere süzülür ya. Hah işte öyle Post-it'in de Allah belasını versin. Sen hayatta olma amacını bile gerçekleştiremiyorsan ben sana daha ne diyeyim. Ha şu da var, '... süzülür ya...' dan sonra şöyle devam etseydim mesela, "işte öyle hissediyorum şu günlerde" deseydim, çok havalı olurdu. "Hayat çok karanlık yea"dan bir girerdim, sonra sabahlar olmasın. Tutunamayanlardan da Olric Molric bikaç cümle yazardık şimdi seni kıracağıma kafamı kırmam ama seni de kırmam bence.

Rektörümüz değişti değişeli bir heyecandır aldı yürüdü kampüste. Kütüphanede gece yarısı çorba ve çay ikramı ile sesini duyuran Prof. Dr. A. Murat Tuncer, daha sonra maille bilgilendirdi bizleri, "kanka yarın K salonunda bi konuşalım işiniz yoksa, muhabbet ederiz" kıvamında. Haftasonları da kütüphaneyi 24 saat hizmet verir hale getirdi sağolsun. Twitter'dan da Abdullah Atalar tarzını yakaladık mı tamamdır:

İçten insanın hali başka.

Görüldüğü üzere, kedi seven adamdan zarar gelmez. Benim rektörüm işini bilir. Bu sene son senem benim, Para Sermaye'den B1 yetiyo hocam.

Vedalardan nefret ediyorum.

Suluboyada renkler birbirine karışırdı da ben hiç bir rengi hakkını vererek kullanamazdım. Hiç tam beyazım olmadı. Pastel boyada da ilk siyahım biterdi. Hani önce kağıdı bütün renklerle boyardık sonra da üzerine siyahla boyayıp en son o siyah tabakayı bir iğneyle falan kazırdık da kazıdığımız şekiller renkli renkli olurdu hatırladınız mı? "işte öyle hissediyorum son günlerde..." Ben kaptım bu işi.

Konşuda açılış vardı gittiniz mi? Partiyi kaçırdınız gerçi deli eğlendik. Hiç masraftan kaçınmamış dolmuş ayarlamış hepimizi partiye dolmuşla getirtti. Genelkurmayın oradan geçerken çökmedik bile, çıkardı verdi parasını, aybenböyleadamgörmedim.

WHO diyince Dünya Sağlık Örgütü yerine grup olanın aklıma gelmesi, benim doğru bölümde okuduğuma kanıt. Allahtan OECD diye grup yok.

Cinebonus ve D&R, bak buraya. Bana her gün bülten göndermeyin! Her gün de göndermeyin be! Şunlar yeni, şunlardan al, bak bu filmi yeni getirttik gelmezsen darılırım... En azından şu son haftamda bana biraz destek olmanızı beklerdim. Mail atmayı biliyorsunuz, iki Kalkınma notu çektirip gönderemediniz eve. Şirket olmuşunuz ama adam olamamışınız!

Havayı Koklayan Adam ile de seviyeli bir ilişkimiz var. Her gün günaydın ve iyi geceler temalı iki mesajını gönderir. 3 günlük hava durumunu verir, altına da not düşer, bugün şemsiyeni al, içine atlet giy, yarın sis olacak bence okula gitme gibi. Ama aynı seviyeli ilişkiyi TEB ile kuramadık arkadaş. Kuramadık. Gece 2'de mesaj geliyor, 4'te bi geliyor. 5 KERE AKARYAKIT ALANA POLATLIYI HEDİYE VERİYORUZ! Hayır ben o işlerin nasıl döndüğünü iyi biliyorum. İktisatçı insanız. Ben 5 kere alışveriş yaptığım zaman kredi kartımla, o mağazadan ya da işte neyse artık, komisyon kesiyorsun, o komisyonları da bana geri hediye ediyorsun. BENİM PARAMLA BANA ARTİZLİK YAPIYORSUN!

O reklamların altına düştüğünüz 1,5 puntoluk "yalnız sadece gün içinde 5 kere akaryakıt alırsanız ve adınızın ikinci harfi "ğ" ise veriyoruz hediyenizi..." dipnotlarını da ayrıca konuşucaz senle, gömleğini içine sok hayvan herif o saçların hali ne?!

"Polis banyonun kapısından, neden onları aramadan önce bir galon çilekli rom hazırladığımı soruyor. Çünkü ahududumuz bitmişti. Çünkü aslında hiç farketmez."

Ayrıntılara takılıp resmin tamamını görememek bir görme handikapı mıdır bilmiyorum ama canım acayip çilek istiyor. Mevsimler sadece hava durumuyla yetinmeyip bize karşı sebze meyve kozunu da oynuyorlar ki daha çok özleyelim. Adam gibi domates bile yiyemiyoruz, aldığım domatesleri gidip pazardaki adamın kafasına atasım var, "domates istedik yeşil elma vermişsin ne be bunlar!" Domatiz. Gideyim de yemek yapayım.

Ders çalışmamak için elimden gelenleri başucuma koydum, ben bir yalan uydurdum. "Daha erken yea, gece çalışırım." Sonra beş dakika sonra gece oluyor. Adaletin bu mu dünya? Spihoniçki; doğada adalet olmadığını kavramanın getirdiği yalnızlıkmış. Mesafelerin getirdiği yalnızlık n'olacak?

okyanus

2012-01-08T14:26:00.002+02:00

Ve bugün bir şarkıdan daha nefret ediyorum.

Başta çok güzel olacağını düşünerek, sevdiğim şarkıları alarm zili olarak ayarlıyorum. Güne güzel başlamak için sadece bu tür şeylere tutunmak ne kadar acıysa, o kadar acı çalıyor alarm da. Susmuyor. Gittikçe artıyor sesi, titreşimle birleşiyor ve sol kulağım bir matkapla açılıyor güne. Sonra titremekten bunalmış telefon, intihar etmeye karar veriyor, komodinden yere bırakıyor kendini. Ama hayat bırakmıyor onu, o titremeye devam ediyor. Matkap parkeleri delik deşik ediyor. “Geber! Beter ol! Uyan ve beni durdur! Erteleme, 9 dakika sonra tekrar deleceğim yoksa burayı.”

Uyanmak güzel halbuki. Her anlamıyla. Ama akşamdan soru ve şaşkınlığa yatırdığın düşünceler gözünü açar açmaz aklına geliyorsa, uyanmak bir eziyete dönüşebiliyor. Rüyada kalmak istiyorsun. Ömrünü lucid rüyalarla sürdürmek istiyorsun. Gerçi onu da alarm ziline dönüştürmekten korkuyorum. Çünkü anladım, süreklilik isteği, tek taraflı bencillik, doyumsuzluk; bütün bunlar bir tarafı tüketmekten başka bir işe yaramıyor, genellikle de birinci tekil şahsı.

Bugün bir şarkıdan daha nefret ediyorum. Ve bunun titreşimle falan hiç alakası yok. “Sorun sende değil, bende.” Böyle olmasını istemezdim. Bir de üzerine uyandım.

Yağmur yağıyor, dışarı attım kendimi. Yakamı kaldırdım, ellerimi cebime soktum. Paçalarımın ıslandığını hissedebiliyorum. Yavaş yavaş yukarı çıktığını. Kulağımda bir şarkı yine, her yağmurda olduğu gibi. Aynı. Ama onunla aramızdaki ilişki daha derin. Hiç nefret etmedim ondan. Sadece özledim, yağmur yağsa da dinlesem diye. Rüzgarın camlardan ıslık çalarak beni dışarı çağırmasıyla başladı ve ben kilometrelerce uzaktayım evden. Bir ışık yılı uzaktayım dünyadan. Olmasını istediğimden daha yakın bir ses. Farkına varmak istemediğim her şeyin yanından geçiyorum uçarak. İstemiyorum. Uğramak ve sekiz yüz sene düşünmek istemiyorum, geçip gidiyorum. Yağmur dinerse geri dönüp zihnimdeki hapsolmuşluğa teslim olacağımı biliyorum. Soru işaretinden gardiyanlar beni tıkacaklar yine o çok sesli zindana. Allah belasını versin böyle zulmün ve yağmur hiç dinmesin.

Dizlerimin ıslandığını hissediyorum. Nereye gittiğiminse bir önemi hala yok. Bugün eve farklı bir yoldan döneceğim. Ama farklı bir kapı yok girebileceğim. Bir insanın macerası da budur zaten, farklı yollardan mutluluk ve birbirinin aynı zorunlu sonlar. Sıkıcı. Ama öyle.

Koşmak istiyorum.

Trafik ışıkları asfalttan yansıyor, arabalar su sıçratarak geçiyorlar. Her yer çamur. Islak kediler kayıp. Güneş eksik. Birkaç şey daha.

İstediğim gibi düşünemediğim bir yürüyüş beni zorluyor. Belimden bir dala asılı kalmışım ve kıvranıp duruyormuşum gibi. Ya bırak da gideyim! Derin derin nefes alıyorum ama derin derin düşünemiyorum. Sürekli soru cevaplamak zorunda mıyım da zihnim bana bu oyunu oynuyor. Obsesyonun manası yok, bırak. Alışılagelmişlik sıkıştırmasın seni. Meraklarından arın. Her şeyi çözmek zorunda değilsin. Sadece bir sonraki adımını düşün. Ona da gerek yok gerçi, sağdan sonra sol, soldan sonra sağ. Bitti. Bu kadar basit.

Unutmak istiyorum.

Şarkılardan ettiğim nefreti de unutmak istiyorum, evin yolunu da. Bildiğim tüm şeyleri unutmak istiyorum. Varoluş krizine tutulmuş bir evsize bağışlamak istiyorum tüm bildiklerimi. Yolunu bulması imkansızsa, en azından yirmi küsür yıl kafasını bununla meşgul eder ve rahatlar diye. Rahatlarım diye.

Bahçeli bir evin yanından geçiyorum. Evin rengi çok güzel, çiçeksiz bir bahçesi var. Ama güzel gözüküyor. Yağmur yağıyor ama bütün camları açık. Kapıdan bir adam çıkıyor, elinde bir çanta, büyükçe. Adam gidiyor. Birisini arıyor telefonla. Geri gelmeyeceği o kadar belli ki. Bahçe kapısını ardından kapamıyor bile. Çünkü evi umursamıyor. Tıpkı camları kapamadığı gibi. Cehennem olup gidiyor. Arabasına binip gidiyor.

Telefonuma bakıyorum. Ekranı ıslanıyor. Şarkı bitmek üzere. Ben eve gitmek istemiyorum. Telefonum hiç çalmıyor. Şarkı bitiyor. Birisi omzuma dokunuyor. Neden sinirli olduğumu bilmiyorum ama sinirle dönüyorum.

Donuyorum.

everyday im psychoanalyzed

2012-01-06T00:08:00.004+02:00

Az önce annemle radyodan şarkı dinliyoruz. Tracy Chapman çalıyor. Anneme dedim ki, "anne bu kadın..." Cümlemi bitirttirtmedi (?!) Annem hemen itiraz etti, "adam?" dedi. Radyonun sitesinde fotoğrafı vardı o esnada, "oha adammış bu!" diye haykırdım. Senelerdir kadın biliyorum sonuçta. Sonra bizim kafamız karıştı biraz. Beş on dakika erkek sandık. Googleladık, fotoğraflarına baktık, çok baktık ama, kestiremedik çünkü. Sonra kadın olduğuna kanaat getirdik. "Demek ki en başta doğru biliyormuşum" dedim. "Demek ki fikirlerini değiştirmeyecekmişsin" dedim. "İlk işaretlediğin doğrudur, şık değiştirme" dedim. "Annene bile güv..." demedim, annem bilir benim. Erkek diyorsa bir bild... Öyle olmuyomuş demek ki. Neyse.

para notu var mı sende?

2012-01-04T17:37:00.002+02:00

Allah senin bin belanı versin Eviews. Kurtulamadım senden bir türlü başıma ne geldiyse senin yüzünden geldi lan! Kim seni programlayan ya, kim! O zaman serileri de bitmek bilmeyen veriler de yerin dibine batsın. Pislik. Nedir benim senden çektiğim, düş yakamdan artık ulan! Hayır kabahat bende, ne halt yemeye EKK kullanacağım da uçacağım da kaçacağım diye atar tutarsın. Yaz, ver. Bitsin gitsin. Ama yoook, hep sen yüz veriyorsun buna. Sus! Paralarım valla. Yürü lan odana! Cibilliyetsiz!

Yemişim ekonometrik çıkarımını ya. Yapmıyorum! Kalırsam da kalayım be. Yapmıyorum. Çekilir çile değil.

Ya peki el üstünde tuttuğum iki gözümün çiçeği ödevimin bir türlü kabul görememesi. Seni niçin tatmin edici bulmuyorlar anlamış da değilim bebeğim. Halbuki ben seni ne çalışmalarla ortaya çıkardım, ne uğraştım didindim. Okumadığım makale kalmadı. Bilimsel yayın formatına yarım gün uğraştım. Her sunuşta karşı tarafın suratında tek mimik bulamamak, sanki uyduruk bir ödevmişsin gibi hissettiriyor değil mi? Sen sakın kendi üstüne alınma ama. Bence çok güzel oldun. Öyle spesifik bir konu olmayışın sadece kavrayışını güçleştiriyor. Kesin sonuçlarının olmayışı da bundan. Ne güzel komşumuzdun sen Fahriye Abla. Dünyayı kurtaracaktım ben lan o ödevle!

Bir Afrika ülkesini kalkındırmanın da hiç üzerime vazife olmadığını düşündüğümden henüz o ödeve başlamadım. Görüldüğü üzere final haftası öncesi projelere doyamıyorum. Doyamadığım için ağırdan alıyorum. Bitmesin, çok güzel çünkü. Neyse sınavdan önceki gece yaparım ya n'olcak.

Bitse de gitsek. Ne biliyim nereye.

Koca koca adamlar, hiç yakışıyo mu. Neyse 2:28 sonrası loopa alınmış durumda, birşey demiyorum. Konseregideydikiyiydi.

feeling the blanks.

2012-01-02T23:39:00.002+02:00

Aç olmayıp yemek yapmak kadar ... birşey yok.

Her sabah mide bulantısı çekmek de ... dır.

Tutmamış, buza geçiş yapmış kar en ... dir.

Dudakların çatlaması kaçınılmazdır da yarılması ne ... birşeydir arkadaş.

Ben bu ... buzdan merdivenlerinde de kaymadıysam, daha da kaymam.

Böyle ... bir soğanla da sadece benim gibi ... biri konuşabilirdi. Soğansın lan sen, düşmanım mısın ... a bak ya!

Kediniz sizi duvara ... karşılıyorsa, ona kısaca ... denir. ...!

Çabaların takdir görmesini beklerken, itin ... sokulması biraz şey.

Senin ... ... ... ... ... ben. Sen değil. Şu ... ... olan.

Sen ... gibi davranırsan, ben de sana ... muamelesi yaparım.

Neşeli, al yanaklı servis şoförünü tersleyen … kız. Bozuk paraların yerlere saçılsın da toplayama bir türlü!

ofkors.

şu video da tree of life'tan daha anlamlı değilse...

karışık kaset

2011-12-27T01:21:00.003+02:00

Blogdaki ayarsız adamlı video silsilesinden tiksindim resmen. Böyle söyleyince de her yazıya adamlı video koyuyormuşum gibi, sanki açmışım gibi böyle şeylere. Aç değiliz açıkta değiliz. Ne bağlamda? Olmadı değil mi. No.

Pop Saati'nin neredeyse benimle yaşıt olmasını ne yapalım peki? Bence Hakan Peker ve Pınar Aylin'den sonra Türkiye'nin Benjamin Button'lığına Erhan Konuk gelebilir. İlk üçe oynar gibime geliyor. Bence hiç bitmesin.

Pop Saati | alkislarlayasiyorum.com

Ya şimdi böyle de söylemek istemiyorum. Rock Market vardı bilir misin? Lan ne beklerdik onu gece izleyebilmek için. Bir jenerasyonu tümden kaliteli müzik konusunda bilinçlendirdiler o programla. Trt'nin adam akıllı işler yaptığı dönemlerdi bunlar. Aynı dönemler dedemler TSM dinletilerine gider bize de el sallarlardı, ayrıntımı öpsünler, ondan sonra bozdu işte. Ben bu ara ne salladım di mi TRT'ye. Leyla ile Mecnun olmasa ben daha neler ederdim de dua edin siz. YA NEYSE! Geceleri başladı mı abime hayvanlar gibi bağırırdım, "aaağbiieeeee rakmarket başladııııııaaaağ" şeklinde. Sonra kafama terlik yedim. La dedim herhalde gece olduğundan ötürü. Sonra yanına koşmaya başladım, o zaman da abim şey yapıyordu, kızıyordu yani, "nebaarıyonlan!" şeklinde. Beni çok bastırdılar bu evde, bi tarafım ezik büyüdüm ben. Yok lan ne ezilicem, adamın aklını alırım. Başlarda abim gelirdi, izlerdik falan. Sonra ben bunu haber vermeye devam ettim her seferinde ama abim gelmemeye başladı. "Tamaaaam." derdi içerden ama gelmezdi. Çünkü bilgisayar, internet, Numan'dan alınmış karışık çekme kasetler, Blue Jean'in verdiği cd'ler falan derken, Rock Market'te çalanlar o kadar da orijinal değildi artık onun için. Ama benim için öyleydi. Çünkü tamam, açar cd'lerden falan izlersin klipleri, o imkan var evde. Biz deli arşivciyizdir de. Yani o imkan var ama onu o gecenin bir vakti televizyondan izlemek, seninle birlikte başkalarının da izlediğini düşünmek falan, o programın bir havasının olması, daha o yaşında genç kız anket defterlerine izlediğiniz program bölümüne ROCK MARKET HELLYEAH FUCKYO falan yazmak, inanılmaz heyecanlıydı. O sonuncu yok, ya da var ne biliyim lan ben şimdi. Biz büyüdük ve kirlendi dünya lölölö yapmayacağım merak etme. Abim sallamasa da ben izlemeye devam ettim. Ah ulan rakmarket. Bak müziğini de buldum.

Sonra ne halt yemeye yaptılar bilmiyorum ama Rock Market bitti. Allahım ben nasıl çıldırıyorum ama, nasıl bitiyor ya rakmarket! Lanedemekrakmarketinbitmesi! Amerika'nın bir oyunu falan bence............... Hala çok sinirliyim. Sonra Çıngırock mı ne, öyle de kolpa bir isimle aynı şeyi yapmaya çalıştılar ama YEMEZLER. Yürrrüüüüü! Ayıp denen bir şey var be. İki damla heyecanım vardı onu da aldın götürdün Trt. Sonra Rock Market Tv8'de devam etti bir süre, Hicri, Aptülika falan da vardı işin içinde. Ama yok be gülüm, eskisi gibi olur mu. Şener Abi'nin hatrı da bir yere kadar.

Bir keresinde Graveworm'un bir şarkısını yayınladılar hatırlıyorum, aklımı oynattığımı da hatırlıyorum, böyle masaya çıkıp oradan halıya balıklama atlamış falan olabilirim. Öyle bir his. Lan bir kere de otobüsle Giresun'a abime gidiyorum, o zaman da otobüslere bu müzik dinlemek falan için ekranlar konulmuş, herkesin koltuğunda bir tane var. İster film izle, ister müzik dinle. 11 saat yol nasıl geçecek lan diye hayıflanırken bir bakayım dedim, nedir, ne değildir. Ve gördüğüm manzara ile şoke oldum. Bak sana şöyle göstereyim hatta:

Şu ekranla karşı karşıya kaldım. Hayır bir önceki ekran böyle Sertaç Ordar'la falan dolu bir playlist. Bu böyle. Graveworm. Arkadaş ben çıldırmayayım mı. O hep kekleri falan mundar etmişim ben, molada muavin kolonya çaldı suratıma da anca kendime geldim. Kendine gel bunlar olacak, dedi. Ben 11 saat nasıl gittim hiç bilmiyorum.

Konu nasıl Graveworm'a geldi, onu hele hiç şu an çözemedim.

Dün de kanalları hızlı hızlı geçerken, KanalD'de bir dizinin öyle bomba bir repliğine geldim ki içtiğim ilaç burnumdan kapsül olarak çıktı, öyle bir güldüm. Oğlanla kız oturuyor bir bankta, kız kalktı bir hışımla gitti, oğlan da arkasından bağırıyor " git babanın bağkuruyla hormonlarına baktır!" diye. Ya hasta mısınız o nasıl replik arkadaş, öldürdü beni gece gece ya. Ahahha.

Ahahhanelanadamgibigülgüleceksende!

Az önce bir canparesiyle konuşuyoruz, tırnak mendilini hatırlattı bana. Tırnak Mendili! Hatırlayan var mı. Her Pazartesi tırnak kontrolü yapan nevrotik örtmenlerin icatları hep bunlar. Ama Türkiye'nin her yerinde bu uygulamanın yapıldığına dair kesin ve keskin bilgiler var elimde, Milli Eğitim Bakanlığı'nın aklı mı karışmış acaba? Neyse, her Pazartesi kesilmiş, tertemiz tırnaklarla gelirdin, ve hoca kontrole başladığında o mendille beraber gösterirdin ellerini. O mendil de temiz, ütülenmiş, gömleğin cebinde hazırolda beklemeliydi. Allahıma bin şükür hiç başım öne eğilmedi sınıfta. Hep gururlu biçimde elimi uzatıverirdim mendilin üstünde. Ama şunu bir okuyun. Tırnak mendili deyince de bir mide bulantısı oluşmuyor mu sizde de? Tırnak pidesini n'apalım o zaman? Susaymışım iyiymiş de.

Ben bazen dünyanın en meşe odunu olmaktan ötürü kendime inanamıyorum ve şu an bu cümlenin öğeleri hiç umrumda değil. Şimdi arkadaş, belli şeylere paramı harcamayı seviyorum. Tamam. Ama bazen, birşey alınacak olduğunda, ya da birisi bir şey alırken, o an geliştirdiğim ikna mekanizmalarını benim aklım hayalim bile almıyor. Mesela geçen gün abim xbox alalım dedi, ben de neden dedim. Mesela normal şartlarda bu soruyu sormamam gerekiyor burada. Ama o da saçmalığımı mazur görüp cevap verme erdeminde bulundu. Oynarız dedi. Oynanan birşeymiş demek ki dedim ben de. Sonra ekledim, biz tüplü televizyon sahibi insanlarız, nereyealıyon? O da dedi ki o zaman bir de plazma alırız. He. Bizim Satın Alma Gücü Paritemizi ben size şöyle anlatayım: Alamayız. Öyle bir paritemiz yok bizim. Neyse dur, ben de dedim ki alıp napıcaz? Bir tarafımıza sokucaz cevabını almaktan çok korktum ama o sadece bakmakla yetindi. Ve ben ekledim. Televizyon izlediğimiz mi var? Böyle buyurdu zerdüşt. Yani eğer alabilecek olsaymıştı abim, ben ne biçim argümanlarla mal sahibi olma şansımızın önüne geçecekmişimdi.

Ya da geçen gün bir arkadaşım telefon bakıyordu Vatan'da. Yanaştım yanına, dedim ki nabıcan telefonu. Bak soruya bak. Yine yukardaki edepsiz cevabı alacak gibi oldum ki, o da oluruna bırakıp telefonun özelliklerini saymaya başladı. Vay efendim internet de kamera da piksel de kıl da yün de bir ton şey. Eee? dedim. Onları her dakika da yapmayıver, ulaşamayıver dedim ya. Arama fonksiyonu olan birşey alsan olmuyor mu dedim. Sonra süpervayzır kolumdan tuttuğu gibi beni bir savurdu dışarı. Sen dedi benim satışlarımla mı ekmeeemle mi oynuyosun dedi. Teknosa'dan mısın lan sen? dedi. DIŞ MİHRAKIM LAN BEN dememle kafayı bi koydum buna. Piçebakbananasılçemkiriyola! Sonra arkadaşım telefonu aldı, ben de eve gidene kadar oyun oynadım. Öyle de bir insanım.

İşte durumlar böyle genco. Al sana bir de şöyle bir güzellik yapayım.

Bu ilaçların insan için olanı var mı?

2011-12-24T14:00:00.004+02:00

Ooo başkan n'aptın ya?! Dur dur çok yaklaşma, hastayım.

Olum öyle böyle değil, fevkalade hasta olmuşum ben haberim yokmuş. Başlarda benim kronik boğaz ağrım sandım. Mutlaka her sabah boğazım yanar benim, bi' yarım saat falan konuşamam. Öyle pis. Ama bu daha betermiş. Önce boğaz, sonra baş ağrısı ki galiba migrene yolu var. Sonra da grip gibi salak salak belirtiler.

Sonuç olarak iki gündür falan yataktan çıkamadım. Azıcık hareket edeyim, hayvanoğluhayvanın biri gelip kafama balyozla vuruyor arkadan. Bir yakalarsam var ya...

Tüm uyuzluğum boyunca bana yoldaşlık eden tek kedi.

Zamansız gelen bu hastalık beni televizyona itti. Bol bol yatıp ağzım yarı açık televizyona baktım. Bu esnada Fransa Ulusal Meclis'i "Soykırımı İnkar Yasa" tasarısını kabul etti. En önemli olayım buydu. Konuyla ilgili her programı her haberi izledim. Bunları belki başka postta paylaşırız.

İşin garip yanı, Fransa'ya uygulanacak yaptırımların sadece diplomatik alanda olmadığı. Tamam boykot ediliyor, mallarını almıyoruz, ağız dolusu küfür ediyoruz falan, çok sinirliyiz. Ama bunun medyaya yansıyan kısmı beni benden aldı. Şöyle ki, Biscolata reklamlarını bilmeyeniniz yoktur. Bilseniz bile bir daha izleyelim bence. Evet evet.

Bu Carlos.

Bu sevimsiz Enrico.

Bu da iki gözümün çiçeği Jean François.

Şimdi hocam, tamam kızgınsınız Fransa'ya ama, reklamlarda sadece Carlos ve Enrico'yu gösterip, Jean François'yı çıkarmanız hoş olmamış. O kadar da delirmeyin. Adam sağlık diliyor, ne kinciymişsiniz lan!

Bir de Trt1'de hemen yayın akışını değiştirdikleri çok açık. RUANDA OTELİ BU AKŞAM 22:00'DE! diye çok hırslı bir tanıtım yapıldı hemen. Filmi izleyenleriniz var mı bilmiyorum, ama güzel film, izleyin. Ama hemen böyle Fransa'ya gönderme yapar gibi, "soykırımsa, al sana Ruanda!"diye filmin yayınlanması, bir enteresan.

Benim bilinçli medyam(!), işini bilir.

nane likörü

2011-12-18T00:15:00.006+02:00

Bilgisarayı kamerasından kendi fotoğrafını çekip de sanki kendisi çekmiyormuş gibi uzaklara uzaklara bakan adam ve kadın kişiler. Ne acayipsiniz ya.

Eskiden fotoğraflarda gülünmezmiş. Gülümsenmezmiş daha doğrusu. Hey gidinin eskileri, bir bakıyoruz fotoğraflara, herkes biyometrik, herkes Berlin duvarı. O durumdan, şimdiki afedersiniz yavşaklığa nasıl geçildi, hiç anlayamıyorum. Cıvık müdürüm afedersin. Yine de fotoğraf çekinirken gülen insanız, fazla sallamayalım şimdi.

Arkadaşıma doğum günü için birkaç hediye aldım. Hevesle açtı ve "bundan bende vardı ya neyse olsun" diye geveledi. Böyle hiç yüzü falan da kızarmadı, pişkin pişkin söyledi. AYIP AYIP! Varsa da söylenmez, ne beni rencide ediyorsun orada. Alıp kafanda parçalardım da doğmuşun o kadar, benim asabımı bozma. Zaten yükümlülüklerini yerine getirmeyen de bir insan kendisi. Muhteviyatı yüzde doksandokuz maneviyat olan sürprizlerden bir daha ___ görürsün sen. ___. Üç harf, jokersiz.

Geçen yazılardan birinde, bir soğandan bahsettim. Grip çekiyor soğan. Annemin bi' bitirme tezi bu. Mikrobu sünger gibi çekiyor, sen de grip olmuyorsun. Böyle bişey. Neyse bugün çıtır çıtır ses geliyor odada bir yerden. Nasıl tedirgin olduğumu ben sana kelimelerle ifade edemem. Aklım çıktı, odaya bişey girmiş dedim ya. Hayır evde de kedi var. Ama işte ondan da bahsetmiştim o yazıda. O da kedi gibi değil. Kuş, fare falansa eğer umrunda olmaz yani. İçgüdüsüz yaptırdık sanayide. Neyse, aradım taradım. Bi' baktım, soğanmış. Sen kabukları, dış çeperi çatla bunun, çakal gibi de filizlen. Oradan böyle yukarı doğru uza git. Şu an resmen grip çiçeğim var evde. Ve takriben bir senenin falan grip mikrobu var içinde. Uyuz olduğunuz biri varsa, yirmi kağıda okuturuz. İçime bir Çıkrıkçılar Yokuşu esnafının kaçtığını görür gibisiniz değil mi?

Hastalıktan korunmasını bilen, onu başkalarına gizlice aşılamasını herkesten iyi bilmez mi?

Sokrates

Doktorlara söz hakkı doğdu, hattımızda Kutsi var. İşin komik tarafı, bizim aile hekimimizin adı da Kutsi. Aman diyorum Ebru, tut şu çeneni. Tut şaka yapma. Adam işin kurdu olum, verir mikrobu virüsü gizliden, Allahını şaşırtır adama valla.

Ben bazen odamı toplarken çok utanıyorum ya. Yani olmadık şeylerin olmayacak yerlerden çıkması. Benim mi Allah'ım bu çirkin oda diyecek oluyorum. Iyy ne biçim yığmışım yine o koltuğun üzerineee. Bi'gün o yığıntının kıpırdadığını gördüm de aklımı oynattım o saniyede, aha dedim, üç beş harfli artık ne geldiyse bişey musallat oldu. Sonra bi burun çıktı içinden. Hardalmış lan. Hayvan içine sığınmış o elbiselerin. Bayaa sığınak yapmışım bilmeden, çantadan kapısı, kapşonludan oturma salonu var içinde.

Gardrobun üzerinde de türünün tek ördeği bir organizma yetiştiriyorum. Tozdan yaptım.

Bugün bir arkadaşıma frikikin Free Kick'ten ofsaytın Off Side'dan ve nakavtın da Knock Out'tan türediğini öğrettim. Beni yaşam koçu ilan etti. Yarınki dersimize kelime arıyorum.

Bu hafta sabahlara dek kütüphanelemek farz olduğundan, cebimdeki son kırıntıları da buraya dökeyim dedim. Görüşemezsek çok selamlar dayıngillere. Şunu da yolluk yapın yanınıza. Bilmiyor muyum ben sizi, hepinizin son teknoloji empiüçünüz neyiniz var. Denyoluk yapmayın, kimsede yokken bende discman vardı. Dağılın şimdi. HAVALARA BAK YA!

My Father's Son by Joe Cocker on Grooveshark

Bu böyle gece dinlemelik. Uzun yol şarkısı.

Bu da böyle delirelim, çıldıralım deyi.

Hadi gadalarını aldıklarım. O da neyse artık.

çok şey bi' insansın.

2011-12-15T00:14:00.001+02:00

Mentor Palmastro ile konuştum, haberler iyi.

-Her zaman düşüncelerine önem ver.

-Hayal kurmaya devam et, bu hayalin gerçekleştiğini görebilirsin.

-Riske girmekten korkma, tedbiri de ihmal etmeyi unutma.

-Her zaman kararlı ol, kararsızlık sana zarar verebilir.

-Karşılaştığın zorluklar karşısında pes etme, bunların üstesinden gelmek gurur vericidir.

Bunları söyledi bana. Aşk/Sağlık/Para endeksi de 8/5/9 çıktı. 10 üzerinden.

Lan sanki böyle şeylere pabuç bırakan biriymiş gibi gittim, soktum elimi ağzına... Tabii böyle söyleyince çok kötü oldu. Önce ben ne halt olduğunu anlatayım. Mentorumuz Eski Yunan akıl hocası sanırım. Şuradan bakarsanız, nasıl birşey olduğunu görürsünüz. Neyse işte, 1 TL atıp, elini okutuyorsun, sana 1 dakika içinde böyle bi' döküm çıkarıyor. Saçma ötesi, ama işte "yalan söylersen elini geri vermiyormuş lan!" gazlarına gelip deneyeyim dedim. Elimdeki kağıda bakakaldım ha sonra da. Nasıl yuvarlak, klişe cümleler yazmış gözü kör olmayasıca. Halbuki umut bağladımdı.(!) Neyse yine de ben endeksi göz önüne alıp biraz hareketleneyim. Ehm.

O adrenalini yaşadıktan sonra yine bir Cuma sineması yapalım dedik. (Bugün günlerden ne olduğunu biliyorumi şaka yapmayalım.) Efenim, filmimiz Tehlikeli İlişki idi. David Cronenberg yönetmiş, Keira Knightley ve bir kaç adam oynamış. Neden öyle dedim, çünkü Knightley döktürmüş, sadece replik okuyarak oyuncu olunmadığını bir kez daha anlamış bulunduk. Konusu nedir, Sigmund Freud ve öğrencisi Carl Jung, gerek görüşerek gerekse mektuplaşarak psikanalizin temellerini atarlar, bu esnada Carl Jung'un bir hastası, Sabina, bu temellere büyük ölçüde yardımcı olacak, sonrasında kendisini de iyi bir yerde bulacaktır. RESMEN DVD KAPAĞI ÖZETİ YAZDIM YALNIZ, ben bunu okusam gitmek istemem şahsen. Ya, Freud'a dair değişik noktalar falan var filmde, gidebilirsiniz, zaman kaybı olmaz. Kırbaç sahnesi var lölölölö yapanlara da kulak asmayın, onlar 13 yaş altı izleyici kitlesi. (Doğuş'tan geliyor: bunlar babadan oğula böyle bunlar babadan oğula tpüh!) Neyse, sırada Sherlock Holmes II var, gelmek isteyen haber versin.

Ama bi' an ciddi ciddi paylaştığımı düşündünüz. Ama itiraf edin. Etmezsen etme lan Allah Allah.

ÇOK HAVALI DEĞİL Mİ?! Yüzü gözü olmayan, işi gücü de olmayan kızların fotoğraflarını paylaşıyorum şu an, aman Allah heyecandan ölmek üzereyim. Tumblr mı açsam acaba. Evet açsam ve sabahtaaan akşama kadar ayaklarını içeri doğru çarpık (tıpkı şunun gibi) tutup çeken kızların ayaklarını paylaşsam. Allah'ın gerizekalıları ya...

"O çürük elma Newton'un kafasına düştüğünden beri yaşam korkunç ağır."

-Taze Açan Nilüferler (Water Lilies in Bloom)

Geçen haftalarda Gezici Festival vardı, çok da güzel bir programla geldiler. Bir halt izleyemeden geçti gitti. İlk gün gittiğimiz Kısa İyidir gösterimindeki bir filmden alıntıdır bu söz. Dünyanın en güzel burunlu insanına film esnasında ajanda çıkartıp yazdıracak kadar etkilidir. Ben de çok beğendiğim filmleri arattım, bir tek bunu buldum:

Red, Stop! Green, Go! diyor nezarethanede, sonra ben Almanca bilmem, vay ben görmedim...

Gözüm yanıyorken uyumaya neden direndiğimi hiç bilmiyorum bazen.

Bir de şuna her gün en az 8 dakika gülüyoruz :

Ama 0:20'den itibarenki ilk 5 10 saniyeye. Her boka aynı tepkiyi vermeye başladım.

Sonunda çok samimi bir arkadaşım profesyonel bir fotoğraf makinesi aldı. Sonunda benim de arkası flu önü net fotoğraflarım oldu. Şu an basınla paylaşmıyorum, belki ilerde çocuklar iyakşamlaar.

İşte başka da canının sağlığı be, vallahi. Zengin içerikli ve saçmaötesi bir postu da burada sonlandırayım. Allahaısmarladık: Alasmarladık: Alasmaladık: Almasa mıydık? Allah diyen aslan. Hadi öptüm.

Morning Train by Sheena Easton on Grooveshark

mimmimimimikrofonşov

2011-12-10T23:13:00.003+02:00

Selam'aliküm.

Hayvanoğluhayvan bir haftanın daha sonuna geldik. Canımı da al kurtulayım Hacettepe!

İt.

Çok afedersiniz. Küfür olmasa bile kaba konuşacakken, cümlesinin başına "afedersiniz" koyan insan yok mu. Ah o yok mu. Yok mu hakikaten artık? Çkttlsn. Mesela şey diyecek. Terbiyesiz diyecek. "çok afedersiniz, terbiyesiz!" diyor. Fransız dadı yoktu bizde tabi, Ayrancı çocuğuyuz lan biz! Yoo çok da değiliz aslında.

Ee, sen n'abıyon? Yorum bırakmışsın görmedim sanma. Mimlemeler falan. Hayır bir de nasıl... Ya ben sana işin aslını söyleyeyim. Ben mim konusunda hiç iyi şeyler düşünmüyorum. İllet oluyorum mim. Mim de mim. Nelamim?! (7 harf, jokersiz: Melamin) Ama sizi kırmak istemedim. İkinizin mimini karıştırıyorum hocam. Sonra yok ben duymadım, ben görmedim...

Kısaca fd adamı diyor ki, alfabeden harf seç, al o harfi, sıradan üç beş kelime seç, üçün beşin lafını etme hayvan herif diyor. Sonra o kelimeler üzerine birşeyler yaz diyor.

Larien de diyor ki, kendin hakkında diyor 7 gerçek.

Ben de bu ikisini karıştırıp kendi postumu yaratan fırsatçı bir düdük makarnası oluyorum. Mim zincirinizi de çok afedersiniz kırıyorum. Evet.

K baştan say!

Kırtasiye: Tanıştırayım, bu benim takıntım. Aklımı çıldırıveriyorum bir kırtasiye gördüm mü. Hiçbir şey umrumda olmuyor o esnada. Evde beş milyar kalem varsa da, biraz daha almakta bir mahzur görmüyorum mesela. Kağıt olsun, defter olsun, bant, ataç, silgi, uhu, zımba teli, !'+^&%/(/)O%. Kırtasiye malzemelerine de kokularına da, eve gelince onları yerleştirmeyi de kullanmayı da çok seviyorum. Almasam da gidip tezgahtaki bütün kalemlerle tek tek deneme yapıyorum boş kağıtlara. Ama asla adımı yazmam. Sonuçta adım benim o. Bi'şey olur molur da. Beni bilen bilir lölölölö yapmayayım, en iyisi bi' gün beraber gidelim.

Kronik grip: Yılda 2 defa olmak üzere, bir kışa bir de bahara girerkene grip olurum ben. Ama salgından değil. Etrafımda kimse grip olmasa bile, bir gün ağzım burnum tıkalı uyanırım mesela. Lan hep de sınav dönemine gelmesin mi? Tam konsantre olayım, kitaba dalayım diye kafamı eğiyorum, sen bütün vücut sıvım burnumdan gel. Tam anlamıyla burnumdan gelir. Evet böyle olur. Bi' de her seferinde acımasızca burnumu silerim ki böyle yara olsun da hayat boyu yansın dursun diye. Bir de enteresan olarak benim odamda hep bi' soğan var. Tepede duruyor. Annemin şeyleri işte, ne bileyim ben. O soğan orada durunca mikrobu çekiyormuş, bak o soğanı koyduğundan beri hasta olmamışım falan. Doğru mu ne acaba? Abim her kavga ettiğimizde soğanı kırar atarım odanın ortasına diye tehdit ediyor. Evdeki soğanlarla terörist saldırı gerçekleştirebilirim.

Kareli gömlek: Gömlek seven insanım. Herkes gömlek giysin istiyorum. Kendimi içinde rahat hissettiğim iki şeyden biridir. Diğerini söylemeyeyim de kudurun. (sie lan çok da umrumuzdaydı.) Neyse öyledir yani. Gömlek severim, ama severim diye de bokunu da çıkarmayın.

Kilo: Alışveriş yaparken şu cümleyi kurmam nadirdir: "Bu büyük geldi, bunun bi' küçüğü var mı?" Artık sen ordan şey yaparsın.

Kedi: Benim kedi niyetine beslediğim bir hayvanım var. Hayvan oğlu hayvan. Kedi de değil büyük ihtimalle. Koyun. Gizli koyun. Ama aynı zamanda veteriner hekiminden onaylı, "asabı bozuk"bi' arkadaşımız. Sevdirmez, oynatmaz, siyah giydirmez, uyutmaz, bi' rahat bırakmaz. Azarlarsan üstüne yürür, bağırırsan o da çemkirir hemen, odanın kapısını kapattırmaz, kapattığın anda alttan alttan tırmalar, o kapı açılacak. Tuvalete onsuz gidemezsin, kumuna işemez, lavaboyu kullanır. Suyunu da taze kaynağından içer, öyle tastan tabaktan içmez. Kalktığın anda oturuverir koltuğuna, yatağın orta yerine sırt üstü yatar da umrunda olmaz. Evde dikey duran ne varsa tırmalar. Her yeri kıl eder. Beni de kıl eder. Yemek beğenmez,yer yer doymaz, ders çalışırken gelir kitabın üstüne tüner, kalemlerimi yere atar, top atarsın koşar getirir, uyurken de bir traktör taklidi yapar. Piç ya. Adı Hardal kendisinin. Olduuu.

Kumla: Adını kimseciklerin duymadığı caanım belde. Bursa'nın en güzel yanı. Dedemin adam ettiği bir yazlığımız var orada, küçükken her sene giderdik. Hayatımda güneye tatile gitmemiş olmamdan mütevellit, bende ayrı bir yeri vardır. Arkadaşlarımın yaş ortalaması 65'tir. Sahilde zayıf insan yoktur. O sebepten gözünü sevdiğimin habitatında, kendimi inanılmaz mutlu hissederim. Akşamları yalı boyunca yürür, çay içer, geri döneriz. Sabahları balıkçı teknelerinin sesiyle uyanır, yalı boyunca yürür, karaköy böreği yer, geri döneriz. Yemişim Antalya'sını ya. Dedeeee! (Lan bugün de Dedemin İnsanları'nı izledim. Harika. O Ege samimiyeti, o konuşmalari o karakterlerin uyumu. Çok eğlendim. Benimsedim. Çetin Tekindor, sana hiçbir şey demiyorum.)

Koku konusunda inanılmaz hassasım. Kötü kokuya tahammülüm sıfırdır, güzel kokan şeyler beni mest eder. Helva kokusunu, kitap kokusunu, Vernel'in mor yumuşatıcısının kokusunu, annemin kokusunu bi' de ekmek fırını kokusunu çok severim. Genel kanı aksine bebek kokusu beni cezbetmemektedir. Ne var arkadaş?

Küçük tansiyonum biraz yüksektir.

Henüz kızamık olmadım ve korkmuyor da değilim.

Gerektiğinde küfür ederim. Irsi bir durum, önüne geçemiyoruz.

Kısa kesilmesinden yanayım. Netlik iyidir. Lafı dolandırmayalım, vaktimiz az, harekete geçelim, arkayı beşleyeyim.

Yazdığım yazıdan zerre keyif almadım.

Şunu kabul buyrunuz: Kıps*

şu önünü kapat, hasta olursun.*

2011-12-02T23:08:00.004+02:00

*son günlerin tirendtopiği.

Aldığım kitabın, defterin arkasındaki fiyat etiketini sökmeden rahatlayamıyorum. O hele, bir kenarını tırnağınla kaldırıyorsun da yumuşacık çekiyorsun, geliyor da bir yerde yapışkanlı kısımdan yırtılıp elinde kalıyor ya, arka kapakta da hayvan pisliği gibi bir beyaz kağıt parçası. Ha işte o anın da o haysiyetsiz etiketlerin de Allah bin belasını versin. Sonra o yapışkan kalan yer kirleniyor falan da oralara girip kimseleri boğmak istemem, aman sen koru yarabbi.

Sinemaya gidecek oluyorsunuz ve bir ses geliyor. "Tıvaylat'a gidelim." Duyar duymaz ahahohaohahohoh şeklinde gülüyorsunuz. Ama arkadaşınızın suratına bakınca, onun ne kadar ciddi olduğunu görüyorsunuz. Biraz daha ahohoahah ama bu sefer daha buruk. Çünkü ciddi. Sonuç olarak ikiye ayrılındı. Simli vampir sevenler ve "George Clooney var oluum"cular. Eğer gece sinemasına gidelim, bi' değişiklik olsun derseniz Zirveye Giden Yol'u öneririm. Simsiz. (Yarın da Gezici Festival'e ilk adımımı atacağım, bedavalı olarak. Daha çok önerim olacak yani.)

Otobüs beklerken üşümeyelim diye kahveyle çıkıp gelen insanlar var buralarda. Biz daha ölmemişiz.

Otobüs durağındasın. Hıphızlı (böyle pekiştirilebiliyor mu acaba), bir araba çok çok hızlı geçiyor diyelim. O arabanın arkasından kafasını döndürüp uzun süre bakan insanları topla şimdi. Onu bi' kenara koy. Şimdi de otobüstesin diyelim. Bir kaza olmuş, kazaya dikkat kesilip kafayı 180 derece döndürüp bakan insanları da topla. Kaç etti. Heh, şimdi duraktaki elemanlarla bunları topla, ikiyle çarp. Tuttuğun sayı 27!! Ama sayı tutmadın. N'aber? (Neyi ikiyle çarparsan 27 bulursun?- Bir yumurtayı sütle çırparak. (Bu son yazdığıma dair bir şeyler bilen varsa, onun evinde süt içerken şarkı çaldığı iddia edilen nuhun gemisi fincandan da vardır bence. baybay.))

"Moda olan kavramın içi boşalır." - Ioanna Kuçuradi

"Murat Gülsoy: Her dönem ana akım yazarlar modernist, deneyci, yenilikçilerden farklı bir yerde duruyordu, daha ticariydi. Ama bu dönem kategorilerin eriyip tek bir alana, ana akıma indiği bir dönem oldu. O alan nedir? Migros'taki kitap rafıdır aslında, tam anlamıyla odur. Yani orada gördüğümüz şey ana akımdır ve çok nadiren değerlidir.

Selim Eyüpoğlu: Goethe'nin Faust'u da vardı mesela.

Kaya Genç: İki liraya!"

"Bilmemnenin Sırları" diye kitap yazanlar, annemin size bir haberi var: söyleme dostuna o da söyler dostuna. Nannna na na na.

Film festivali 101: Üstü kapalı bir cümle duyduğunda yahut anlaşılmadık bir görüntü gördüğünde, hafif bir kıkırda. "Tıstıstıs" şeklinde burundan ya da "hahha" şeklinde genizden. Bu, diğer fakir cahillerin anlamadığı şeyler olduğunu ve onu bir tek senin anladığını gösterir. O salonun en bilgesi sensin! ROCK ON!

Şey çok komik ya, sosyal ağlarda profil fotoğrafını sevgilisine göre değiştirenler var. Beraber gaza gelip sarmaşlı dolaşlı fotoğraflar koyuluyor. Sonra içlerinden biri tekli fotoğrafını koyuyor. Diğeri de diyor ki vay diyor düzenbaz, ben de diyor mal gibi kalmayayım, ben de tekli fotoğrafımı koyayım. Sonra bir gün biri yine çiftli fotoğraf koyuyor, diğeri bu sefer galeyana gelip, ay diyor, canıııım, fotoğrafımızı koymuş, hemen ben de koyayım, benim ona değer verdiğimi anlasın. LABİSAÇMALAMAYIN!

Bu birbirinden anlamsız - ya da şöyle diyelim; sürrealist! - yazımı da otobüste gelene kadar kitabıma salça olan amcama ithaf etmek istiyorum. Hadi gazeteyi okursun da, bayaa olay kurgusu hakkında tartışmamız kaldı bir tek. Amca kalk geldik kalk. E ama hep salyan akmış yaaaa, ya in allaşkına yaaa!

Her sene beni "bu sene ajandan benden" diye kandıran Olga, bu sene de kendim aldım. İyakşamlar.

I am sorry. You are my brother.

2011-11-29T11:26:00.002+02:00

Şşş, n'aptın ya? Ben şiştim. Bu geçtiğimiz bir haftanın da Allah belasını versin. İçim şişti yemin ediyorum, ne sıkıntı yaptı arkadaş. Sınavlar, proje sunumları, ödevler, gönül koyan gönül paresi dostlar, ağız burun kaydıran soğuk, uykusuzluk, garip rüyalar, falanlar. Velhasıl, bunların hiçbirinden bahsetmeyeceğim.

Öncelikle dünümü zehir eden şeyden başlamak isterim. The Tree of Life - Hayat Ağacı. İzlememiş olanlar da okusun, çünkü bu yazacaklarım, spoilerın dibine vurarak hayat kurtarmak olacaktır.

Aklı olan izlemesin. Kalbi olan gitmesin.

Cannes'da Altın Palmiye kazandığını, Brad Pitt, Sean Penn gibi isimlerin yer aldığını ve afişte bebek ayağı olduğunu öğrenince, ben ve iki civciv kanadı gidelim dedik. Hazır Pazartesi, bedavalı olsun dedik. İyidir, güzeldir dedik; onca filmi eledik, aldık biletleri girdik. En de öne oturduk ki ayrıntıları kaçırmayalım. Evet.

Güzel bir aile tablosuyla başlıyor film. Anne, baba, 3 velet, bir köpelek. Sanıyorsun ki, aile içi ilişkiler silsilesi göreceğim, bu aile bir hayat ağacı, dallanıp budaklanmış falan. YOK YA! Kesik kesik görüntüler geliyor ekrana, uzun siyah sessizlikler aralarında. Lan diyorsun, bir yerde bağlanacak bunlar, dur bakalım.

BİRİ ÖLÜYOR! Onu anlayabildik. Ölüm haberini mektupla alıyorlar falan. Onu anlayamadık. Anne kişisi sürekli Tanrı'ya yalvarıyor, "neden" diyor, "niçin bizi duymuyorsun?", "yoksa bizi görmüyor musun?" diyor, ama deli gibi de inançlı, zaten film İncil'in Eyüb 38: 4,7 ile başlıyor: "Ben dünyanın temelini atarken sen neredeydin? Sabah yıldızları birlikte şarkı söylerken, İlahi varlıklar sevinçle çığrışırken?" Anne yakarışlarına devam ediyor. "My son, my soul..." "Lord, Why? Where were you? Did you know what happened? Do you care?" virvirvir.

Neyse, bir süre şu müziklerle Tanrı arayışına, sorgusuna dayalı bir bölüm izliyoruz. Yoğun, çok yoğun bir arayış. Varlık ve yokluk sorgusu.

Sonra Sembolizmin dibine vurmak ne demekmiş görüyoruz. Amipler, çekiç balıkları, bir okyanus dibinden bir yeşilliğe çıkış, üç tane animasyonundan tiksindiren dinazor, sonra volkanik görüntüler, lav sesleri, gezegenler, Rorschach testi gibi şekiller, sperm ve yumurtalar, buzullar... ALLAHIM! National Geographic'ten hallice, her bir görüntüye bir yorum yapmaya çalışırken ambale olduğumuz yarım saatlik bir boşluk. Ziyan. Sabır taşı. Dinazorlara kadar döndüysen, bari insanoğlunun hayat tarihçesine geç. Dinazordan sonra ne diye çocuğu beşiğe koyuyorsun? Ulan var ya tek kelimeyle anlamsızdı.

Birinci bölümdeki yönetmen kafakarışıklığından kurtulup, ikinci bölüme geçiyor film. Çıkanlar oluyor tabi bu arada filmden. Bizim beynimiz uyuşmuş, küfür edip duruyoruz.

İkinci bölüm daha anlaşılır başlıyor. Daha bir hikaye kurgusu. Despot bir baba, naif bir anne, bir silik, bir sanatçı ruhlu -anasına çekmiş- bir de kişilik bunalımında olan büyük kardeş var ki bu da babasına çekmiş. Zaten filmin teması bu büyük kardeşe, kişilik bunalımına ve doğruluk ve inanç sorgusuna dayalı. Vermek istediği mesaj bu ama film ciddi anlamda bu mesajı taşımıyor. Altın Palmiye'yi neden verdiklerine dair bir sorgulamaya da biz başlıyoruz. "Oh Cannes, what've you done..."

IMDB özeti şuymuş filmin:

"The impressionistic story of a Texas family in the 1950s. The film follows the life journey of the eldest son, Jack, through the innocence of childhood to his disillusioned adult years as he tries to reconcile a complicated relationship with his father (Brad Pitt). Jack (played as an adult by Sean Penn) finds himself a lost soul in the modern world, seeking answers to the origins and meaning of life while questioning the existence of faith."

Böyle anlatınca ne hoş. Sean Penn'in büyük kardeş olarak, kendisini arayışı falan da fikren güzelse de tam bir fiyasko olmuş. İki dakika boyunca dağ tepe düz gidiyor. Ne o, filmde oynadım. LAYÜRÜ!

Filmin ne bir amacı var, ne bir mesajı var, ne de bir perspektifi. En sonunda herkesin küçüklü büyüklü, sonsuza yürümeleri ise klişelerin şahı olmuş.

Koy yüzlerce saçma görüntüyü ardarda, hayalgücünü kullan yorum yap, yorum yapamadığına da yapıştır sürrealist yaftasını, gönder gitsin. Anlamayan sanattan anlamasın, anlamış gibi yapanlar entel gözükmeye çalışsın, anlayan varsa da Cannes'da en iyi film ödülünü versin. "Anlamadık dersek ayıp olur, biz anlamadığımıza göre altında çok güzel şeyler var, ödülü buna verelim, salak yerine koymasınlar bizi." Ya bi' s...

Hayır zaten Kentpark'ta ne zaman filme gitsem böyle oluyor. Ejderha Dövmeli Kız'ı da orada izledim. Onda da tansiyonum fırlamıştı. Allah'ın cezaları ya.

Yine de oyuncu seçimleri, müzikler ve kimi replikler güzeldi bak hakkını verelim. "Mom, dad, always you wrestle inside me."

Ama tabii ki bütün bunların bir açıklaması varmış. Civciv kanatlarından biri açıklamasını yaparak, biraz olsun mana yüklememe yardımcı oldu: Adam MIT'de felsefe okumuş (belli anasını satayım ya), kardeşi gitar eğitimi almak için gittiği İspanya'da intihar etmiş (bu ölümün, ölümün haberinin gelişinin ve gitar temasının sembollerini açıklıyor) adamın 3. karısı da rahibin kızıymış, ondan öyleymiş falanmış.

Yine de o zaman öyle anlatsaymış, biz ne bilelim lan!?

NEYSE.

Sonralıkla dünümü kurtaran şeyden biraz bahsedeyim. O kafayla çıkıp bir de tiyatroya gittim. 16. Ankara Uluslararası Tiyatro Festival'i kapsamında, onlarca oyun geldi bu sene. Festival'in son günü Alevli Günler'e biletim vardı. İstanbul Halk Tiyatrosu'ndan kopup gelen fevkalade insanlar.

Cem Davran, Erkan Can, Yıldıray Şahinler, Bahtiyar Engin ve çok samimi söylüyorum hayatımda izlediğim en güzel oyun.

Bir fırsatını bulursanız mutlaka izleyin. Hiç bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum.

Türkoloji Profesörü olan Tarık Öztürk, bir Şaman'dır. Gök Tengri'nin onu Şaman seçtiğine ve ateş cinlerinin ruhuyla bütünleştiğine inanır. Evine girişinden, yirip içişine kadar herşeyin başında bir ritüeli vardır. 20 senedir hiç sönmediğini sandığı bir ateşi vardır ve öldükten sonra da yakılmak istediğine dair de bir vasiyeti.

Çoğunluğun hakları, azınlığın yoksayılması, inanç hürriyeti ve devletin inanca çoğulcu bakışı, inceden giydirme ve göndermelerle mükemmel anlatılmış. Oyuncuların yeteneği ve doğaçlama eklemeleriyle daha bir tempo kazanan oyun, Erkan Can'ın bıyıklı memur kadın rolünde sahneye çıkmasıyla bir duruyor. Hem seyirci hem de sahnedeki tüm oyuncular gülmekten yerlere yatıyor. Oyun bir süre kahkaha arası veriyor.

Eh Ankara seyircisine de oyunda ara ara iltifat geliyor. Ehm.

Daha fazla anlatırsam oyunun ruhunu kaybedeceğini düşünerek, önerip bırakıyorum.

İğrenç bir haftayı izleyen iğrenç bir film ve fevkalade bir oyun. Nötrlenen bir gün.

Kafamı toplayayım da bir yazı daha gireceğim.

vizeye gittim, gelicem.

2011-11-17T08:45:00.002+02:00

Günler daha bir güzel geçmeye başladı şu sıralar.

Şu haftayı bir atlatalım da. Şey yaparız olmadı, haberleşiriz ya.

Çay iç bi'şey iç?

bakla

2011-11-05T12:00:00.004+02:00

Bir yere oturdunuz. Bir cafe, bir bekleme salonu artık her neyse. Eğer etrafınızda, gözünü kırpmaksızın tavanla duvarın kesiştiği yere bakan, ağzı yarı açık güler halde kalmış insanlar varsa... Biliniz ki orada AKILLI TV var! Allahım, bu nasıl bir beyin kontrolüdür yarabbi! Göz teması kurduğun an seni ele geçiriyor. Gözünü bir dakika ayıramıyorsun; çünkü her an bir önceki izlediğinden daha komik bir görüntü gelebilir. Bir bebek poposunun üzerinde emekliyor. AMAN NE KOMİK! Köpek koşturuyor falan, amma komik ha. Ulan başka zaman olsa dönüp izlemezsin bile, orada ama, omurilik soğanına felç gelmiş (o nasılsa artık) hala bakıyorsun o ekrana. Laf anlatıyoruz şurda iki dakka bana bak BANA! Te allaam ya. Bir de onu anlatmaya uğraşanlar var. İzliyor, gülüyor, sonra anlatmaya uğraşıyor. Komik değilmiş gibi, sen gülene kadar tekraaaar tekraaaaar anlatıyor. Kıçı başı ayrı oynuyor anlatırken, ağzından tükürükler fışkırıyor, gözlerinden yaş gelmiş. Usanmadan canlandırıyor orada ne gördüyse. GÜLMÜYORUM ULAN İŞTE! KOMİK DEĞİL! Akıllı TV, senden nefret ediyorum. Umarım bir arkadaşımı daha ele geçirmeden uydu bağlantın kopar. Pis.

"Kafanızın içindeki hayat ne derece açılır saçılır, gelişirse; dışındaki hayat o derece kapanır ve mendeburlaşır."

Son zamanlarda insanlar şu "vintage" muhabbetinden iyi ekmek yediler ha. Antika, eski moda, elden düşmüş şeyleri "retro" ayağına yedirdiler millete. Hıyarım var diyene bir avuç tuzla koşan kıyamet kadar insan varmış. Farklı olalım derken bokunu çıkardınız lan iyice! Bunu büyük ihtimalle öngören bir teyzemiz, hem evdeki eskilerden kurtulayım, hem de para kazanayım dedi, götürdü bütün bozuk, eski model elektroniklerini, mekaniklerini Samanpazarı'na, Çıkrıkçılar Yokuşu'na, sattı. Sonra bütün yaşlı arkadaşlarına anlattı. Toz almaktan imanı gevşemiş bütün arkadaşları da aynı şeyi yaptı. VE... Piyasada inanılmaz bir antika arzı oluştu. (Buna S diyelim) Ellerinde yüzlerce eski şey biriken eskiciler, Kemal Amca'nın çay bahçesinde bir kartel oluşturup "bunları nasıl pazarlayabiliriz" konulu bir panel gerçekleştirdiler. Çok basitti. Bunun "moda" olduğunu yayacaklardı. Vintage4eva, Retromania, Differenceinoldtimes gibi çok çoook havalı isimlerle sosyal ağlarda yer buldular. Bir süre geçti, ki buna iktisatta Atalet Süresi diyeceğiz çocuklar, bu süre içinde oltaya gelmeye başladı insanlar. Arz fazlası yavaş yavaş Taleple karşılaşıyordu. (Buna da D diyeceğiz.) Millet çıldırıyordu. Giyimden bahsetmiyorum. Çalışmayan pikapları, gramofonları, dünyanın ilk radyolarını falan satın alıp odalarına koyuyorlardı. Böylece piyasa canlandı. Bundan ekmek yemek isteyen bir grup genç girişimci, retro mekanlar açmanın büyük kazanç sağlayacağını düşünerek, konsept barlar, kafeler açtılar.

System Requirements:

-Eski mobilyalar, eskisi bulunmazsa hırpalayarak eskitilmiş masa sandalyeler
-Çalışmayan radyolar, tüplü televizyonlar(ne zaman eskidiyse anasını satayım)
-Pikap, gramofon, daktilo, plak, zart zurt.
-Her bir duvara elli sekiz tane düşecek şekilde Marilyn Monroe, Audrey Hepburn tabloları, posterleri.

Nasıl bir özlem varmış demek ki, bir hayli tuttu bu mekanlar. Sonuç olarak S ve D buluştu. Mükemmel denge sağlandı! Hail Adam Smith!

Ama artık YETER! Bıktırdınız, tiksindirdiniz. Artık hiç de farklı değilsiniz. Kimse kusura bakmasın ama kafamı çevirdiğim her yerde Monroe görmek istemiyorum. Pastan kirden gözükmez olmuş bir pikap daha görürsem kafanıza çalarım. Değişik falan da değil. Eski lan işte. Eski moda. Bozuk. İhtiyaçtan satılık. Elden düşme. Milletin çöp diye attığını tepemize çıkardınız.

Bir arkadaşım eskiden olur olmadık zamanlarda defterlerimin arasından çıkardı. Ben görmediğim zamanlarda defterlerimin, kitaplarımın ileri sayalarına küçük notlar düşerdi, ben o sayfalara gelince tebessüm ederdim falan. Güzeldi. Artık beni arayarak bile şaşırtamıyor. Hayat gailesi hepimizi yuttu, tükürdüğümün modern zamanlarında.

Okuyacak binlerce kitap birikti. Aldım da aldım. Hepsini birden okumak istiyorum. Aynı anda hepsinden birer sayfa okumak istiyorum. Ama öyle yapınca birinin karakteri çıkıp diğerininkiyle yer değiştiriyor mesela. Bana oyun yapıyor piçler. Neyse sıradan devam edeyim en iyisi. (içses: Vergi Hukuku'ndan başlamaya ne dersin?!)

Okeyde yerdeki taşı çekmeyip ortadan taş çekmek. Ve daha iyisinin gelmemesiyle oluşan pişmanlık. "Keşke"ler böyle böyle giriyor hayatımıza işte. İlle bir risk alınacak.

Dün hayatımda ilk kez yüzük aldım. Evet, ilk yüzüğümü şu yaşımda aldım. Ve bilginiz olsun, kulaklarım hala delik değil. Takı takmanın anlam(sızlık)ı üzerine yıllarca tartışabiliriz. Ama yüzüğümü tenzih edelim. Galiba ona biraz ısındım ben.

Tez okumak dünyanın en mide bulandırıcı şeyi olmaya başladı. Bir tezimsi yazılacak diye 48 tane -ki tanesi 100 sayfa desek- tez okuyup, içinden üç beş cümle çekip çıkarmak. Seminer diye ders mi olur ya!?

Kütüphanede çalışırken, uzun süren sessizliğin ardından, "bi çay içelim" " bi ara verelim" "hadi sigara içelim" "az hava alalım" diyen girişimci insanlar, ardınızdan sürüklediğiniz kitleler size şükran borçlu! İçelim anasını satayım! Bi' çay içelim!

568 çeşit içeceği bulunan yerde menüye bakmayıp 'düz çay' dediğim için aforoz edildim. Affımı istiyorum. Çaykur olsun.

Dinleyelim

I am just a cloud

2011-10-23T20:46:00.003+03:00

Pek sevgili bir arkadaşım bir keresinde "Bu aralar twitter'da insanlar ikiye ayrılmıyor." demişti. Ne olduysa ondan sonra oldu. İnsanlar hep ayrılır, hem de ikiyle sınırlı kalmazlar, üçe beşe, dokuza. Doğaldır. Ama bir kırmızı, kalın çizgiye bakar. Şu sıralar herkes kırmızı çizgilerini kendi etraflarına çekmeye pek meraklı. Kutup ayılarıyla ilgili imgedir hep, kendisi kadar bir buzul parçası üzerinde oturan, üzgün bir kutup ayısı. Sonumuz öyle olacak anlaşılan, herkes kendi oturabileceği kadar toprağını alacak, bir daire çizecek etrafına, gönül rahatlığınca oturacak orada. Havlasın dursun, kimsenin umrunda olmayacak. Çünkü kırmızı çizgiler, birer Çin Seddi olacak etraflarında. Toplumsal sözcüğünü de sileriz canım lügattan. Nedir yani.

yazının adı yok

2011-10-17T23:43:00.003+03:00

İşini doğru düzgün yapan insana saygım sonsuz. (Vurgu, farkettiyseniz fiilimsiden önceki ikilemede.) Ha gelgelelim, bir takım koşullar seni Allahın bir çeşit belasına döndürmüşse de, bunu kontrol altına al, cebine koy; akşam evinde paşa paşa devam et. Bana ne arkadaş. Bana ne?!

Günün sözü: "Adama zorla küfür ettiriyorsunuz."

Bugün gittiğimiz bir şarküteride, milyar tane çikolata türü olduğunu görüp biraz kendimi kaybettim. Adamı Türkiye'nin bir numaralı ithalatçısı ilan edebilirdim; sonuçta Türkiye Ekonomisi'nden çıkmıştık. Ben hiç böylesini görmemiştim. (Lan...) Neyse, yıllardır M&Ms yiyememiş, bunun yasını tutmuştuk. En son kalesi olan Real Süpermarket de kaldırmıştı raflardan. Yıllar sonra, yeni çeşitleriyle falan karşılaştım, ellerim terledi, dizlerim titredi falan. Fiyatını sord... 19 LİRA DEDİ. ONDOKUZ! İçinde bir avuç bonibon olan bir pakete ben 19 lira verecekmişim. Bu dedim peki ne kadar, parmağımla her bir haltı gösterdim, bu dedim, bu, bu, ya bu, şu ne kadar? Adama nasıl baktıysam, en son Nutella-Go'yu sordum, "onu da söylersem küfür edersin" dedi. Hakkın var usta, gutbay! dedim. Yuh ya.

Neyse ki düşünenimiz var, şükür. Ne manidar ki renklietipuf alanım var. Aynı samurayın zor zamanlarımda gofredoyla da çıkagelmişliği de vardır. (Samuray, doğum günün kutlu olsun, ban-kai!)

Akşam, abimle Sucker Punch isimli über-sucks bir film izledik. Allah var ya öyle filmin binbir türlü belasını versin inşallah. O başrol oyuncusunun ezik surat ifadesi midemizi ekşitti, öf be kardeşim. İyi ki para verip gitmedik. Iyy, bir insan bir filmden iğrenir mi ya? IMDB puanlarına güvenim azıcık vardı, o da bununla beraber yerlebir. İzlemeyin, izletmeyin.

İnsanın etrafında, "z"lerini değiştirdiğinde farkedebilecek insanlar olması öyle güzel ki.

Sürekli "şunu yapalım" "bunu yapalım" "oraya gidelim" "şurdan atlayıp ötekine konalım" diyip duran, ağzı ishal olmuş da tabir edilen insan var ya, aslında hiç bir bok yapmama şampiyonudur. Sen tanımazsın yaaaaa.

Yağmurlu günlerde ben şemsiyemi paylaşırım genelde. Dayanamıyorum, anne yüreği. Bunu sapık gibi de teklif etmiyorum, ben kimseye gül bahçesi de vaadetmiyorum. Elime iki bardak çay alıp sizi mi bekleyecektim ben lan! Adam gibi soruyoruz, benim inanılmaz konforlu, geniş, su geçirmez, rüzgarda dönmez, dayanıklı ve kıpkırmızı şemsiyemi beğenmiyorsunuz, belki de beni beğenmiyorsunuz. Ama biliyor musunuz siz bir hayvansınız hanımefendi. HAYVAN! İsterseniz buyrun, ıslandınız dedim ya, nasıl kaçtı benden bir görseniz, aman yarabbi. Topukları kıçına vura vura koşacaktı az kaldı. Sonra gitti başkasının himayesine girdi ilerde, gördüm. O rüzgarda dönü dönüveren iğrenç bir şemsiyenin altına kaçtı. Anneannemden sizler için gelsin: Hoştköpek! Terbiyesiz evladı.

Murat karşim, KinderSurprise'ler bende kalmış bu arada. Kusura bakma ama ben onları yedim. Oyuncaklarıyla da oynadım. Sen artık alıver kendine bi' tane daha. Kısmet.

Öyle de güzel yağmur yağıyor ki ne dinleyeceğimi ne yazacağımı şaşırıyorum. Size playlist yapacaktım ama üşendim.

Nabıyon?

Böyle ufak minimini şirin küçük sürprizlerle yazıma renk kattığımı düşünüyorum. Sen ne düşü... Sen düşünme, ben düşünürüm. Bu cümleyi bugün serviste duydum. Bir çift, oturmaktalar. Tartıştılar. Ruhum daraldı. Öleyazdım. Boğuk nemli hava gibi. Pü allahın cezaları. Neyse, kavga tırmandı tırmandı, kız "mırmırmırmırmır ben düşünüyorum ama mırmırmırmır" dedi, ve adamın gürlemesi ibretlik oldu. "sen düşünme ya, ben düşünürüm!" Adam psişik beyler, Nazım abi, durakta! dedim kaçtım.

Walkman'in pili biterken kaset ağır ağır döner de ses boğuklaşır, yavaşlar, spastik gibi gelir ya kulağa. İşte yanımda saçmalayan birisi olursa sesi aynen öyle geliyor bana. Dinliyormuş gibi yapsam da o an kayıp olan Modern Talking kasetimi düşünüyorumdur. Lan kalemlerle çevirir çevirir başa sarardık ya.

Binlerce farklı şeyden bahsedebilirim bu gece. Şununla idare ediverin :

RT

2011-10-09T17:20:00.003+03:00

Haydi, siz de yapabilirsiniz! Dün, Antalya 48. Altın Portakal Açılış Töreni'nde Sosyal Sorumluluk ödülü alan Rutkay Aziz'in konuşmasını, kiteleleri galeyana getirip ayakta alkışlatan videosunu paylaşın!

Sosyal medyada bugün: Rutkay Aziz ftw!

1 milyona ulaşınca kalem seti verecekler, çıldırın anneciğim; çıldırııın çıldırıııın çıldıırııııııın (çarşı girer).

just chuck testa

2011-10-06T16:05:00.003+03:00

Güvenmek... Güvenmek nedir ki...

Böyle bir giriş yapsam çok duygusal devam edebilirdim ha. Üç beş kişinin yarasını kaldırırdım, ağlaşırdık falan. Meh. Yok balım, biraz çıkış yapacağız burada. Az kenara çekil.

Varoluşundan sonra karakter sahibi olan bir insanın bu karakteri nasıl oluştu, düşünen oldu mu? Öğrenerek elbette. İnsana dair her şey, öğrenilmişliktir. Başka da bir şey değil. Şunun aksini iddia edemeyiz ya, edilemez. Öğrenilenlerle inşa edilen bir karakter, öğrenilenlerle atılan bir adım ve onlardan oluşmuş bi yol, yaşam. Konuşmalar, karşı gelişler, karşı gelmeyişler ve susuşlar. İlişkiler, yakınlıklar ve düşmanlıklar. Yapılanlar, edilenler. Her bir boku öğrendik. Öğretildi. Öğrenildi. Etken, edilgen; amma da fark yarattı. "Hayır, bunu ben kendim düşündüm, bunu ben kendim yaptım; öğrenmedim!" Belki. Ama ilk kıvılcımı öğrenerek çakmadık mı?

Yukarıdaki paragrafın ana fikri şudur; insanı var eden, insan eden, öğrendikleridir. Öğrendiklerinden başka bir şeyi olmayan bir varlıktır insan. Soyutlayıp minimize ettiğimizde de zaten, kişinin kendinden başka hiçbir şeyi olmadığını görüyoruz. Matematiksel bağlamda bir zemine de oturabiliyor.

Kimi kimi de, söylediklerinden yaptıklarına, davranış ve bir takım düşünceleri çalıntı kokan insanlar çıkıyor karşımıza. Bunu içten içe bildiği halde, kendine bile itiraf edemeyenler. İki üç kitabını okuyup, o yazarın uslubunu çalan. Hatta kendini o yazarın yarattığı bir karakter gibi davranmaya iten. Koca bir jenerasyon, sadece Aylak Adam olmaya çalıştı, görmedik mi? Hepimizin karşısına, "hayatın sillesini yemiş" "itilmiş, hor görülmüş" "duygulara önem vermeyen" "umursamaz" "çekip gidesi olan" insan çıkmadı mı? Biraz havalı görünmek adına bilerek bu titri kendine yakıştıran bir sürü "geleceksiz" insan. Yazık değil mi?

Bir de inanırız. Bir de bunların nev-i şahsına münhasır insanlar olduğuna inanırız. İnanmak ne kelime; büyüleniriz anasını satayım. Amma da farklı gelir düşünceleri, davranışları. Ne de şefkat duygusu uyandırır, ne korumak isteriz onu tüm kötülüklerden. Kocaman insana yavru kedi muamelesi yaparız.

Ya da onun hayatını tersine çevirecek insan olduğumuza inanırız. Ulan en çok da buna inanırız ha. Senelerce mahvolmuş bir insanın yaşamına gireriz ve onu değiştirebileceğimize, onun hayatını mükemmel, süper bir hayat yapacağımıza inanırız. Senelerce de mahvolmuş falan değildir. Öyle olmak istemiştir sadece. Okumuştur, çok cooldur, ben de öyle olayım demiştir, olmuştur. Ama olamamıştır. Yine de çabalıyorsun işte. Salak.

Gün gelir, bir kitapta rastlarsın, yaşamına müdahale etmek istediğin insana. "Vaay nerelerdesin ya, lan ne adamsın be, kıl yün" Tanıdığını, orijinal olduğunu sandığın insanı kelime kelime, sayfa sayfa okursun. Kitabı kaparsın. Düşünürsün, bu da mı gol değil diye, ofsayt osman seni.

Neyse, gerekmedikçe güven konusunu gündeme getirmeyin. Yazık günah.

Almancayı öğrenip Marcus'a koşacaktık hani? Almanca tamam da koşması kaldı. Scheisse!

üç aylık saç hegemonyası ve hayat

2011-10-02T17:57:00.001+03:00

Lise bilmemkaça giden bir erkek çocuğu, yaz tatili başladığı gün bir karar verir. "Bu yaz saçları uzatıyorum." Eylül'de ense traşını göreceğiz. O da bilir bunu. Yine de uzatır. Saçı büyük olasılıkla dalgalıdır. Aradadır yani, ne düzdür ne kıvırcık. Düz olsa, sabah akşam dinlediği grunge grubunun solisti gibi olacaktır. Kıvırcık olsa, 'bonus' olacaktır; havalı falan işte. Ama aradadır tükürdüğümün saçı, bir yol olmaz. O da bilir bunu. Yine de uzatır. Ha, bilmez mi sadece üç ay uzayacak o saç. Kulak memesini biraz geçecek. Belki çeneye kadar. Sezen Aksu'nun fönsüz saçı. Buna sakal ekle. Ya da ekleme, ıyy. Uzatacak işte, kafaya koydu ya.

Neyse.

Bir konuşmasında "Bugünün dünyası reel ile sürreel arasında gidip gelerek gerçekliğin tüm temelini kaybettiğimiz dünyadır." demişti Metin Sarfati. Bir araba not almıştım, "hocam büyüksün!" diye alkışa kalkacaktım az kaldı. Açar açar o notlara bakarım. Dünyanın bir ucundan tutarım, yetmiş sekiz dakika düşünürüm. Yetmiş dokuzda dikkatim dağılıyor.

Hayata dair çıkarımları vardır çoğumuzun, şüphesiz. Sorular sorulur, cevap alınamaz, anlaşılamaz şeyler vardır, hayat darlar adamı, "her şey üstüste gelir", "çok saçma abi ya" dönemleri gelmiştir, ne anlamsızdır falandır. Bir süre böyle geçer zaman.

İşte bu zamanlar tam da o saç uzatma evresine denk gelmesin mi? Gelsin.

"Şu şöyledir, bu böyledir. Hayat çok karanlık, ailemden nefret ediyorum, fak dı sistım, yarın gidip elli iki tane siyah tişört alayım, piyasadaki tüm bilim kurgu kitaplarını okumam lazım, en kısa zamanda kimsenin duymadığı müzikleri dinleyip filmleri izlemeliyim, hede hödö, kıl yün." 10 üzeri -8 bar hava.

Üç aya sıkıştırılan bu hava, Eylül gelip çattı mı fısssssss diye bünyenin belli açıklıklarından atmosfere karışır. Okullar açılacaktır. Bıyıklı müdür yardımcısı elinde makasla yeni eğitim öğretim yılına merhaba diyecektir.

Gencimiz hayatın anlamına dair sorgulamaları bir kenara bırakarak; "yeni matematikçiyi gördünüz mü lan?!"a başlamıştır çoktan.

Karanfil'den alınan siyah tişörtler de anne tarafından temizlik bezi olacak, bir müddet kir götürdüğünden kullanılıp, yırtılınca da çöpe atılacaktır.

Altın Makas Erkek Berberi ise o gün bir hayli yoğundur. Aynı yaş grubunda ve aynı boy saça sahip bir çok genç, sıra beklemektedir. Hasan Usta yaşadı.

"Bugün, ötekine rağmen egemen olma savaşıdır." diyor Sarfati.

"Ben daha önce geldim abi, önce benim saçlar!" diyor genco.

Herkes bir savaş içinde. Egemen olan meçhul.

Saçlar 3 numara. Sevinçliyiz hepiiimiiiz, yaşaasııın okuluuumuuuz.

Haziran'da tekrar bir sorgu başlarsa, biliniz ki birileri saç sakal bırakıyor. Mahallenin berberi kepenkleri kapatacaktır.

Hasan Usta'yla yaptığımız röportajda, biraz sitemkardı:

-Yaz geldi mi hepsi Fıroyt oluyor başımıza, eşşoğlueşşekler. Hayır uzatmayın demiyorum. Uzatın, hobi olarak yine uzatın. Ama arada bir gelin, uçlarından azıcık alalım. Olmaz ki böyle canım.

me first and the gimme gimmes

2011-09-27T20:25:00.002+03:00

"Yazıyorum. Gördüklerimi, düşündüklerimi, söylemek istediklerimi; o zaman hepsi gerçek oluyor. Duygularımı anlatmayı başarıyorum. Konuşarak yapamadığım bir şey bu. Konuşmayı beceremiyorum. Sizinle bile. Bir soru sorduğunuzda "bekleyin, yazıp geleyim, okuduğunuzda beni anlayacaksınız" demek istiyorum. Kendimi daha iyi ifade edebiliyorum. Hayatta yapmak istediğim tek şey; yazmak."

-Tommaso Cantone

Mine Vaganti

"Şerrrefsizim aklıma gelmişti."

-Deli Emin

Vizontele

Tavsiyeye Övgü

2011-09-25T09:45:00.007+03:00

Bir ders kayıt dönemi daha geldi çattı. Yine sisteme sövgüler, yine koca yunus sunucusunun çöküşü, yine bir hüsran anneciğim.

Bir takım önerilerle başlıyorum:

Bon Iver'in yeni albümünü mutlaka dinleyin. Holocene ve Calgary'den başlayabilirsiniz mesela. Dinlemeyenler için eski albümlere yol gözüktü. Say baştan!

United States of Tara, tavsiye üzerine başlayıp bir haftada bitirdiğim çok şahane dizi, izleyin. Çoklu kişilik bozukluğu olan bir Tara(lar) ve ailesinin hikayesi. İlginç ve eğlenceli, 3 sezonluk bir vakit öldürgeç.

Horrible Bosses ya da diğer adıyla Patrondan Kurtulma Sanatı. Eğer yakınınızdaki sinemalarda oynuyorsa hala, vaktiniz de varsa, gidin gülün biraz. Çoğu Hangover'la karşılaştırsa da hatta benzetse de tarz olarak pek de benzerlik göremedim. Gömülü esprileriyle beni Hangover'dan daha çok eğlendirdi tabii, sonuçta içinde Charlie Day var. Balım.

(Yeni) kaliteli ve güncel bilgiler içeren, farklı bir dergi. Ya da kitap. Yani eğer 300 sayfaya dergi demeyi kendinize yedirebilirseniz; dergi. Onlar yedirebiliyorlar mesela. Ekip kalabalık, her yeni sayıda aralarında değişik isimler görmek mümkün: İsmail Ertürk editörlüğünde, Oruç Aruoba, Enis Batur, Murat Gülsoy, Gündüz Vassaf, Soli Özel, ... Her sayıda eklenen onlarca yazar. Ve güzel satırlar, Özdemir Asaf,Ece Ayhan, İlhan Berk, Abdi İpekçi... 3 Ayda bir 15 Liranızı gözden çıkaracaksanız bir tane alabilirsiniz. Güz 5. sayısı yolda.

Kitap konusunda pek şanslı değildim bu aralar. Derviş Evi - The Dervish House'u geçen sene Newsweek'te görmüştüm, kitabın tanıtımını öyle bir yapmışlardı ki acaba çevirisini beklemesem de orijinalini mi alıp okusam diye düşünüp kitabevine koşmuştum. O günden sonra da bir daha kitap tanıtımlarını okuyup kitap almaya heveslenmedim zaten. Nasıl anlatayım, tıpkı fragmanına en güzel sahneleri koyulmuş, filmde de adamakıllı başka bir sahne bulunamayan, bir heves gidilen, hayal kırıklığı ile çıkılan sinema filmleri gibi. Tanıtımı okudum, kitabın arkasını okudum, ohoo, yılın kitabı dedim, yeri göğü inlettim. Okudum ve utandım. Yani bilmiyorum, tamam anlatım güzel, yazanın bir İrlandalı değil de yedi göbek İstanbullu olduğunu düşündürecek denli ayrıntılı yazılmış. Belli ki uzun süre Türkiye kültürü üzerine araştırma yapmış. Ama yetmemiş. Keşke yetseymiş. Kimi yerlerde hayran bıraksa da bütün olarak bakıldığında beni pek sarmadı. Filmi çekilse sarabilir ama. Güzel film olur ha bundan.

Hiç okumamıştım, İskender'den başladım Elif Şafak okumaya. Bestseller fobim var benim çünkü. İllet olurum bestseller titrine. Yorumlarına. Önyargı kötüdür çocuklar. Beğendim ulan. 3 günde bitirdim, çok sevdim, karakterlerine neredeyse Şafak kadar bağlandım, bitirdiğimde başka bir kitap okursam, onları öldüreceğimi falan düşündüm, o derece.

İğrenç Adamlarla Kısa Görüşmeler (Brief Interviews with Hideous Men) , David Foster Wallace isimli ağır depresif abimizin yazdığı biraz ağır bir kitap. Ömrü elektroşok tedavileri ve antidepresanlarla geçmiş neredeyse, bunun izleri kitabın heryerine sinmiş vaziyette. Sana bana göre sıradan bir durumu öyle bir çözümlüyor ki, ulan diyorsun nelerin altında neler yatıyor, hakikaten haklı. Rahat kafayla okunması gerekiyor, tuvalete giderken yanınıza alıp götürebileceğiniz bir kitap değil mesela. 2008'de artık dayanamayıp intihar eden Wallace'ın Infinite Jest adlı kitabı oldukça konuşuldu bir ara, hala da övülür. Türkçe baskısı yok sanırım, olsa da okusak. "How to read" rehberleri etrafta uçuşuyor, orijinali okumak pek yemedi.

Geçenlerde liseden canlarla buluşup Sakal'a oturduk. Erdal Beşikçioğlu'mu lan o?! paranoyasıyla ikide bir arkamıza dönüp durduğumuz masamızın karşı duvarında üç afiş vardı. Bütün gün onlardan gözümü alamadım. Her bir afişte karakalem üç yaşlı adam. Altlarında da alıntılar. Sinek Sekiz yayınevi, birbiri ardına çöken sistemlerden kaçıp doğaya sığınan, cevaplarını ekosistemde bulan, isim hikayesinin içinde de bol miktarda Ankara, eser miktarda da Beytepe bulunan pek güzel bir oluşum. Sürdürülebilir Yaşam Kitapları ismini verdikleri kitapları ise geri dönüşümlü kartondan iplik dikiş ve sertifikalı kağıtlardan yapılma. Doğasever yayınevini ben çok sevdim, kitapları da ajandaya aldık.

Pek televizyon izleyen birisi değilim lakin Trt Okul açıldığında merak edip uzun süre takip ettim. En bayıla bayıla izlediğim programı da Ne Diyoruz, Ne Anlıyoruz? Prof.Dr. Cengiz Güleç, Prof Dr. Ahmet İnam ve pek sevgili Mehmet Ali Kılıçbay. Bu üç harikulade adamın sohbetlerini kaçırmayın; ben böyle bilgi birikimi görmedim arkadaş, o kadar söylüyorum. Bir ayna ile üç büyükleri kadraja alıp çeken çakal yönetmeni de kutluyorum.

Evde, arabada radyo takıntısı olan bir insansanız, dinlendirici ve güzel müzik dinlemek için Max Fm dinleyebilirsiniz, öneririm. 95.8 frekansında, ikide bir dönüp, neymiş lan bu şarkının adı dedirtiyor, sitede yazıyor.

EVET HER BİRİNDEN REKLAM ALDIM ŞU AN YÜZÜMÜ GÖZÜMÜ PARAYA SİLİYORUM.

Eğer sizler de tavsiyelerde bulunmak isterseniz, önerilerinizi bir kapıda yazıp, mektup zarfına koyup, mektup zarfının zamklı kısmını yalayın. Posta Kutusu 500, Teknikokullar Ankara. Yoo değil.

Neyse hadi selam söyle. Al bu da son.

Captain America'ya hala gitmemiş olanlara faydalı bilgiler.

2011-09-15T02:17:00.003+03:00

OTUR DA SONUNU BEKLE, KURTLU MUSUN MÜBAREK!!

imza: her Marvel yapımında, kapıda durup uyaran teyze.

not: gel de bi' sene bekle.

çay bana!

2011-09-12T07:11:00.004+03:00

Tumblr hesabım olsa, giderim bir kaydın altına ki zaten 10 kişiden 15'i bu samimiyetsiz icattan muzdarip olduğundan; arkadaşım derim, inaf vit det lomo! Detz nat oricinıl, fak of. Sinsirli, ebru.

Google Translate kullanıp bir iki cümleyi Türkçe söyleme gayretindeki yabancı tanıdık, eş-dost. Çok tatlısın. Ama artık yapmasan iyi olur.

Pek saygıdeğer Ntv yayın koordinatörü, ya da artık bu işlere kim bakıyorsa işte. Sabaha karşı yatan insana biraz daha değer verebilir misiniz? Çünkü biz evde her gün hadım edilmiş kuzu kıkırdağı falan pişirmiyoruz. Onu geçtim, sabaha karşı dolapta bulduğum üç beş buruşuk zeytini o pizzayla ikame edemiyorum. Sayın Milor yemesin demiyorum, yesin, yarasın. Ama Allah aşkına şunu gece kuşağından kaldırın, N'OLUR YA!

"O başka mahallede ben de çayı en az iki liradan satarım; ama biz çayın elli kuruş olduğu yerde kötüye kötü deriz, sanat eseri demeyiz." -Erdal Bakkal.

İmkan verseler, gidip tamir servisinde çalışırım. Alırım ingiliz anahtarını, usta var mı gevşek? diye girerim kapıdan. Araba motoru ilk tercihim de, işte puanlar yüksek diyolar bu sene; belki altına Tamir&Tadilat da yazabilirim. Küçükevaletleri101'i verdin mi gerisi kolay diyolar da bakalım. Hep torpil, herkes ikmale kalan küçüğü göndersin sanayiye anasını satayım, BİZ N'OLUCAZ LAN?! Menteşe mi o? Tutmayın küçük enişteyi.

Mutlu olacağımıza inandığımız şeylerin peşinden cesaret edip gidebilsek... Özlü söz türetilemedi, mutlu olurduk demeye getiriyorum. Çabalıyorum. Çok para da lüzumsuz. Afrika da hariç değil.

Daha önce yemeğini yemediğimiz bir yere "çayı güzeldi, yemekleri de iyidir kesin." diye gittik. Hep öylesi denk gelmiş, ben nereden bileyim öylesi hayın olacaklarını. Çılgın çayı var, bardakların sirkülasyonundan başın döner, daha önce böyle bir renk görmemişsindir falan. Dersin, çayı böyleyse kimbilir... Öyle değilmiş ya, bir hayınmışlar bunlar. O güzelim çayı sırf müşteri çekmek için kötü emellerine alet etmişler. Çayın fiyatını yukarı çekmek kadar adice. Hesap geldikten sonra birer tur çay ikram etmemek kadar pintice. Ayıp ayıp, biz de biliyoruz evde içmeyi, pis herifler.

Bir önceki kayda ekleme: "Yazısı güzel olan erkekler romantik oluyor." Şimdi bir şey derdim de...

Bir muhabbet ortamı oluyor diyelim, hararetli bir tartışmaya girişiyoruz. Deli bir beyin fırtınası kopmuş gidiyor. Ve ben diyeceği diyorum, konu kapanıyor, eve çıkarken merdivenlerde aklıma öyle bir şey geliyor ki; Allah'ım! Utanmasam apartman boşluğunda çığlığı basacağım yani öyle deliriyorum. NİYE ŞİMDİ AKLIMA GELDİ BU BE?! Orada söylesem ne biçim etkili olurdu, belki dünyayı bile değiştirirdim, sözleriyle tarihe yön veren 82 insandan biri olurdum, asardım keserdim!!1? Rabbim kimselere böyle azap vermesin, pişmanlık desen değil, öyyyle lanet bi halt. Canlı da örneği her seferinde gözümün önüne gelir: The ocean called, theyre running out of the shrimp!

Tatil, tembelliğe övgüdür diyor Serra Yılmaz. Vallahi. Çayın var mı abicim, taze? Kafayı bozmuş bu gençler, kaçın kaçın.

yanıyorum yanıyorum yanıyorum hele!

sarışınlar üzerine.

2011-09-06T03:44:00.004+03:00

Genellemelerden nefret ediyorum. Tiksiniyorum. Bütünün bölünme zorunluluğu varmış gibi bölünüp, her birine bir kılıf giydirilmesi kimsenin zoruna gitmiyor. Herkes herkesi kendi çapınca çemberlere yerleştiriyor. Amma kolay iş.

Ciddi yahut değil, bir argümanın karşısına genellemeler getirmek, onun antitezini oluşturmaz. Bir fikrin yoksa, fikir beyan etmezsin. Bu daha basittir. Susmak. Bugün susarsın, yarın gider öğrenirsin, öteki gün konuşuruz. Bu süreç içinde, sunacağın argümanın kalitesini artırırsın. Sahte bir ego tatmininden daha ötesini getirir en azından.

"Kadınlar karmaşıktır." "Erkekler öküzdür." ... Hayır, burada cinsiyet hiyerarşisi yapacak değilim. Çok iyi biliyorum ki eğer bir kaç şey yazacak olsam, biri çıkıp "feminist" diyecek; eminim ki genelleyecek. Değil midir, kadın haklarına dair üç beş kelam laf etsen feminizmden dem vuranın çok olur. "Erkek" sözcüğüyle başlarsın cümleye, devamını dinlemez, onları güç simgesi olarak algıladığınla falan yargılar. Bu uzar gider. Genelleme, yaftalama gırla.

Ne diyordum... Kadınlar karmaşıkmış. Hangi kadınlar bunlar? Bayramdan bayrama görüştüğün akrabaların mı, böbürlene böbürlene anlattığın eski sevgililerin mi, dizilerde filmlerde gördüğün "prototip"ler mi, salak- kadın dergilerinde anlatılanlar mı, dolmuşta yer verdiğin mi, bakkalın karısı mı, Ayşe Arman mı? Kim lan karmaşık olan? Neye göre karmaşık? Neresi karışmış? N'olmuş, nesini çözemedin? Sen neyi çözdün de daha? Türk kadını mı? Avrupadakiler mi? Kayseridekiler mi? Hangileri?

(Masumiyet'ten;

"Ortağım mısın lan, #?&%*")

Demiyorum ki regresyon oluştur, bana bir oran ver; "erkeklerin yüzde sekseni duygusuz" de falan. Bu tarz bir bilgiye ihtiyacı olmak nasıl bir durum, onu kestiremiyorum, ama meraklısı vardır mutlaka. Diyorum ki, nereden biliyorsun? Hepsini aldın karşına, anasını satayım tek tek baktın. Oldu.

"78'liler salak oluyor." Deme yahu? Ne bildin? Neye göre, 79 jenerasyonu sudoku çözmeden uyuyamayanlardan mı ibaret?

Bu yakıştırmaların nasıl bu kadar rahatlıkla kullanıldığını anlayamıyorum arkadaş. Çoğunluğu arkana almış olmak güç veriyor, bu anlaşılabilir bir durum; ama mantıksız. Siz gençler yok mu... Eee? Çok şeysiniz... Ne lan? Biz kimiz? Ben, abim, bi de yufkacının oğlu Kadir mi? Gençlik bizmişiz lan Kadir, çıkar eldivenleri, gidiyoruz!!

Genellemeler en çok da bir savunma aracı olarak kullanılıyor, bu da yetmiyormuş gibi savunmanın niteliğini artırdığı gibi yaygın bir inanış var. Bak yahu. Vallahi kolay iş. Salla gitsin.

-Bu odanın hali ne? Başaklar titiz olur!

Başaklar kim ya?! Astrolojiden hazzetmediğim yetmiyor, bir de beni de katıyor o sınıfa. Başaklar. Ben onlardan değilim arkadaş, beni ayır. Beni tenzih et. Bana kirli konuş... Doğru konuş lan, ağzını topla!

Şunlar şöyledir, bunlar böyledir, siz şu türlüsünüz, onlar bu türlüler, hepiniz aynısınız, hiçbiriniz şöyle şöyle değilsiniz bıdıbıdıbıdı.

Niteliksiz kişisel sınıflandırmalar. Aman arkadaş, beni karıştırmayın da, istediğiniz haltı genelleyin. Kendimi tenzih ediyorum.

got change?

2011-09-02T02:06:00.003+03:00

...

"Elli kere tekmeledik, nihayet! Vaay, doktor n'aber ya? Tamam lan vurma yeter! Aaa, annem mi o benim. Vallahi de annem benim o. N'abıyon anne?! Versene beni anneme hemşire karısı! Nereye gidiyoruz ya? Anne diyorum, hoop! Bayılmış mı o?"

"Selamaliküm gençler! Ohoo, yenidoğan koğuşu böyle mi olurmuş. Azıcık ağl... Aaa, camdan bi adam bakı... Aaa... Ba.. Neydi lan? Hah, babaaa! Bak bak n'apıyorum bak! Ehehehe, bak bak, nihehehe. Bıraksana hemşire karısı! Dayt!"

"Ya gitsene arkadaşım başımdan! Git be! Yeni doğdum ben, yeni yeni. Yeni lan! Sokmasana parmağını gözüme gözüme. Oha bileğimi burkuy... ANNEEE! Kim bu ya?! Abi mi? O ne demek be, gönderin geri gitsin ya! Lan bıraksana kundağımı!"

...

"Hadi dedenler gelmişler, inelim!"

"Alo? Nasılsın?"

"Go do RP, derp."

...

Hardal? Kalk kalk bi'şey anlatıcam. Ya da şeyler.

neds.

2011-08-19T01:07:00.002+03:00

Neds. Yani, non educated delinquents. Yani, eğitimsiz suçlular. Serseriler. Yani Glasgow'un holigan piçleri. Yanisi, izleyin.

Buraya Peter Mullan's Neds başlığı altında film incelemesi yazmayacağımdan... Zaten fragman da değil yukarıdaki. Müziği çok güzel. Film daha güzel. Fragman da şu:

gemliğe doğru sakızı göreceksin, sakın şaşırma.

2011-08-05T00:29:00.004+03:00

Pembe parlak bir kutu, yuvarlak. Üzerinde tutti frutti yazıyor, senelerce nasıl bir meyve olduğunu düşünüp durduğum. Tutti Frutti sonuçta, biz o yaşlarda greyfurta egzotik meyve gözüyle bakmışız.

Kutunun içinde sarmal şekilde duran, pembe, metrelerce uzunlukta şerit sakız. Ne kadar uzun olduğuna bakmak için açarsın uzatırsın da mundar olur, annen alır elinden atar çöpe. Öyle bir uzun.

Öyle güzel kokardı ki; bir arı mayalı silgi, bir de bu.

Alırdım şeritten birazcık, ama kutu abimde dururdu. Otorite malum. Ben ağzımda döndürüp dururdum, sonrada tadına dayanamaz yutardım. Birazcık daha şerit için çekmediğim eziyet kalmazdı, değerdi de gerçi.

Böyle böyle eve varmadan biterdi o metrelerce sakız. Yuta yuta bir hal olur, akşam yemeğine kadar da karnıma ağrılar girerdi. Sakız yutarsan hede olur hödö olur diyenim yoktu. Olsaymış ya, hala yutarım.

O müthiş şeyi de öyle her yerde bulamazdın. Biz bulamıyorduk ya da. O zamanlar tatil demek Kumla demekti bana. "Yarın tatile gidiyoruz" denilirse arkadaşlar arasında, sanki herkes Kumla'ya gidiyormuş gibi hayal ederdim. Sonra bir gün bir arkadaşım geldi ve "babam bizi otele götürecekmiş, erdeğe!" dedi. Önce anlamadım. Erdeğe ne la?! Otel dediğini gece yarısı tatil köylerini gösteren televizyon kanallarında görmüşüm zaten o güne dek. O günden sonra herkes farklı yerlere gitmeye başladı. Marmaris, Fethiye, Kemer, zartzurt. Ama bir Özdilek değil.

Çümkü Özdilek bize bir Disneyland idi. Özdilek dendi mi akla hediyelik havlu falan gelir genelde ya, benim burnuma tuttifrutti kokusu gelir hep. Bir tek orada vardı lan çünkü, erdeğe bok yemiş! (sonradan da öğrendim o erdeğe değil erdekmiş.)

Annaaanem "lokum aldık, n'olucak sakız?" derdi hep. Aynı şey mi annaneee yaa.

Özdilek'in restoran kısmı çok enteresandı. Hep kara çarşaflı kadınlar, yanlarında übersakallı kocaları. Kadınlar peçelerini kaldırarak yiyorlardı çorbalarını. Beyaz uzun elbiseli adamlar olurdu etrafta, bir kaç kadınla yürüyen. Değişik konuşurlardı. Biz de ne yabaniymişiz, ayı gibi gözümüzü diker bakardık sakız çiğneye çiğneye. Gelip bir tane ağzımıza çarpsalar yeriymiş.

Dedem bana çikolatalı kestane şekeri alırdı bir tane, o zaman anlardım ki gidiyoruz. Arabaya biner, her bir yol ayrımını ezbere bildiğim yollardan hızla geçerdik. Yol kenarı reklam tabelalarıyla dolu olan yol. Sonra denize uzak, havuzlu sitelerin yanından geçerdik, camı açardım, çenem havada, mağrur bir bakış. Denize beş adım bizim site bakışı. Ne biçim kibirmiş lan o öyle. (Kendimden utandım ha.)

Terasa çıkar sakız kutusunu koklardım eve gelince. Akşam olunca da yalı boyunca yürür, çay bahçesine otururduk. Yandaki lunaparkı izlerdim ben de. Nasıl biniyorlar lan o gondola. "Dedeee, gazozum bittiğ."

Sonra sonra bir daha bulamadık o sakızlardan. Taklidini yapmayı denediler, kokusu benzese de ağzını zehir gibi yapardı insanın. Sonra sonra arı mayalı silgi de kayboldu. Öyle kokulusunu yapamadılar bir daha. Bu akşam büfeye gittik abimle, pempe tüpte sakız görüp aldık. Tutti Frutti sevdası işte. Çocuk gibi geldik eve. O tat, o koku bizi Özdileğe, Kumla'ya, Görele'ye, yunuslar aile çay bahçesine, emir sultana, çınara, denizanalarına, şampiyon kokoreçe, heykele götürdü.

Sakız da bitti.

sana hic yakıs tıramadım

2011-07-20T23:36:00.004+03:00

Milletçe birlik beraberliğe ihtiyacımız olan şu son günlerde n'apıyon İsmail?

Yaz okulunun hastasıyız. Dersten sonra Burger King'e ani baskın yaptık; gördüm ki Transformers oyuncaklarını dizmişler. Dizdikleri camekana koşup (biraz koşup kalan yolu kaygan zeminde kayma hareketi) dirseğimle camı kırmaya çalışırken arkadaşlar tuttu beni; söyleyince onlar veriyomuş, iki dakka insan olucakmışım. Neyse, yaşları 18-65 arası olan bir kitleye hitap eden bu şubelerinde, kuruldukları günden bu yana ilk çocuk menüsünü ben aldım. Şube sorumlusu, bizzat gelip menümü kendisi hazırlarken; bütün çalışanlar bir olup oyuncağımı küçük bir seremoni eşliğinde verdiler. Sonra işte İstanbul'dan yetkililer taç takıp gönderdiler beni. BK tacı ama, kartondan. Önündeki tuşa basınca Roll Out! diyor bir de, iki gözümün çiçeği.

Öldürdüğümüz sivrisineklerden sorumlu muyuz? Eğer öyleysek, halay başı benim, mendil bende. Dağılın şimdi.

Şahan Gökbakar, bi'kaç sene evvel, bir TV programında; eğer sevdiği birini, yahut sevgilisini düşerken görürse, ondan soğuduğunu söylemişti. Hayli gülüp sonra da araya mesafe koyuyor yani."Nasıl lan?" tepkisi vermişsem de zamanında, Ankara için itiraf vakti. Bir insan yazım kurallarına dikkat etmiyorsa, bir düşünüyorum ben. Şöyle bir etraflıca düşünüyorum. Mesela dahi anlamındaki -de'yi ayrı yazmıyor mu, düşünüyorum. Keza -ki ekinde, hakeza noktalamalar. Neden diyorum mesela, noktalamalardan sonra bir boşluk bırakmıyorsun? Neden ekleri ayırmıyorsun, can çekiştiriyorsun bana? Diyor ki bana ne gerek var? Ben de daha düşünmüyorum bunun üzerine. Ha şimdi içinizden bazı cinlik peşinde koşanlarınız, bütün yazılarda bir yazım hatası; bütün messenger günlüklerinde bir typo arayacak; bilirim. Yardımcı olayım:

Aşağıdaki cümlelerden hangisinde bir yazım yanlışı vardır?

a) Ali Ginger'a bak.

b) Ali i-Pad'i tut.

c) Ali bunu Google'la.

d) Ali inbox plx (:

e) Ali Allah belanı versin.

Salak reklam cingıllarının ağza dolanıp, en olmadık zamanlarda söylenmesi gibi ya durduk yerde Soner Sarıkabadayı dansı yapmak gelirse? Ptt'de fatura yatırırken omuz atarsa birden böyle böyle. Arkaya öne, robotik. Korkunç değil mi, karşımdaki bi' anda böyle yapsa, elimde ne varsa ense köküne vururum ben.

Biz Türkiye'de otomatik ödeme talimatına geçemeyen tek aileyiz sanıyorum. Eski kafalılık, teknolojiye güvensizlik, amelelik, biraz da Ptt seviyoruz. Sıcakta bankalarda sıra beklemek falan hobimiz. Faiz korkusu insana neler yaptırıyor, anlatsam inan-man.

Otobüsle eve dönerken arkadaşa, bir derste not aldığım bi'şeyi okuyorum. İşaya Üşür hoca demiş ki, "bu dünyayı kabul edecek miyiz, değiştirecek miyiz? Hiçbirimizin ütopyası yok!" Bunu okuyorum, öndeki amcabey dönüp "para yok para" diyor. Bununla yetinmiyoruz, arkadaşım da amcaya destek vererek, "tabi amca, para olsa..." diyor. Sonra ben alkışlayarak iniyorum.

Haklı lan aslında.

"İsa'yı çarmıh mı öldürdü dersiniz? İsa'yı Yahuda'nın ihaneti öldürdü!" Sıradaki klip sizler için geliyor. Lady Gaga - Judas

Karpuz yer misin? Çay iç bi'şey iç? İyi hadi kalk yerine yat, kalk!

en "s"lisinden.

2011-07-16T01:16:00.004+03:00

"uzmanlar orucu bir kase çorbayla açıp, gerisine iki saat sonra devam edilmesini öneriyor."

"yanlardan esneme yapar giydikçe."

"en düşük fiyat garantisi."

"çok tatlı çıkmışsın canım."

"tutunamayanları bu yaz kesin okuyorum."

"beraber tatile mi gitsek ya bu yaz?"

"hani dergi çıkarıyorduk lan?"

"ben hattımı değiştirdim, yeni numaram var mı sende?"

"hiç aramıyorsun sormuyorsun ama."

"ben 6'dan sonra yemek yemiyorum."

"cliff'ten sonra metallica öldü be abi."

"niye bu kadar erken gidiyorsun ya!?"

"...son günü bugündü, bilmiyor muydun?"

"buna bu kadar parayı niye verdin ki?"

"karşı cinsinizi anlamanın 10 yolu!"

"kilo almışsın bayaa yaa."

"dosya masrafı, ara ödeme yok!"

"eskişehir'e gidelim abi ya, günübirlik."

"o parayı nelere veriyoruz yani sonuçta."

"iyidirsenden?"

"bozuk yok muydu?"

"kontörüm bitti, beni bi ara."

"kıt kaynakların etkin dağılımı."

"şu an sadece türkçe dublajlı versiyonu oynuyor."

"bestseller!"

"demokratik özerkliğimizi ilan ediyoruz."

"kapatıyoruz!"

"sistem bir dakika önce kapandı hocam."

"az sonra"

"seneye görüşürüz!"

"nyannyannyanyanynyan..."

"şu an bütün müşteri temsilcilerimiz diğer müşterilerimizle ilgileniyor, hattan ayrılmayın."

"yemin etmiyoruz."

"oradan geçmez."

"aysti yok, nesti var."

"şike operasyonunda x. dalga"

"su.................................... 3,5 TL
çay.................................. 5 TL"

"ayfon alsana."

"bıçak kesmiyo' hanımefendi."

"ben farklıyım."

hassiktirin oradan be!

be an optimist prime!

2011-06-20T16:09:00.005+03:00

Sıcak oluyo ha hafiften. Ben diyim de sonra şeyolmasın.

"N'aber?" in cevabı nasıl "iyiyim." değilse; "tırnağını yeme!" nin karşılığı da "tırnak değil, etleri kemiriyorum yea." da olmamalıdır. Bu savunma evrenselleşmemelidir.

Tahtaya yazı yazarken boardmarker bitince, "arkadaşlar fazla marker ı olan var mı?" diyip beş on dakika boyunca pfıs pıfs gülen ders sorumlusu, bak bi. Komik değil, yapma yeter.

Yabancı dilde bi' film izleyip, bi şarkı dinleyip bir hafta boyunca "o dili öğrenicem olum!" diyen kaç kişiyiz? Hep de bi' yarım kalır o.

Galatasaray reforma gidiyür dedik de o kadar da demedik. Alıyorsan futbolcu adam al, ne demeye aktör alıyosun, aktör de değil viking mi nelabu?

Lord of Winterfell, Lord Paramount of the North and Warden of the North? Yoo, defansım abi ben.

Transformers - Dark of the Moon geliyyooo! 3 boyutlu geliyor hem de. Gelse de gitsek.-Captain America'da doğum günü hediyem olacak, vizyon tarihinden mütevellit.- Ohohoy ohoyhooy Optimus Prime maskı takıp gitmezsem! http://www.imdb.com/video/imdb/vi543989017/ böyle bir güzellik yok. Filmden bahsediyorum tabii. Yoksa her filmde bir estetik harikası oynatıyorlar, onu kanıksadık. Megatron nerede Maykıl onu göstersene sen, sarışın bi hatun bulmuşsunuz yine yarım kilo dudak var kadında!

yirim. ^^

ne yağmur yaptı be.

2011-06-16T08:21:00.003+03:00

Özünde iyi insandır di mi? Hep öyle denir. "A ama Meemet özünde iyi çocuktur." Hangi öz bu? Fabrika ayarlarına dönüş yapacaksak eğer, evet iyidir. Programlama esnasında hepsine bir kaşık atılıyor ondan, onu demiyorum. (C++ bilen arkadaşlara danışmak lazım bunu.)

Kaybedenler Kulübü'nü beğenmedim arkadaş, beğenmem mi lazım ya; ne bu ısrarınız anlamadım ki. Güzel olmamış, hayret bi'şey ha. Ya bi git hala replik söylüyo ezberden, istemiyorum lan!

Herhangi bir konuda, belli bir sayıya ulaşılınca hediye falan mı dağıtılıyor şu dönemlerde, anlamış değilim. Delinin biri bir fitili ateşliyor, cümle alem deliriyor bir anda. Bu kadar mı arayıştaydınız, bu kadar mı boşluktaydınız da boş beleş şeylerle doluverdiniz bir anda. Siz ne zaman bu kadar zalim oldunuz!!? Efendim biri oradan kalkar, aldığı gün yırtıp üstüne basarak yıprattığı konversleriyle (üst jenerasyon buna 'kes' diyor.) çarpık ayaklarının fotoğrafını çeker; biri çantasını spastik bir hareketle koluna asıp salak sabuk pozlar verir, birisi fotoğraf makinesinin lensini ayarlarken kendini aynadan çeker; öteki telefonla yapar bunu falan. Bunlar bir moda oldu ki aman yarabbim, ne tarafa baksam görür oldum. Çok sanki havalı oluyo öyle yapınca. Evet fotoğraf makinesi sahibi olup çer çöp çekerek fotoğraf üstadı kesilenlere kılım. Halt! Patlatırım ensene dummkopf!

Zamane hanım kişilerinin Paris aşkını anlamak mümkün değil. N'oluyo lan ne var bu Paris'te. Paris Je t'aime izleyen beri gelsin, bir Eiffel tutkusudur aman Allah şerrinden korusun. Bir sembol, bir maskot görüp de yerlere yerlere bayılmanın ne alemi var olum, bi kendinize gelin artık ya; o da bir kul yapısı değil midir en nihayetinde? ( Ruknettin Amca liked this ) Hayır, anlamı vardır, anısı vardır, hadi hadi çok görmek istiyorsundur falan anlarım, lafım ona değil. Tumblr hastalığı bu. Eiffel fotoğrafları paylaşmak trend oldu. Çekilmiş fotoğrafı al, sepya yap, siyah beyaz yap, yap anasını satayım, beyin bedava. Yaz altına da iki özlü söz. Kendin çekmişsin gibi de yapıştır sol alta imzanı. Ne o, Ay lav Paris. Ya hakkaten, bi...

Hepiniz de trend olmayıverin ne var yani. Hepinizde de kemik gözlük olmayıversin. Gözlüğü almış ama camı yok! Bildiğin böyle sadece çerçeveyle geziyor, gözünü kaşıyor çerçevenin içinden; pü allah kahretmesin bari altından kaşı da belli olmasın be. Küçük yaşta annesinden istiyor öyle gözlük, havalı oluyor diye. Arkadaşının varmış, çok havalıymış. Yok öyle bi hava yavrum, onun gözler 3 numara, annesi babası kandırıyo onu taksın diye. Sende dürbün gibi göz var, aklın fikrin havada. Biraz kendi niteliklerinizle yetinmeyi bilin de farklılaşabilelim.

"Hayatıma renk kattım" Neyle? İşte ikinci el giyiniyorum, Audrey Hepburn seviyorum, Marilyn Monroe'lu tişört aldım, hiç kimsenin duymadığı şeyler dinliyorumizliyorumyiyorumiçiyorum, apolitiğim siyaset sevmem ama tayyibe küfür etmeye bayılırım, en sevdiğim kitaplar da 1984, Küçük Prens falan. Ne renksin anam sen? Bir adım geriye çekilip bir etrafına bak bakalım, hepiniz aynı renk değil misiniz? Bak yine söylüyorum seviyorsundur, hayatında önemli yer tutuyordur bunlar bir şey demem. Ama el işi patchwork yapar gibi, oradan buradan topladıklarıyla kendine web sayfası gibi kişilik oluşturanlara bir şey derim. Çok şey derim.

---spoiler---

hass*tir oradan be!

---spoiler---

Herkes eksper oluyo ya bi anda. Bi' akıllı da sendin zaten şu dünyada. Herkes gerizekalı, düşünememiş; senin zeka parıltınla gözlerimiz kör oldu. "Abi" diyo, "şu otobüse her binişimizde cüzdanımı evde unutmuşum desem, her gün iki kere bindiğimi düşün, ikibuçuk çarpı üçyüzaltmışbeş (telefonundan hesap makinesiyle hesaplıyo burda) bilmemkaç lira para bana kalır"Her gün farklı otobüs şoförüne denk gelecek, hiçbiri sesini çıkarmayacak da böyle böyle her gün birer bira fazla içecek. Sana kolay gelsin türkmucit2011, lafım yok. Gereken cevabı bıyıklı Ego-Driver'dan alacaksın sanıyorum. Otobüsten iniyorum, hala orada hesap yapıyo. Deli midir nedir be.

Bi finaller bitti rahatlayalım dedik, iyice strese sokarsınız adamı.

Müzik dinleyin.

3-11 Porter - Surround Me With Your Love by mirnawaquim

akşam oldu hüzünlendim ben yine

2011-04-14T22:20:00.004+03:00

Her şey sonlanacak, biliyoruz; biteceğini bilerek başlıyoruz, sona yaklaşırken burnumuzu çeke çeke tepiniyoruz, topuklarımızı yere vura vura ağlıyoruz. Bitmesin diye her neyden, her kimden medet umuyorsak, yalvarmalara başlıyoruz. Öylesine bağlanıyoruz ki devamlılık hırslarımıza, kendimizi kaybediyoruz. Ve sonra bir an, o an, oluyor, bitiyor, kopup gidiyor. İşte o an yaşanan şaşkınlık var ya, o anki şaşkınlığa kimsenin hakkı yok. Sürpriz değil çünkü bu sonlar. Ölüme şaşırmak ne kadar anlamlı gelebilirse, bunlar da öyle işte. Fuzuli.

Ama o bitişle şaşkınlık arasındaki boşluk var ya; işte o, başlangıç ila bitiş arasındaki nefesten binlerce defa büyük. Sığamıyorsun, sığdıramıyorsun.

Naftalinleyip kaldırdıklarını, en olmadık anda cebinde buluyorsun. Ellerin üşüyor, ceplerine sokuyorsun, onları; iki yirmi beş kuruşla tek on kuruşun, soğuk bir gün buruşturulup bırakılmış mendilin, ha bir de kopan gömlek düğmesinin yanında buluyorsun. Bir kahve almak için bozukluk ararken parmaklarının arasına doluveriyorlar, içtiğine içeceğine pişman oluyor, hatıralarınla kahveye doyuyorsun.

"Sen de başını alıp gitme, ne olur..." diyor usta, çalınıyor kulağına, gözlerini kapıyorsun. Yağmur yağıyor. Yağmur yağıyor, paçaların ıslanıyor; yağdıkça kirpiklerin ıslanıyor, yağdıkça başını alıp gidiyor. O, başını alıp gidiyor. O oluyor. O bitiyor.

Turgut geliyor, tütünleri ıslanmış, kafası atmış; içtiği iki damla anasonun parasını vurup masaya, kalkıp gidiyor. Gitme demiyorum; çünkü gelir, üç ev görse bir şehir sanar o, şehir dedin mi, mutlaka gelir. Ve ben, dibinde sadece beyaz leblebilerin kaldığı karışık kasesini kendime çekerken; biri giriyor içeriye. Ben hiç böylesini görmemiştim. İtiraz ediyorum.

"Sen de başını alıp gitme, ne olur"

-vre Agop, bu beyaz leblebiler hep bana denk geliyor!

Adios bile diyemeden yitip gidiyor ya, işte ben ona şaşıramıyorum.

sunshine of your love

2011-03-11T00:25:00.007+02:00

Kar konseptli fotoğraflar, şiirler, yazılar... Sayko kilır, kesköseeğğ, fa-fa-fa-fa-fa-fa-fak yu!

"and another 'fak yu' goes toooooo..." Starbucks'ta bedava kahve içebilmek için yalan çalışan insanımız. Adam oturuyor, acaba diyor nasıl bir yol izlesek de Ankara'daki bütün Sb'lara gidip yüzlerce kahve içsek. Böyle bedava ya, bütün Guetamala'yı tüketelim anasını satayım, bok var.

ekşi sözlük kahkaha köşesi:

"from the director of twilight" sloganı ile benim için başlamadan bitmiş film. sanki iyi bir bok yedin de, marifetmiş gibi söylüyorsun."

"twilight'ın yönetmeninin "vampir konseptinin anasını s**tim, şimdi kırmızı başlıklı kızın kurdunu kurt adam haline getirip hem kurtadam konseptinin hemde kırmızı başlıklı kız masalının anasını s**eyim" düşüncesi ile yola çıkarak çekmeye başladığı ve bu pis emellerine gary oldman'ı da alet ettiği film olacaktır görüşündeyim. simli vampirlerden sonra tüylerini ağdayla alan kurtadam görmek istemiyoruz twilight'ın yönetmeni hanımefendi. ve üzgünüm gary oldman senin için bile katlanamayacağım o denyo'nun çektiği filme."

-öldüm ya, hayvanherifler. bunlar red riding hood ile ilgili bu arada.

Metin Şentürk ve "görmek" kelime esprileriyle, bu özrü istismar hiç gözümüze çarpmıyor sanki. Şakalı komikli ya, bir zeka ürünü oluveriyor o billboardlar falan. Görmeden almazmış. Gerçi alan razı veren razı. Adam rızasıyla şey yapıyo orda, bananeyse.

Salı günü ben Beytepe'de mahsur kaldım, onu anlatacaktım aslında. Ama üzerinden zaman geçti. O zaman diliminde ben başımdan geçenleri anlata anlata, o ilk gün heyecanını yitirdim. O yüzden anlatmayacağım, üşendim. O yüzden meraktan çatlayın. Çünkü merak edersiniz bilirim. Çünkü ben bir sosyete mensubuyum.

Ha, aslında Ankara !f film festivali notlarımı da burada paylaşacaktım sizlerle. Gel gelelim onun da üzerinden zaman geçti...

-Eeeh ne yazıyosun lan o zaman!

-Kes, adamı hasta etme!

-Hasta olsan n'olur lan?!

-İndir o elini, alırım ayağımın altına!

-Şşşşt, genşler! Cıkcık...

Günde arka arkaya 3 filme girmek, metabolizmada çeşitli bozulmalara yol açtıysa da; izlediklerimden gayet memnun kaldım diyebilirim.

William S. Burroughs belgeseli takdire şayandı, Boyita'nın Son Yazı'da müzikleriyle, çocuk oyuncusuyla gönlümde taht kurdu. Ertesi güne Boy ile başladık dünyanın en güzel burunlu insanıyla beraber. Belki de Festival'in en güzel filmiydi, o denli beğendim. Boy (Delikanlı) Herkese tavsiye. Green Wave (Yeşil Dalga) bir hayli iç karartıcıydı, İran'da AhmediNejad-Musavi seçimlerini ve sonrasını gerçek olaylara ve günlüklere dayanarak anlatan yarı belgesel yarı animasyondu. Çok güzeldi; fakat bir süre sonra duyarlılığın had safhasına geldiğinizi anlayıp filmin sonuna kadar sinirden tırnaklarınızı kemiriyorsunuz. En son da Gintama - The Movie vardı ki, çok çok eğlendim diyebilirim. Gintama bir anime. Bunu bilmeden gelen bir teyzemiz, "bu ne ayol" diyip salonu terketti mesela. Onun dışında, yanımdaki çocukla film boyunca muhabbet ettik, süpersonikmiş kendisi, tebrik ettik birbirimizi falan, eheh. Sıkı izleyici olduğunu belli etmek için her boka gülen bir sürü tip vardı. Ha biz de güldük, gülmedik mi, güldük. Neyse Gintama the Movie de tavsiyemdir. Ankara Film Festivali için şimdiden hazırlık yapıyoruz, program açıklanmış, buyrunuz : TIK

Her filmin closing creditsi bitene kadar oturup beklemenin faydasını sonunda gördüm. Kendimi bildim bileli beklerim, hiç sürprizi olmaz; bu festival her filmin sonunda bi bölüm vardı gömülü. Özellikle Boy en eğlendireni oldu.(Ne var arkadaşım, iki dakika geç temizleyiver salonu, bi film izletmedin ya!)

En boktan festival notlarını okudunuz. İyi haftasonları sanatseverler, esen kalın. (Yürrrüüüü!!!)

hazımsız yetki sahipleri

2011-03-03T23:16:00.004+02:00

"Düşünce suçu, ölüm tehlikesi yaratmaz. Düşünce suçunun kendisi ölümdür!" diyor Orwell Amca, Bin Dokuz Yüz Seksendört'te. Her güne bir yeni yasaklama haberiyle gözümüzü açar olduğumuz şu son dönemlerde anlaşılıyor ki artık insanların özgürlüklerinden başka bir şey bulamadıklarını görüyoruz saldıracak.

Elbette burada özgürlüğe bir tanımlama gerek. Şöyle diyebiliriz ki özgürlük; bir diğerinin eline çarpmayacak şekilde elini sallamaktır. Bir başkasının karasularına girmeden dilediğini fiile dökmektir. Bizler, sanal alemle tanıştığımızdan beri sosyal paylaşım platformlarında özel yaşamlarımızı, genel profillerimize döküyor, globalleşme mi dersiniz, teşhir mi, orasını bilemeyeceğim ama, bir şekilde döndürüyoruz bu çarkı. Kimisi hırçınlaşıyor, sahte bir fotoğraf ve çok havalı bir nickname arkasına sığınarak sanal kükremelerle kendini tatmin ediyor. Kimisi, çok konuşamadığı, konuşturulmadığı için içinde ne varsa sanal sırdaşlar yaratıyor kendine. Kimisi sadece eğleniyor, kimisi bilgisarayında bilgisayıyor. Tüm bunlar olurken bir kesim kendini kaybediyor; çünkü bu ortam onlara, gizli kimliklerle dilediğini yapma özgürlüğünü tanıyor. O buna hakaret ediyor, bu onun sülalesine sövüyor, o bu sefer tehditlere başlıyor, bu da boş durmuyor sallıyor da sallıyor. Kimse de merak etmiyor ki "özgürlük" nedir? Kimse merak etmeyip özen de göstermeyince durum laçka bir hal alıyor.

Herkesin dilinde pelesenktir, "internet, kullanmayı bilene faydalı!"diye. O zaman kullanmayı bilmeyenlere müdahale et arkadaş. Başkasının özgürlüğüne müdahale edene et sen müdahale. "Çeşit çeşit insan var, bunlarla uğraşılmaz, topunu kapatın!" düşünce yapısıyla yürümez. Kadronda yüzlerce, belki de binlerce bilişimde uzman insan çalıştırıyorsan sen, böyle cahilce bir engelleme koyamazsın. Yapman gereken bellidir, her modern toplulukta olduğu gibi, suçlu(!)nun peşinden gidersin. Bir tanrıtanımaz için bütün kiliseleri yaktıran, bir tembel için bütün okulu cezaya bırakan, bir hırsız için bütün tanıkları hapse tıkan, genelleme üzerine yüksek ihtisas yapmış yüksek beyinliler, modern yaşamda hazımsızlıkta sınır tanımayan günümüzün yasakçı zihniyetine dönüşmüş durumda. Bizse bundan son derece rahatsız durumdayız.

Bunu ne kadar umursadıklarıysa, tartışılır. Şartları daraltıyorlar ve buralar artık dayanılmaz, yaşanılmaz bir hal alıyor. Önce görsellere yasak getiriyorlar, sonra işitsellere. İnsanoğlunun gözlerini bağlayıp kulaklarını tıkadılar bile. Şimdi sırada yazınsal paylaşımlar var. İnsanların ellerini bağlıyor, kalemlerini kırıyor kağıtlarını yırtıyorlar. Yasakladılar, yasaklıyorlar, yasaklayacaklar. Çünkü hazmedemiyorlar.

Çözüm üretmek değil, sorunun üstünü örtmek istiyorlar. Fakat bunu yaparken bir etkeni gözardı ediyorlar. İnsanı. Ellerine, gözlerine, kulaklarına set çektikleri insanın, son raddede beynine set çekmeye çalışıyorlar.

Çünkü hazmedemiyorlar.

Yasaklayıp duruyorlar. Bu tarz müdahalelere devam etseler de, kendilerine, hiç susmayacak, fikir üretmeye daha bir hırsla devam edecek öfkeli bir kitle yarattıklarını bilmiyorlar. Ve bu kitle her yeni yasakla daha da büyüyor.

castin biğbır'ın mvp seçilmesi. (oldu bu yalnız)

2011-02-22T22:51:00.005+02:00

Scene: Jerry's apartment. Jerry is watching TV

JERRY: [The phone rings. He picks it up and says:] If you know what happened in the Mets-game, don't say anything, I taped it, hello... Yeah, no, I'm sorry, you have the wrong number...Yeah, no [somebody knocks at the door] Yeah? [to the door, while still at the phone]

KRAMER: [enters] Are you up?

JERRY: [To Kramer] Yeah...[in the phone] Yeah, people do move! Have you ever seen the big trucks out on the street? Yeah, no problem [hangs up the phone].

KRAMER: Boy, the Mets blew it tonight, huh?

JERRY: [upset] Ooohhhh, what are you doing? Kramer, it's a tape! I taped the game, it's one o'clock in the morning! I avoided human contact all night to watch this.

Bütün bir günü, etrafta herkesin All-Star '11 den konuşacağını bildiğimden, olağanüstü bir tedirginlikle geçirdim. Özellikle telefonla aradım, özel durumum olduğunu tembihledim; mümkün mertebe basketbol olmasın dedim konuşmalarda. Ama heyhat! Hayır FullHD indirdim 3 günün tüm aktivitesini, bir saatliğine derse girip gelip, izleyeceğim. Bu süre zarfında, kimseler demeyecek ki bana "cinobili naptı öyle yaa?!" "griffin insan değilmiş beyler" "na-sı-ko-duk-?" Öyle bir gün hayallemişim işte, bendeki de hayalgücü. Ulan, bak, telefonda "biliyorsan sonucu söyleme" dedim üstüne basa basa, telefonu kapadım, 20 dakika sonra fakültenin önündeyim. GELMİŞ BANA "WEST ALDI" DİYO! Geliyo böyle ordan, onu söylemeye geliyo belli ki, falso alıyo ve böyle bir vahşi gibi, bir efendime söyleyeyim bir spectre gibi sağlı sollu girişiyo, anlattıkça anlatası geliyo. SuperBowl'u, Mets-Yankees maçını kaydedip sonradan izleyecek bir Amerikalı edasıyla sürdürdüğüm günümü mahvedenlere gelsin: gelmesin! yok bu sene allstar incelemesi mincelemesi.

Nitekim sonucu bile bile izledik. Hala şaşırtıyor ki her sene olduğu gibi, bu sene de şahane bir kadroyla çıkan Doğu Konferansı, nasıl oluyor da BU kadroyla kaybedebiliyor? (İstifham was here.)

meeh, canım sıkıldı.

"yemekten sonra künefe alır mıyız?"

2011-02-15T22:37:00.006+02:00

"Herşey üst üste geliyo yha!" temalı ergen yakınması : Üstten ders alıp da okulu elinden gelse 1 senede bitirecek olan üstün-gerizekalı, bana bak, senin ağzını burnunu dağıtırım ha. Senin yüzünden kendi dönemimde kendi seçmelimden oldum, eşşoleşşek! Ulan 3 senedir o iki ders için araştırma yapıyorum, iki hocası için yanıp tutuşuyorum; kayıt günü hırstan uyuyamamışsın, abanıp çökertmişsin siteyi, sistem açıldıktan 10 dakika sonra da kapasite dolmuş. HAYVAN! "Seçmeli ders" rahatlığını yaşayamamak ne eziyetmiş arkadaş. Sistem hatası, illaki. Öncelik konusunda sistem oturmamış. Aman, beytepede sistemi sorguluyorum, çok coolum ya. Acayip. Neyse, birbiriyle çakışan derslerle, eşşşşek yüküyle zor derslerle dolu program yaptım, el yapımı.

Yaklaşan Etkinlik: Ekle-Sil'de newbie tehdit etmece.

Haverchuck laugh FTW!

Hayatımızın her evresinde kurtulamadığımız bir insan türü olacaktır. Benimkisi, sanıyorum ki plastik eldiven taktığı eliyle para üstü verip, diğer eliyle ekmek, poğaça falan uzatan esnaftır. Sağ-sol beyin komutları mı karışıyo noluyosa, tutturamıyor senkronizasyonu. Hijyenik olmak istiyorsa da olamıyor. Bu adam, her büfede, her fırında, markette benim karşıma çıkıyor. Çünkü onu istemesek de reddetsek de modern hayatın bir parçası o.

"Bir oksijen atomu ile iki hidrojen atomunu bir araya getiren, yalnızlık duygusu değildir." -Derya Hoca, evet.

Geçen gün bir kupa aldım, eve geldim vazoymuş o. 500 ml kupa mı olur lan. Annem çay demliyor mesela, gidip çay alıyorum, çay bitiyor. Öyle bi kupa. Uefa kupası. Finallere lazım olacak o ablası, öyle deme.

Freekopi diye bir oluşum çıkmış şu sıra, bugün kampüsteki kırtasiyede gördüm. İnternet üzerinden üye oluyorsun, adın, soyadın ve telefon numaranla. Üye olduktan sonra gidiyorsun kırtasiyeye, "abicim, bizim arzu hocanın notları varmış mikro, onları bi alıcaz." diyosun. Sonra kırtasiyenin koduyla fotokopi sayısını biyere mesaj atıyosun, ücretsiz şeysiz alıp çıkıyosun. Başta anlamadım, kimse babasının hayrına yapmaz sonuçta böyle bişey. Adamlar gayet sen çektir ben öderim kafasındalar. Dönemin ilk notunu almaya gittiğimde öğrenir, ayrıntılı bilgi veririm elbette; ama bu olayı sırf reklam adına yapıyorlarsa da bir öğrenci olaraktan ölürüz böyle oluşuma. Milli servet harcanan notlar departmanı esbaşkanı düdük makarnası.

"Kim seni bütünüyle, koşulsuzca kabul ederse değişmeye başlarsın.Onun kabulü sana böyle bir cesaret verir." -Oshobaşgan

Şu yerkürede bir C.'nin 'aradığı' olmak, okuması güzel, olması zor olsa da; olsak be. Olsaydık.

Şu travmatik dizideki koca kafalı velet var ya, Osman, bir kız alın karşınıza ve "Osman ne tatlı di mi?" diye sorun. Akabindeki 5 dakika suratındaki iğrenç mimiklere ve sesindeki inceli kalınlı tonlamalara dikkat edin. Bir insandan soğumak için izlenebilecek en kısa yol. Ağlata ağlata bitiremediler, ne içli çocukmuş be.

Akşam geç saatlerde bindiğim otobüste, dolmuşta kulaklık takamıyorum arkadaş, çekiniyorum. Çünkü çok kişi olmuyo o sıra benden başka. Şöför her an "hocamnerdeinceksiniz?" diyebilir çünkü; ya da ne bileyim, kimse yok diye bazı yollara girmez, "hocam düz gidicem konut 1 var mıydı?" der mesela. Ben onu bir duyamazsam kim bilir kaç durak kaçırırım, kim bilir kaç göbek sülaleme küfür yerim. Belli olmaz, mühim konular bunlar. O yüzden hep bi tedirgin olurum tenha otobüse binince, önlere önlere geçerim. Kaptan ben burdayım daha süsü vermek adına.

Falan filan. Daçe naber ya?

oluyor.

2011-02-15T21:44:00.003+02:00

Çok fazla şeyin etkisinde kalarak, bir süre -bir kaç hafta- görünmez "arızalı" tabelası koyuşumu mazur görünüz.

Önce bu.

"İnsanlar ayrı düşebilir, oluyor. Kelimelerin hiç bir anlamı kalmayabiliyor. Yapmadığınız şeyler için özür dilemek isteyebiliyorsunuz, on binlerce kez ‘çok üzgünüm’ dediğinizde ve onların sadece havada süzüldüğünü fark ettiğinizde. Samimiyetinizin yanlış anlaşıldığı ihtimalini bertaraf etmeye çalışıyorsunuz. Üstelik size ihtiyacı olmayacağınızı bildiğiniz halde yanında olabileceğinizi kafasının içine sokmak isteyebiliyorsunuz. Sadece onun, sizin nasıl hissettiğinizi bilmesini istiyorsunuz; çünkü siz, onun nasıl hissettiğini asla tahmin edemiyorsunuz."

Kafanızın içindeki dile getirilmemiş dağınık düşünceleri, sizin yerinize, en uygun cümlelere döken insanlar vardır her zaman için. Bu insanların ünlü olup olmamaları fark yaratmaz. Çünkü dillendiremediğiniz şekilsiz, zeminsiz fikirleri bir başkasının da düşünmüş olması, bütün değişkenleri sabitler. O, sizinledir, birdir, bütündür. Bir hevesle altı çizilen sarı yapraklı kitap cümlesi gibi gelir söyledikleri, tekrar tekrar çizilmeyi bekleyen. Ama sizden başka kimsenin çizmesini istemezsiniz. Çünkü onlar sizin çizdiğiniz gibi çizemez hiç.

rybczynski theorem!

2011-01-24T22:58:00.004+02:00

pis herif. bir insan evladına da böyle isim konulmaz ama, günah. rybczynski! adamın adındaki tek sesli harf sonunda, onu da ayıbolmasın diye eklemişler herhalde. BİR DE BENDEN BUNU YAZMAMI BEKLİYORLAR! Grafikler, varsayımlar, teoriler yetmiyormuş gibi, yeterince zor değilmiş gibi, bir de bu koduğumun ismiyle uğraş dur. ribzinski ne lan, bi git ya. bi de diyo ki, grafikle açıkla. SEN AÇIKLA! adını yazdık grafiği kaldı.

adamım malkowich!

ayför nörde?!

2011-01-18T19:55:00.002+02:00

Her final haftası yaptığı gibi bu finallerde de bütün temsili görsellerine şemsiye resmi koyan arkadaşıma Celal Birsen'den üç renk şemsiye geldi kargoyla. Sebep aşikar, yaptığı reklama minnet duymuşlar. Bana da anca Fresko.
Beytepe Kütükhanesi'nin sınav dönemlerinde felç oluşu, haliyle bizi de felç etmekte. Saat 5'ten sonra iki koca katı, o deli kapasiteyi kapatmak neyin nesi onu hiç anlayabilmiş değilim. Mantıksız işler içerisindesin müdür, adamın kolundan kan alırlar kan! Saat kaçta gidersen git, bir şekilde yer bulabileceğin düşüncesine aldanıp istersen hava aydınlanmadan düş yollara, afedersin bok bulursun bir oturacak sandalyeyi. Odaları falan geçtim, onlar ya rezerve ediliyor ya da kapının önünde kamp kuruyorlar geceden, ben anlamadım arkadaş. Bi de bırakıyor iki defter üç kalemini odaya, bir çıkıyor beyimiz, 4 saat yok. Sonra nasıl rahatlamış şekilde geliyor. Nasıl da yemekler yenmiş, arkadaşlarla geyikler çevrilmiş, azıcık da pes atılmış belli. Eşşoleşşek, madem 4 saat gelmeyeceksin, müsaade et faydalanalım o odanın sükunetinden. Sen gelince kalkarız, ne var yani...
O yanıp yanıp sönen kütüphane lambasının da, ayaklarını sürüye sürüye yürüyenlerin de, topuklu ayakkabılarıyla bir resital sunanların da, telefonla konuşurken nerede olduğunu unutan montofon ineği suratlı kızın da, grup çalışması diye gelip pikniğe oturan grubun da allah bin belasını versin. Sonra da niye sandalyeyi çocuğun kafasında kırıyosun. Hıyar ağaları.
Sonunda tiyatro arlanmazı teyzeyi yakaladım! O salonun yarısını gelip satın alan teyzeden bahsediyorum, bize bir türlü aman vermeyen manyak kadından. Programa bakıyorum usul usul, tam gişeye yaklaştım, bu geldi böyle; nasıl da tipik, nasıl da böyle her 100 kişiden 90'ı. Kısa boylu, şişman, saçını evde kendi imkanlarıyla patlıcan moruna boyamış, kulaklarının üstünde yeni boya duruyor daha, lekesini çıkaramamış. Kolunun altında kaybolmuş bir çanta, bir parmak topuklu ayakkabılar, yürürken tısıl tısıl çıkardığı ses. Kan kırmızısı bir ruj sürmüş olmayan dudağına, benim dudağım var aslında dercesine. Betimlemekle bitmez, geldi ve "kızım bugün de 48 kişilik en güzel koltuklardan dedi." "Bugün de" ve "en güzel 48" sözcükleri benim kulağımda çınladı çınladı, çın, çın... SANKİ BANA PAZARDAN KESTANE ALIYOR HA! Teyze!, bi kendine alırsın, iki üç yakınına alırsın, haydi en fazla sekiz on alırsın da KIRKSEKİZ de... Nasıl bir kara borsacıymışsın sen lan?! Halbuki ilk giden de bendim. Halbuki o G sırasına kadar sömürebilme hakkı benimdi. Ama diğer gün gelmedi. Ben diğer gün hırslanıp daha erken gittim, en de şahane yerden aldım biletimi. Ferhan Şensoy ne şahane adamdır, bir kez daha şahit olabildik böylece.
İnternet üzerinden alışveriş konusundaki tabularımı sonik şekilde yıkarak bu konuda arsızlaşmam arasındaki süre sadece 5 saniye. Aslında her şeyi internet üzerinden alsak, işlem maliyetini sıfıra indiririz olum şeklinde hipotezlerle de kendime bir sitoplazma yaratıyorum. Mantığa yatırıyorum bir gece öncesinden. Yeepyeni Hohner'ime hoşgeldin diyoruz buradan. Do ver evladım. Döö.
Çarşamba günü itibariyle benimle İmge'de 4 buçuk saat kitaplaşma sürecine girerek Barbaros'a rezil olup dönmek isteyen kadına da bur... yeterince ifade ettim sanıyorum.

Zorunlu sponsor Jacobs Monarch, finallerde başarılar diler. 

Ojenizden çok sıkıldım bayanlar. Gerçek anlamda çok sıkıldım. Sürüp sürüp birbirinize göstermenizden, 5 parmak temalı fotoğraflarınızdan falan. Yeni çıkan bu senenin modası ojelerinizden, "ilk ben aldım"cılığınızdan bahsediyorum. Parmağını lağıma daldırıp çıkarmış gibi de bir renk, ne bok yemeye heves edersiniz onu da anlamam. Moda mı? Ha tamam o zaman olur bak. Çok kötü lan gerçekten, öyle zevk mi olur öeh.
zencikartal, oldu mu, tamam mı? oldu gibi geliyor bana yoksa şüphen mi var?! hı?! cinai şebekeke!
Yayınımızı güzel yürekleriniz kadar güzel bir şarkıyla kapatalım o halde gönül dostları! Esen kalın! Bıdıbıdıbıdıpdıp, bizon efem fem-fem-fem!

operation mindcrime

2010-12-29T19:55:00.004+02:00

Beni bazen sinirlendiriyorlar. Sinirlendiriyorlar ve bir insanın sinirlendiğinde verebileceği en doğal tepkileri yadırgıyorlar. Kendilerinde sinire dokunabilecek cümleleri kurma hakkını görüyorlar; ama iş, pek kıymetli cümlelerinin ardında durmaya gelince, ne yapacaklarını bilemeyip, gördükleri tepkiye, bir insanın, hadsiz bir insanın takınabileceği en yakışıksız tavrı takınıveriyorlar. En düzenbazca, en kendini bilmezce. Bunun nasıl bir ortamda nasıl bir durumda oluştuğu pek de ehemmiyet taşımıyor. Aslolan, kimin suçlu olup olmadığı da değil. Çünkü bu suç değil. Bu, bir monarşide en büyük suç "sonuçlarını bilmeksizin davranmak" olsaydı, darağacına giden yolda olmak olurdu. Ama içinde bulunduğumuz koşullar, bunun haklı çıkarılabilecek yollarının olduğunu gösteriyor. Paradigma değiştirmek bu bağlamda koşulları değiştirmeyecektir. Çünkü bu bir varsayım da değil. Bu rezil bir gerçek. Arkasına sığınacak güçsüz insanlar varoldukça da varolacak rezaletten bozma bir gerçek.
Sen bana bakıp, gördüğünü yediremeyip anlatmayacak, yediremeyeceğimi gördüğünü söyleyeceksin, ben de kabul edeceğim. Kabul edeceğim ve senin o basit hırslarınla donattığın küçük dünyanda senin etrafında sema edeceğiz.

Sen belki de en çirkin hakaretleri, bana yakın birisi olarak dostane tavırlarla dile getirirmiş gibi dillendireceksin, gözlerin tam aksini yansıtırken. Ben de diyeceğim ki amenna. Şartlandırma Merkezi'nde susmaya şartlandırıldığımdan itirazı bırak bir kelime bile etmeyeceğim. Çünkü sen Alfa'sın.

Sinirlenip reaksiyon gösterdiğimde de bir durup, söylediklerini bir çırpıda toparlayıp ne kadar adil olduğunu düşünmekle zaman kaybetmeyeceksin. Çünkü senin sinirlendirmeye hakkın varken benim buna ,agresif yahut değil, bir tepki vermem pek mümkün gözükmüyor. Çünkü senin o güçlü pozlarınla, bir iki şişirilmiş portrenle dolu duvarlarının arasında duo kavramının yeri yok. Adaletten bahsetmişken, senin o bodur duvarlarının arasında sadece yargı mekanizması tıkırında işliyor. Çünkü senin dünyanda adalet yok. Çünkü senin dünyanda herkes mahkum aslında, aksayacak, uzayacak tek bir dava bile yok; çünkü yargıcı da gardiyanı da egolarıyla karara varan, sabit görüşlü bir sen.

Bugün verdiğim cevaplar ve tepkimin yerindeliği hakkında sorgulama yetkisi ise egolarında değil ne yazık ki. Gerizekalı ergen tavırları, gölgesine sığındığın "alınganlık" zavallılığı, çocuk kavgalarında sarfedilen mantıksız sözcükler. Bunlar yeterince usandığım şeyler, bunlar her karşılaştığımda midemi bulandıran osuruktan teyyare zırvalar. Söyleyeceklerim bittiğine göre umursamazlığıma hoş geldin.

kar küresini kırmak

2010-12-20T13:01:00.010+02:00

Kar küresi içinde hissettiğimiz günler geride kaldı. O günlerden geriye de yol kenarlarında buzlanmaya yüz tutmuş kar yığınlarıyla iki üç güzel kar şarkısı.

that secret that you know
that you don't know how to tell

it fucks with your honor

and it teases your head

but you know that its good girl

cause its running you with red.

Her gün evden çıkmak üzere eğilip ayakkabılarımın bağcıklarını bağlarken, her seferinde, suratıma eşşoğlusu air wick püskürüyor. Her sabah bir oda kokusuyla kavga ediyorum. Her sabah onu tekmeyle yere düşürüyorum, her sabah evden sinirli çıkıyorum. Onu kaldırıp başka yere koysam da, dolaba doğru çevirsem de, her sabah gözümü kör etmek için nişan almış, aldırılmış oluyor. Böyle intikamcı oda kokusunun allah belasını versin.

Tahammülsüzlerin, üşengeçlerin asbaşkanı : Greatest Hits düşkünü popülist dinleyici.

Gülme efekti kullanan radyocuya gelince. Hayır komik de değilsin, ne bok yemeye her cümlenin ardına bir kahkaha efekti giriyorsun. Pis ya, 2 dakika tahammül edemiyor insan.

Paramız çıkışmadığında tanıdık esnaf bizi yüz üstü bırakmaz, hatta onlar hatırlamasalar bile kendimizi hatırlatmaya çalıştığımızda "önemli değil, sonra verirsin" kibarlığını gösterirler. Ama allahın belası kartlı otobüs gecenin bir köründe- ve de beytepe eksi yüz yirmi dereceyken- bir türlü gelemeyince, gelip geçen dolmuşlara, halk otobüslerine bakıp yutkunuşlarımı bir ben bilirim. Ulan bir tanesini durdurup da "ben sizin sürekli müşterinizim, müdaviminizim." desem ne tepki verirlerdi acaba. Devamlı otobüs müşterisi, evet.

"Adam soyut değil soyuk çalışmış abicim." -Entelektüel sanat muhabbetlerinde zirve.

that secret that we know
that we don't know how to tell
i'm in love with your honor
i'm in love with your cheek
what's that noise up the stairs baby
is that christmas morning

"i'm in love with your cheek" bu kadar safça ifade edilemezdi sanırım duygular ve havalar çok soğuk. İçilen kahveler daha güzel artık. Camın kenarında karın yağışını izlemek, bardaktan çıkan buharın camı buğulandırması. Camı açıp içeriye bir avuç kar havası almak. Fonda çalan melodilerin kar tanelerini dansa davetleri. Her kar tanesinin hazin sonu, elimi uzatıp kar tanelerini avucuma biriktirmeyi istediğimde, avuç ısımda eriyip yitmeleri. Demek ki sadece izlemekle yetinmeli. Yarım bardak çaylı hatıra yetmeli. Haydi biraz daha yağsın. Biraz gitar çalalım. Dilimiz yansın her seferinde, ilk yudumu aldığımız sıcak kahveden.

Gerçeklerle oynarken şu sıralar, Ütopya'dan alıntı yapmamak elde değil. "Kelimelerle oynamak meseleyi değiştirmez." -Raphael.

and i know it well..

biraz daha sallansak; beş dakika.

2010-12-03T12:33:00.006+02:00

... Derken bir alevli nokta daha aydınlattı karanlığı. Yanıp sönüyor, yavaşça yaklaşıyordu. Birşeyler söylüyordu, sesi çıkmasa da dudaklarındaki o belirsiz, o ne diyeceğini bilemeyen şekil, içinde hararetli bir tartışmaya giriştiğini belli eder gibiydi. Soğuktan irkildi, elini cebine soktu; bana doğru geliyordu. Tanıyor gibiydi beni, rahat bir hareketle yanıma oturdu. Ayaklarını sallandırdı benim gibi. Akşam üstü herkes evine gidince oyun parkında yalnız kalan, boşalan salıncaklara oturup ayaklarını sıkıntıyla sallandıran iki çocuk gibiydik. Mahzun. Aynı zamanda da bu saatte ikimiz de merak ediyorduk, neden eve gitmediğimizi. Anneleri babaları çağırıyordu, alıp götürüyordu çocukların. Bizi kimse alıp götürmüyordu. Beni kimse evden çağırmıyordu. Bizim evde sofra adabı yoktu. "Baban geldi, yemeğe oturuyoruz." larımız yoktu. Bizim evde fotoğraf çerçeveleri kalabalık fotoğraflarla dolmuyordu. Biz, akşam 9'dan sonra televizyon yasağı konulanlardan olmadık hiçbir zaman. Isınıyorduk belki ama sıcaklığın mutlu edeceği seviyeye çıkamadık öyle çoğu zaman. "Sen neden gitmiyorsun?" diyemezdik ikimizde. Oyun parkında birini bulduysan bu saatte, sadece gitmemesi için derinden dileklerde bulunursun. Öylece oturduk bir müddet. Ayaklarımızı salladık durduk.

"Kimseye iyi gelmez." dedi usulca. "Sen henüz düşmek nedir, tecrübe etmemişsin, belli." Kaşlarım çatıldı. Dumanları dans ettiriyorduk gökyüzüne gönderirken. Söylemek istediği çok şey var gibi, derince iç geçirdi. "Bilmiyorsun. Bilmek de istemezsin." dedi bir hışımla. O karanlıkta, bu çıkışa bu kadar ihtiyacım olduğunu, o ana dek bilmiyordum. Şaşkınlıkla suratına baktım. Gördüm. Öyle güzel, öyle net gördüm ki, bilincimi doyurana dek bakmaya devam ettim. O da halinden memnun gözüküyordu. Memnun olmasa çekip gidebilirdi de kanımca; ama o konuşmayı, anlatmayı, susmamayı tercih etti. Ayaklarımızı salladık durduk.

Hava serinlemeye devam etti, biz de birbirimize sokulduk. Cümleler ve virgüller ve dumanlar ve noktalar. Omuzlarımızın arasından rüzgarı kovaladık. Üç noktalar, beş noktalar. Geçmişi filme alsalar, çarpıcı sahneler oluşturabilecek yüzlerce dakika, kenara köşeye not aldırabilitesi kuvvetle muhtemel binlerce harf, onlarca kelime, üç beş cümle, bir de isim. Tanıdık, ama ödünç melodilerin yüklendikleri anlamlarla birden bizden oluverişleri. Rüzgarın esişi, saçlarımızı estirişi ve alışıldık esintinin alışılmışın dışında etkileri. Gün bitimi, gün gidimi.

Ayaklarımı sallamaya devam ettim. O kalktı, ani hareketlerle iki adım ileri üç adım beri gidip geliyordu. Bir yelle yanıma geliyor bir diğeriyle uzaklaşıyordu. Sonra ben birşeyler söylemek için ağzımı açmışken, rüzgar duruyordu. Ya da rüzgar durduğunda ben konuşacak olmuştum. Rüzgar durduğunda o ötede kalmıştı. Ya da ben konuşurkenötedeydi, duymamıştı. Ve ya söylediklerimi rüzgar alıp götürmüştü tamamen, ona bir şey bırakmamıştı. Kaydıraktan son bir kez kayıp eve gitmeye koyulacak bir çocuk gibiydi son baktığımda. Değil gibiydi de aynı vakit. Eve gitmiyordu, ama nereye gittiğini de söylemiyordu; kendisi de bilmiyordu hangi cehenneme varacağını. Sadece gözlerinden okuduklarımla silmeye çalıştım aklımdaki çengellileri. Çalıştım. Ve rüzgar esmeye tekrar başladığında kulağıma söylenenler çalındı;

Lütfen beni bağışlayın. Hep aç kalışımı takdir etmenizi istedim. Ama takdir etmemeniz gerekiyor. Çünkü aç kalmak zorundayım, başka türlü yaşayamam. Çünkü sevdiğim yiyeceği bulamıyorum.

Bir açlık sanatçısının son sözleriydi bunlar. Ne kadar tanıdık, ne kadar acı verici. Kırık bakışlarında aç kalmaya devam edeceğine dair sağlam ve kesinlikle gururlu bir inancın varlığı.

O kafesin içinde bir şey yiyip yemediğini kontrol eden muhafızlardan, onu daha büyük kafeslere aldırmaya uğraşan menajerlerden; kafesin önüne gelip beş dakikalık bir ilgi gösterisinden sonra başka kafeslere fıstık atmaya uğraşan seyircilerden ölesiye nefret ettim o an.

Daha derinlemesine düşünüldüğünde meselenin zaman içinde geçirdiği değişim, özlü bir değişim değil, sadece benim bakış açımın gelişmesidir... diğer taraftan süregelen sarsıntılar bana belli bir sinirlilik hali yüklüyor.

Açlık sanatçısı samanların altında kıvrılıyor.

Ayaklarımı sallayıp duruyorum.

Akis Sohbeti

2010-11-30T21:52:00.009+02:00

"Düşmek kime iyi gelir biliyor musun?" dedi dudaklarının arasından dumanlı sıkıntılar çıkarırken. Saatler geçtikçe merhametini kaybeden bir ayaz yükleniyordu tenimize, burnumuzu çekiyorduk düzensiz aralıklarla, karanlıkta belirip sönen alevli bir nokta geceye renk katan belki de tek şeydi. Ayaklarımı sallandırıyordum oturduğum yerden, hafiften titretiyordu da esen rüzgar. Ben üşüyordum besbelli; ama o üşümüyor gibiydi. Daha dik duruyordu, sağlamcaydı, üşüse de üşüdüğünü belli etmeyeceğini ikimizde biliyorduk. Arada bir ayağını yere vurmak dışında çok da hareket etmiyordu, ha bir de nefesleniyordu sık sık. Ben iç geçiriyordum, bana acıyarak bakıyordu. Acıması, diğer göz kırpışında son bulan türdendi. Bir düşüncelik. Bir nefeslik. Gözlerini uzun uzun dikiyordu boşluğa, bakışlarını takip etmeye çalışsam da karanlık yollarda, merdivenlerden sonrasında kayboluyordum. Tam kendi haline bırakıp üşümeye devam edecekken bir nefes daha alıyordu ve dumanlarla beraber çıkıyordu sözcükler ağzından:

"Kime iyi gelir biliyor musun?"

Kafasını salladı 'ben biliyorum' dercesine. Küllerle yaptığı kuleye bir fiske daha kül bindirdi. O kül birikintisinden çok uzaktaydım ben o sıra. Ayrancı'ya gitmiştim, apartmanın arka bahçesindeki devasa yokuştaydım. Yokuşun başında derin bir nefes alıp, aşağıya doğru hızımı alamadan koşuyordum. Çakıl taşlarına takılıyordum, düşüyordum. Dirseklerim, dizlerim yanıyor, çenem uyuşuyordu. Ağlamıyordum; düşeceğimi biliyordum, hızım arttıkça daha da emin oluyordum düşeceğimden de duramıyordum işte ve sonunda düşüyordum; ama bağıramıyordum bile. Ağlamaya hakkım yoktu, biliyordum.

"Düşmek" dedi "frenleri boşalanlara iyi gelir." Ve kül. Ve ben yine küllerden çok uzaklara gittim. İki tekerlekli bisiklete alışmaya uğraşırken, o selenin üzerinde "kanıtlanma" mücadelesi veriyordum. "Denge" sözcüğünün içini dolduruyordum. Pratik ettikçe hızım artıyordu, ustalaştıkça bisiklete verdiğim değer de artıyordu, evden çıkarken su matarasını taptaze suyla dolduruyor, her akşam eve zincirlerden yağ bulaşmış pantolonumla giriyordum. Bir gün, frenlerden tiz bir ses yükseldi; paniğe kapıldım, ayaklarımı yere sürterek duramayacak kadar hızlanmıştım oysa ki. O an ne yapacağımı bilemedim, gidon ve elim arasındaki mekanik bağlantıyı beynime aktaramayacak korkmuştum. Zihnimde iki görüntü belirdi; ya yola çıkacak ve bir arabayla çarpışacaktık ya da gidonu yana kırıp yere düşecektim.

"Düşüş anında hiçbir şeye anlam veremeyecek kadar tedirgin hissetsen de, düştüğünde açılan yaralar zamanla iyileştiğinde, düşmenin belki de en iyi seçenek olduğunu anlarsın; seçenekler arasında çarpmak, parçalara ayrılmak da varsa eğer."

Külden kale bir fiske küle daha dayanamadı, bense daha uzağa gidemedim.

Bir adım ötede düşüşümü görür gibi oldum. Etrafımdaki insanlar gülmekle dehşete düşmek arasında gidip gelirlerken, ben ayağa kalkmaya uğraşıyordum. Nasıl olduğuna bir kılıf uydurmaya çalışıyorlarken, ben tek bacağımı boşluktan kurtarıp, yere vurduğum dizime yüklenmemeye uğraşıyordum. Onlar yırtılan pantolonuma dikkat çekerlerken ben dikkat çekmemek için hızlı hızlı topallıyordum. Farklılaştık.

İki adım ötede bir başka düşüşümü gördüm. Yaralarım geldi aklıma, bir çocuğun en çok yara aldığı yerin dizleri ve dirsekleri olduğu nasıl yadsınmıyorsa, öyle yadırgamıyordum onları. Mantığımı ters çalıştırmaya uğraşıyordum, düştüğüm için yaralandığımı değil yaralarımdan bir şeyler öğrenemediğim için her seferinde düşeceğimi bilerek dikkati elden bırakıyor ve düşüyor oluşumu anlıyordum. Kendime kızmanın bir fayda sağlamadığını anladığımdan beri de bu tür durumlara kayıtsız kalmaya alıştırmıştım kendimi. Frensizliğime ağız dolusu küfüler ediyordum belki; ama bu önüme iki seçenek çıkarıyordu en azından; düşüp yaralanmak ya da çarpıp dağılmak. Bu kadar merhametsiz bir olgunun bu kadar insaflıca seçenekler sunuşu bile beni ürkütüyor, düşündürüyordu. Yahut belki de sunmuyordu, sadece ben, insaftan yana kalabilmek adına kendimce seçenek üretip, tercih edilesi olanın altına sığınarak üzülmemeye çalışıyordum. Evet, bu daha anlamlı geliyor şimdi.

Sonu olmayan hikayeler, sonsuza kadar sürerler. Bunlardan birine yakalanmak demek, sonu göremeden, hikaye bitmeden ölmek demek. Gidonu kırıp kendimi yavaşlatmak için düşüşüm, yeniden kalkışımla beraber yeni bir hızlanışa sebebiyet verecekse de, versin. Bilindik acılar çekmek, bilinmeyen tehlikelere yeğ.

"Hikayeler ancak, onları anlatmasını bilenlerin başına gelirler." Bu sözcüklerle beraber dudaklarının arasından son dumanlar da çıktı, vals ederek. İzmariti duvara usulca bastırdı ve yere bıraktı. Ayaklarını yere sertçe vurdu, bakışlarını boşluktan topladı ve söyledikleri bir süre havada asılı kaldı. Gittikçe silikleşiyordu, ben gözlerimi her açıp kapatışımda biraz daha yaklaşıyordu bana. Şeffaflaşıyordu. Yaklaştıkça yok oluyordu.

"Hiç kimse bir başkasının sınırından içeri giremez, nedeni de basittir, hiç kimse kendine ulaşamaz da ondan." dedi son kez kesik kesik soluklanarak. Bunları duyarken onun yok oluşunu izliyordum. Az önce sigarasını sıkı sıkı tutan, montunun yakasına sığınarak hafif bir sesle konuşan o, git gide yakınlaşıyor ve de git gide görünmez oluyordu. Bir an, ağzımda kesif bir kül kokusu duyumsadım. O kayboldu. Gözlerimi açtım. O, ben. Dudaklarımdan "düşmek, kime iyi gelir biliyor musun?" sorusu kanatlandı sessiz geceye. Ve bir alevli noktayla ışıklandırdım karanlığı. Ve derin bir nefes aldım o karanlıktan. Ve başladım tekrar:

"Kime iyi gelir biliyor musun?"

otokorelasyonsuzluk

2010-11-25T21:37:00.005+02:00

Bir kaktüstür, aldık, koyduk bilgisayarın yanına. Maksat radyasyonu alsın, siniri stresi çeksin götürsün. Lakin eşşoğlusu her gün devriliyor, her devrilişinde masa toprak içinde kalıyor ve ben her kaldırıp düzelteyim dediğimde, aynı yerden elime batırıyor dikenlerini. Vicdansız! Dikenlerin üstüne gitmeyi vazife edindiğimden de eleğe döndüm.

Son darbeyi de vize haftasının bitiminde karın boşluğuma aldım. Bir güne üç sınav koyan danışmanlar, nasıl bir kafadaydınız acaba? Arkadaşlardan ikisi soyunarak çıktı fakülteden çünkü. Ne sınavların rezilliğine kafa yorabildik ne başka bir şeye. Son vizeden çıktık, fakültede oturduk biraz; tanımadığım birinin yüzüne yüzüne güldüm, ona kendini sorgulatmak hissettim, onu utandırmak istedim, içi içini kemirsin istedim "ne gülüyor?" "bana mı gülüyor?" "ne var?". Üzerimdeki gerginliğin haddi hesabı yoktu. Hafiften bir uyuşukluk, agresif ama aklımı yitirmişçesine neşeliydim. İğrenç bir ruh hali, onu gözlerimle çıkardım fakülteden, merdivenlerden def ettim. Bunu neden yaptım bilmiyorum; ben olsam benim ağzımı burnumu kırardım. Sonra kalktık, yağmur atıştırıyordu serin serin. Yemek yemek için yarım saat düşündükten sonra üç dört yarım saat de, sadece tek bir adam üzerinden kahkahalara boğulduk. Sonra ayran içmekten ve durmadan gülmekten olsa gerek ki ben uyudum, saniyelik rüyalar gördüm. Üç sınav sonrası ruh hali belirsiz kafalarla, o yemek masasında uyumak istemezdiniz. Velhasıl, "benim için herşey aleladenin haricindedir."

Yalnız sayntifik kalkuleytır da öyle çok menem bir olay değil. Değil arkadaşım, ölüp ölüp diriliyorsunuz falan da, değil. Bugün ekonometri sınavında 97/43 gibi angut bir sonuca ulaşmam gerekti, yazdım, eşittire bir bastım ki sınavın ortasında "pfssphh" şeklinde gülmelerime engel olamadım. Ne çıksa beğenirsiniz? 97/43! Vay arkadaş. Bana kafa tutuyor ya, bana ciddi anlamda "sen bana emir veremezsin!" diyor eşşoğlueşşek. Eşittire basarken küfür ediyorum, "olum" diyorum "bana virgüllü sonuç ver tuşlarını koparırım ha!" Yok. Böyle de kendini beğenmiş işte. Gözünü seveyim 4 işlemli hesap makinasının be.

Sinirlerime hakim olamayıp, elimdeki şemsiyeyle, ağır ağır giden bir arabaya arkadan vurmam; ne de hoşuma gitti. Adamın da gıkını çıkaramaması ve sadece bir saniye büyüklüğünde kornaya "dokunması". Karşılık verir gibi. Hızla giderken üzerime su sıçratan ırkının tüm hıncını senden çıkardım toyota, kusura bakma. Ya da bak, çok da umrumdaydı.

Yalnız geçen sabah sınava giderken bir halk otobüsüne bindim, böyle bir halk otobüsü yok. Şu yaşıma kadar beni şaşırtan en ekstrem olay büyük olasılıkla seçim dönemi öncesi, halk otobüslerinde "su ikramı" na başlamalarıydı. Kurutucu yazın ortasında böyle hizmet. Muavin, oturduğu yerin altındaki soğutucu sepetten su çıkarıp, uzatıyordu sürekli. "Şuradan bir kiş... bir su şuradan." Fakat geçen sabahki görüntü de gözümün önünden gitmiyor. Şöförün arkasındaki cam panele iliştirilmiş bir... bir... bir lcd ekran! Yuh değil de nedir burada verilmesi gereken tepki. Yuh! Halk otobüsüsün sen be, azıcık kendine hakim ol be! Parayı alıp bileti vermediğiniz zamanların kârıyla yaptırmışsınız, nasıl belli be. Öh. Ama bu sene ego bandrolüm var artık, canıma tak etti, aldım, daha da paso muhabbetlerine girmiyoruz burada, dağıl!

"Kırk yılda bir kere tutup dolmuşa binince, neden kendimizi şöförden yana hisseder, otomobil markaları, klakson yasağı konusunda ona dalkavukluk ederiz?" Öyledir hakikaten de. Nerede bir emekçi görse, "sizin iş de zor be" diye yakınmaya başlayan on kişiden sekizi, "kurtarıyor mu bari?" yi de eklemeden geçemiyor.

Yalnız şu son zamanlarda yağmurlu akşamlarımı New York'ta bir caz kulübünde Ella Fitzgerald, Tony Bennett dinleyerek güzelleştiresim var. İnanılmaz bir istek, yağmur yağdıkça Ingrid Bergman'ına yandığım Casablanca kareleri geliyor gözümün önüne, siyah beyaz, içli..

Arkadaşlar Röportaj'ınıza başlatmayın lan! Neyle uğraşacağınızı şaşırdınız iyice.

Neyse...

Öyle işte, canım sıkılıyor. George Perec beni bekler şimdilik, hati!

alıntılı

2010-11-10T00:18:00.000+02:00

"Bu cümle, yazmayı öğrendiğimin kanıtıdır. Bu cümleyse okumaya devam ettiğinin kanıtı."

"Her yerde umut görüyorum, karanlıkta bile ve öldüğümde belki de Tanrı olurum."

"kör bir adamın cam bardakta
çay içmesi, porselendir."

"Ama sizin adınız nedir
Benim dengemi bozmayınız."

"Kontenjan senatörü bir bayan vardı ya,
Fuzuli'nin cinsel eğitim görmediğini söylemiş;
Söyler miydi şairle çekilmiş olmasa tenhaya,
Demek üç yüzyıl önce Leyla'dan daha işveliymiş."

"Düşünceler mükemmel; ancak davranışlar kusurludur."

Düşüncelere boğuldum, davranamıyorum iyi mi.

itiniz

2010-10-26T23:11:00.002+03:00

Ne biçim de sitem edesiniz varmış öyle. Aman yarabbi. Tamam arkadaşım el kol yapma!

Yoğunluk, meşguliyet bir yana da bayağı yorgunum bu aralar. Hiç sorma Hayriye abla, vallayi.

Eğer Pazar sabahları 10:10 civarı eser de radyoyu açarsanız, Ntv Radyo'yu öneririm şiddetle. Genelde "kesin bbc haber bülteni vardır ha" diye geçerdim ama geçen gün bir programa denk geldim, aklım çıktı. Programın adı, Oldies Goldies. Geçmişte yaşanmış önemli olayların üzerinden hızlıca bir geçiyor, hemen ardından o döneme damgasını vurmuş fevkalade şarkılarla neşemize neşe katıyor. Tempo o kadar hızlı ki, 20 dakikada bir sürü şarkı dinlemiş, bir sürü bilgi edinmiş oluyor hem de salak salak gülümsüyorsunuz. Ama 20 dakika çok az, doyamıyorsunuz haliyle.

"Dersten çıkalım mı?!" "Siz çıkarsanız ben de çıkarım olum!" "Zaten hepsi kitapta yazıyo ya, hadi çıkıyo muyuz?" "Beycafe'ye gider kahvaltı yaparız ya, notları buluruz illaki." "Hadi şş fakültenin önündeyiz biz, toplanın gelin!" Bir yerden tanıdık geliyor mu? Çok güzel teşvik ederim. Fikir değiştirtmekte üstüme yoktur, şeytanmış papuçmuş, siz türkler ne diyor.

Papuç da çiklet gibi ne bileyim bi laylon gibi bence. İyi niyetli. Ama gocuk güzel değil. Sevimsiz.

Şu ayaklarını bir araya getirip fotoğrafını çeken güruh, çekim anında daha bir beter oluyormuş, canlısına şahidim, yaşam enerjim çekildi yemin ederim.

Bir ara su kıtlığı olmuştu da her boş dükkana su bayiliği açmışlardı ya. (Vergi rekortmeniiii sucu Hüseyiiin!) Bu sene de kaktüs satıcıları şahane iş yaptı. Bi radyasyon zıkkımıdır gidiyo bakalım,hayırlısı diyoooor.

Bir kampüste herkes birbirinin arkadaşı çıkar genelde ya, bir istisna buldum en sonunda. Adını bırak bölümünü bile kestiremiyoruz, bence dünyanın sonu geldi. Nitekim sapığım, yapacak bir şey yok, eheh.

Iverson'ın Beşiktaş'a gelmesinden ziyade ben en çok Semih Erden'i yadırgıyorum. Seneler de geçse yadırgarım. Hiç olmadı bence ya. Yok yani. Bir Celticsli olarak hiç de gururlanmadım üstelik, vay arkadaş, bir türk bostonda falan. Olmamış ki yani, neyiyle gururlanayım ya, yeni sezon için fotoğraf çekimleri olmuş. Bakıyorum sıradan. Sıkı 4lü şahane zaten, O'neal'ın şanı yeter, Nate Robinson sevimsizine bile alıştım, Davis, Perkins gidiyorum. Gayet gözüm bayram ediyor falan. Lan bir tıkladım ki bir apak, bir kassız, böyle bi... Tövbe tövbe ya. Takımın dokusuna gitmemiş hocam, alın bunu dışarı.

O, biletler çıkar çıkmaz tiyatroya gidip 1578 kişilik bilet alıp tüm salonu kapattıran, bize bir aman verdirmeyen sosyal kelebekler. Sizden öyle nefret ediyorum ki aklınız hayaliniz durur. Bİ DURUN DA BİZ DE İZLEYELİM NEYMİŞ NE DEĞİLMİŞ! Eşşoleşşeklere bak ya. Alıyosan insan evladı gibi 3 5 tane al, hadi grup gidiyosun 15 20 al, ama balkonlara kadar tüm koltukları da kapatmayın be. Nasıl bi kabileymişsiniz arkadaş, 3 sezondur bir oyun izletmediniz kör olasıcalar. Öf.

Neyse hadi dersten çıkıyo muyuz? Çıktım ben, Bey'e gelirsiniz olmadı. Hati!

public finance var mı hocam?

2010-10-11T22:54:00.003+03:00

Geleneksel güz dönemi kitap edinme şenliklerine hoşgeldiniz! Yalnız biraz geç geldiniz. Çünkü biz bitirdik. Bitirdik de denemez; çünkü kitap falan kalmamış arkadaşım. Evet. Her sene öğrencisinden kitabından geçilmez, bilmem kaçıncı el kitapları satmak için onlarca lira indirim yaparlar Olgunlar'da. (Kitapçılar sokağı diyelim.) Ama en son açılan okulun dezavantajı da buymuş demek ki. Piyasa hareketsiz, adam gibi kitap yok, kitabı bulsan adam gibi satıcısı yok. Leş. Neyse, bölümden bir kaç zibidiyle buluştuk. Fermanımı açıp, kuralları okumaya başladım. Çünkü kural lazım. Çünkü Olgunlar'da insanlığını yitiren insanlar görürsünüz; gözü dönmüş, bir kitap için arkadaşının kulağına dişini geçiren, bir test kitabı için açık arttırmaya girişen insanlar. Hırs, ihanet, çirkeflik.. Rezalet! O sebeple, kurallar olmalıdır.

Kural 1: Aranan kitap, bulanın elinde kalır.
Kural 2: Bulan almak istemezse, ondan sonra en yüksek fiyatı öneren, kitabı almaya hak kazanır.
Kural 3: Bir kitabı 50 kişi ister, bir kişi alır. Kitabın aslı, en çok miktarı ödeyende kalır.
Kural 4: Fotokopiye verip vermemek, kitap sahibinin insiyatifine kalmıştır.
Kural 5: Gördüğü ilk kitabı alana ahmak denir. Sabır, en büyük erdemdir. Bu kural olmadı gerçi.

Kitap konusunda biraz ballıyım, kabul etmek gerek. Bazen şansın tadını kaçırıyorum hatta. Geçen sene de böyleydi, ondan önceki sene de. En temizini, en güzel görünenini en ucuza ben bulurum; temiz alışveriş. Buna şahit olanlar da benden nefret eder. Haliyle.. Sabır, iyi karmaya giden yoldur.

"Fuck karma! I don't need karma!" -J.Drama
"Karma is a bitch." -Anonymous
"Who the fuck is Karma in here? You?! -Bir dost

Herkes alır, ben beklerim. İzlerim. Pusuya yatarım. Ama sonra da turnayı gözünden vururum. Yine öyle oldu. Daha temizini yarı fiyatına, daha yeni basımını daha ucuza aldım bir kaç kitabın. Bir kaç kitabın da sonuncusunu aldım. Sadece Uluslararası İktisat kitabında bir uyuşmazlık yaşandıysa da, tanıdık vasıtasiyle onu da ben aldım! Tanıdığın olucak arkadaş, lazım. Sahaf tanıdığın olucak. Ama sipariş ettiğin çizgi romanları unutmayanından olucak mümkünse. Hayret bişey.

Ama bir kitap da 60 lira olmasın. Ama olmasın. Terbiyesizliğin lüzumu yok, öğrenci insanız. 60 lira ya. Altın tozuyla mı yazdırdınız kitabı?! Neymiş, Pearson. Öeh.

Eve gelirken de kırtasiyeye girdim, bir çıldırdım, bir kendimi kaybettim. Bir sürü şey almışım, hiç hatırlamıyorum niye almışım, ne ara almışım. Bu ataçlarla ne yapacağımı bilmiyorum mesela, ataç almışım? Muhtemelen renklerine aldanıp aldım. Alla alla? Oha, raptiye? Anneee!

Halk otobüsü muavinlerine de yaş sınırlaması getirilsin bence. Mesela alt sınır 9 olmasın. Şükrü'nün oğlan matematik dersinden 5 aldığı için muavin yapılmasın mesela. Hayır yapmasın demiyorum, yapsın, hobi olarak yine yapsın. Yapacaksa da bana paso sormasın arkadaşım. Bacak kadar çocuğa bi' ton dil dökmeyeyim ben de. Eşşoleşşeğe bak, hemen de bi görev aşkı, hemen de bi böyle devlet memuruyum ben havaları. Ben seni liseye geçince görücem çocuk. Görücem! Dayısının düğününe aldıkları takımı da giymiş piyanist şantör gibi. Lanet olsun senin gibi çocuğa. Öyle çocuk mu olur. Öyle muavin de olmaz. Nesin olum sen ya. Bi git ya.
Ama mesela geçen gün de, benden önce binen çocuğa, paso sordu muavin. Çocuk da binbeşyüz tane mazeret saydı. Yok işte okuldan alma gününü geciktirmiş, sonra ego genel merkezine gidememiş bi türlü. Gittiğinde de çok sıra varmış, o yüzden başka güne kalmış. Ama zaten şimdi alacağına bir sonraki yıl için alması daha mantıklıymış. Zaten elindeki test kitaplarından anlaşılmıyo muymuş öğrenci olduğu. Nolucakmış bi' kereliğine geçiriverseymiş. (belediyeye, evet.) Böyle bi saat konuştu, muavini canından bezdirdi. Allah da dedi belanı versin de o pasoyu alama. Al şu bileti de defol git gözüm görmesin. Hayır ne demeye o kadar mazeret sayıyosun yani. Onların hepsi birer kullanımlık yalanlar. Kişi başına bir tane düşüyo. Sen niye hepsini bir nefeste harcıyosun, ben ne söyliycem şimdi? İyi halt ettin! Neyse sıra bana geldi, adam paso var mı diye soramadı bile, yoruldu çünkü. Baktı bi, ben de "paso yok" dedim ki öldürmesin beni orda. Ve o an, gözlerim yaşardı. Muavin bana indirimli bilet kesti. Ya dürüst adam seviyo ya da hakikaten sinir krizine ramak kalmıştı. Eheh, aslanım muavin.

Kitabı batsın, topu topu 10 koltuğu olan eski otobüsü batsın. Ne halim kaldı ne param kaldı. Hati!

heyya heyya, take my hand, the best is yet to come

2010-10-07T19:13:00.007+03:00

Let me take you far away, you'd like a holiday...

Belki de yola çıkmadan önce söylenebilecek en güzel sözler bunlar olabilirdi; ama konserde Klaus'dan duymak daha güzel olur diye iki topkek bi' çay da işimizi gördü. En güzel sabah muhabbeti de şüphesiz bilgisayar parçaları ve gelecek planları üzerine olanmış. Yolu yarılatacak kadar zevkli zaman geçirtti en azından.

Kamil Koç biraz abartmış ama. Bir sıra çift bir sıra tekli koltuk düzeni, koltuklardaki boyut ve rahatlık (kısmen), ve de dokunmatik ekran; bence diğer şirketlerdekilere nazaran bir hayli fark yaratmış. (bu reklam için ekstradan çubuk kraker aldım.) Film arşivi oldukça iyi olsa da türkçe dublajdan dolayı izlettiremedi kendini. Öyle ki dünyanınendörtdörtlükinsanı (öeh, daha kısa bişey bulmalıyım.) vampirli genç kız filmi izlerken fenalık geçirdi. Travmanın böylesi. Müzik listesine bakarken Graveworm bulunca bir travma da ben geçirdim. Önümdeki hayvan evladı koltuğunu haber vermeden çat diye geri yatırınca, arkasına koyduğum çay dökülüyordu az kalsın. Düşünceli olmakta fayda var, iki dakka insan olun ya. Böyle böyle vardık işte İstanbul'a.

Yazı boyunca kendisinden sarışın olarak bahsedeceğim adam, her soruma "bi önemi mi var?" cevabını verdiği için hayatında ilk kez İstanbul'a gidip, bir halt öğrenemeden geldiğimden, oraya dair söyleyebilecek tek şeyim İstiklal'in terbiyesizcesine kalabalık olduğu. Öeh. Hayvan hakları için eylem yapanların arkasından geçerken haberlere çıkmışım (5 saniye kadar) ama, eve döndüğümde kutlama yaptık mesela. (Bizler bu tür şeyleri milli mesele yaparız.)

Konsere kadar Ortaköy'de fotoğraf çekenleri izledik, kedi gördük, bi nane de olmayan kumpirden yedik, üşüdük, kızları puanladık falan filan. Sarışın, en fazla 4 olan bi kıza 7 verdi. Günahımı vermem. Kediye rahat vermeyen fotoğrafçının da inşallah filmleri yanar. Pis.

Neyse gelelim konsere. Kapıdan girmemizle hayal kırıklığına uğramamız bir oldu. Afedersin ama koskoca efsane için de Lunapark arkasında 5 adımlık bi sahne, çok büyük ayıp olmuş. Adamlar tarihin son sahnesini alıyor, veda etmeye geliyor, sen hem onlara hem hayranlarına çok büyük saygısızlık yapıyorsun. Organizasyon, duydun mu! Sahne, ses sistemi, ve Aydilge günün kaybedenleri. Saints 'n Sinners diye bir grup vardı ki, günün kazananı oldular bana göre. Vokalin aşmışlığı, gitaristin pervaneyle dans eden saçları, şarkılar... Şahaneydi. Ha bir de sigara standlarında duran 1buçuk metre bacak boylu ablalar. Sigara içmeyenlere teşviktiler. Çay bardağında biranın 10 lira olması, tuvaletlerin önünde Ssk kuyruğu oluşması vs. Bunlar güzel şeyler tabii ki. Centilmen insanların hali bi başka..

Ve Scorpions! Rudolf ve Kottak öncelikli olarak bir çığlık atma isteği doğduysa da deli gibi alkışladık. Klaus'un İstanbul deyişine öldük. 60'a merdiven dayamış olduklarına inanamadık. Sahnenin küçüklüğüne küfür edip kendimizi şarkılara bıraktık. Sting in the tail, The best is yet to come gibi yeni albüm parçalarından başladılar önce. Loving you Sunday Morning, Bad boys running wild'la devam ettiler. Raised on Rock, Tease me please me şahaneydi. Big city nights ve Dynamite geldi ardından. Bu esnada anlaşıldı ki seyirci bilmiyor, ekrana yansıyıp tesadüfen kendini görenler, daha da yırtınıp saçını başını düzeltmeye çalışıyor, yanındakini dürtüyor falan. Eşlik etmiyor, üstüne arkamızdaki metalci tişörtlü ergen güruh, bütün şarkılar başlarken "peyinkilır gibi abi yea" yorumuyla adeta böğürüyor. Çünkü metalci adam böğürür. (Brutal çok seksi aman tanrım.) Neyse sonra The Zoo geldi, Blackout geldi... Biz başladık cık cıklamaya. Nebiçim setlist arkadaş bu?! Wind of Change olsun Still Loving You olsun, biraz telafi etti. En sonunda da Rock You Like a Hurricane'le bitirdiler tahmin edildiği üzere. Bis öncesi Kottak Attack şahaneydi ama kimse aksini iddia edemez. Arkada Kottak ağırlıklı bir video oynarken, çılgın çocuk baterinin anasını ağlattı. Birayı bitirip YOU KICK ASS diye bağırdı, biz de kendimizi kaybettik. Sonra Matthias'tan bir solo dinledik. Rudolf kırmızı gitarıyla geri dönüş yaptı falan. Kısaca böyleydi. Kısaca.

Ama setlistten hiç memnun kalmadık. Eksiği çoktu. Ki bu eksiklik bizim beklentilerimizi karşılamadığı için değildi, onlarca hayranın diline marş olmuş şarkılar çalınmadı. Üzüldük. Sonra düşündük ki kendilerine yapılan saygısızlık belli ki onları oldukça rahatsız etmişti. Haklılardı. Ama biz de haklıydık. Send me an Angel yok, Believe in Love yok, I'm Leaving You yok, Born to Touch Your Feelings, Rhythm of Love keza... Hani en azından, turnenin amacını, veda konseri olduğunu desteklemek için bir Humanity söylenebilirdi, en çok da onu bekledim. Sözlerle cuk oturabilirdi. Auf Wiedersehn it's time to say good bye... Ohoo ben söyledikten sonra ne anlamı kaldı ki?!

Küçükçiftlik Park'ı terk ederken biraz eksiktik yani. O iğrenç kalabalığı terk edip, yorunluğu ve uykusuzluğu atmak istedik üstümüzden ama pek kolay olmadı. Yol bilmiyoruz. Taksiler almıyor. Güdüsel olarak İnönü'den Dolmabahçe'den 5 kez geçip, Maçka'dan Beşiktaş'a yürüyoruz. En son bir büfeye gidip "Beşiktaş'a nasıl gideriz?" diye sorduğumda, büfeci ses tonumdan tırsarak "Kardeş, burası Beşiktaş!" dedi. BANA MAVİ REKLAMI YAPMA diye bağırdım. Sakızları falan da üstüne fırlattım. Artize bak.

Kamil Koç'u da resmen saklamışlar. Yürüyen ölülere döndük ama bulduk en nihayetinde. Üşümekle terlemek arasında karar veremeyip mal olan bünyemi 1 buçuğa kadar dışarıda asfaltta tuttum ki öleyim. Bi tinerci bana dalaşsın falan. Servis geldi, Alibeyköy yazıhanesine doğru yol aldık. (Yazane okunur) Sarışın serviste uyudu. Sonra uyandı. Uyudu. Uyand.. derken uyudu tekrar. Kafası düştü. Uyanıp kraker yedi. Sonra yediğini unutup tekrar uyudu. Uyanıp çiğnemeye devam etti ama yutmayı unuttu falan. Gülmekten öldüm ben de o esnada. Ama ben böyle şirin bi uyuyama görmedim hayatımda, eheh salak! Aynı şey otobüste de oldu da gülmeye ara verip koltuğunu yatırmayı akıl edebildim. Sonra uyuduk tamamen.

Mola olup da o pis kadın anons yaparken "kamilkoçutercihettiğiniziçinteşekkürler, hadidefolupmolayapıngelin" diye bağırmasaydı her şey daha güzel olabilirdi. Lavaboya gidip yüzümü yıkadım, aynaya baktığımda kendimi göremedim. Kirpikler birbirine gir, ben gözümü açama. Çay içerken uyandım. Sonra amcanın bardakları nasıl yıkadığı aklıma geldi, içemedim. Gidip uyumaya devam ettim. Gözümüzü açtığımızda Ankara'daydık. Gözünü seveyim Ankara'nın ya. Oh ya.

Her ne kadar memnun kalmasam da çok fazla, sevdiğim grubu son kez sahnede görmek, ama eksik ama değil, sevdiğim insanla yolculuk etmek, oldukça mutlu etti beni. Senin için kurtlu kestane yedim sarışın, çekilen fotoğrafları istiyorum haberin olsun.

It was like a holiday, thank you all!

amca

2010-09-30T19:06:00.004+03:00

Otobüs durağındayım, eve dönüyorum. Hava soğumuş, ben yorulmuşum; kimseyle de göz teması kurmuyorum, yabani bi görünüm vermişim suratıma, bekliyorum bir otobüs gelsin de bineyim diye. Ama yine olan oldu. Yine. Otobüs dolmuş maceram bitmez benim, amcalar teyzeler de suratımdaki vahşi ifadeye bayılır. Derler ki binlerce genç var çatacak, ama biz bunu seçelim. Üstüne üstüne gidelim belki kavga çıkarır, biz de eğleniriz. Efendi efendi oturuyorum, bi amca geliyo ilerden. Ama falsolu geliyo, böyle manevra yapa yapa geliyo, ama geliyo, görüyorum. Bi de üstüme üstüme geliyo. Yakınlaştıkça fark ediyorum ki bu amca normal bi amcamız değil. Dış görünüşüne göre yargılarım. Yaparım bunu. Yani kimse kusura bakmasın ama elinde pembe bi dosya, üstünde turuncu hırka, altında da iki çifti de farklı renklerde (dizine kadar çekmiş paçalarını, belini nereye kadar çekmiş sen düşün artık) çorap olan bi amcayı ben ciddiye alamam. Ben alamam arkadaşım, lütfen. Esnerken de garip bi hareket yapıyo, böyle 4 kere falan yerinde zıplıyo. Her esneyişi önden tahmin edebiliyosun yani, adam zıplıyo çünkü. Her neyse, geliyo bu. Geldi durdu önümde. Amca ayıboluyo dedim. Nabıyon dedim, otursana! Geçti oturdu. Sana tam diyaloğu yazayım da;

Amca : Sen bayağdır bekliyon de mi?

Ben: Nasıl?

A : Kaç dakkadır bekliyon?
B : Bi on dakika falan olmuştur heralde?

A : Gelmedi mi otobüs?

B : Gelmedi amca.

A : Gelse binerdin zaten de mi?

B : ...
A : De mi?!

B : E-evet.

2 dakika sonra bi kız daha gelir durağa...

A: (Kıza döner) Biz bayağdır bekliyoz da gelmedi otobüs.

Kız : Öyle mi...

A: (Beni göstererek) Bu da 10 dakkadır bekliyo, ben de 5 dakkadır bekliyom. Yarım saattir gelmedi otobüs. (Matematik profesörü olduğunu anlamış oldum.)
K: ...
A: Bu otobüsü kaçırırsak 45 dakka daha bekleriz.

B: E yarım saatte bir değil mi otobüs?

A: Ne bileyim ben be?

B: Hö?

5 dakika sonra falan bana geri döndü...

A: Ben uğursuzumdur böyle, hep beklerim. (gülüyo)

B: Yok yau, tesad...

A: Değil değil. Bankaya giderim, sıra beklerim; otobüs dolmuş hep beklerim, eve giderim yemek beklerim; yatakta da hanımı beklerim. Hanım bulaşık falan bi girişiyo, onu bayaa bekliyom. (çok gülüyo ama.)

B: Öyle mi, ehe.

A: Hanımı bekliyom çok.

B: Tamam amca, anladım!

Böyle deli gibi bişeydi. Değildi de tam. Ne biliyim akıllı adam konuşması mı bu yani, hanımı bekliyomuş falan. Banane amca bigitya!

Özel bildirim : Duydum ki dünyanınengüzelburunluinsanı tanımı paylaşılamaz olmuş. Ama üzüldüm. Dünyanın en güzel burunlu iki insanı sizsiniz, kavga etmeyin; terliği yersiniz.

Ha gel gelelim Cumartesi günü olan Scorpions veda konserine de dünyanınendörtdörtlükinsanı ile gidiyorum. (oldu mu?) (bence şahane oldu) Later bitches!

.dll

2010-09-25T22:05:00.002+03:00

Şu ülkede kimse uzmanlaştığı işle uğraşmıyor. Sebepleri malum, sonuçları da ortada zaten. Ha, uzmanlaşmak derken de böyle akademik bi' öğrenim sürecinden bahsetmiyorum elbetteki. Dolmuş_vitesine_toka_takma-101. Böyle bişey yok. Ama hepimiz de insanız. İnsanım insansın insan. Bu böyle. Hizmet sektöründe de genellikle insan çalıştırılır bildiğim kadarıyla. Ben demek ki istisnasına denk geldim, bugün bindiğim dolmuşu bir öküz sürüyordu. Yok yok gerçekten. Boynu olmayan, paçalarında kılı yünü biten, böyle ön cama salya püskürterek öksürüp tıksıran, ciddi anlamda bir öküz. ÖKÜZ! Ulan, herkes indi, ben de bir durak sonra inicem; dedim ki "bi'şey sorabilir miyim?" güzel bi ses tonuyla ve kibarca iletişim kurmaya çalıştım işte ne biliyim. Yol sorucam yani öyle zor bişey değil. Dolmuşçuya yol sorulur, ne sorucam başka. Neyse, bu böyle bi gerindi önce, sonra da dedi ki, "yoo, soramazsın." Önce bi' afalladım. Gülüyo mu diye inceledim. Yok. Verdiği cevabı işleme aldım, evirdim çevirdim. Yok. Ctrl+F yaptım, sistemde böyle bi cevap usülü de yok. Aldı mı beni bir sinir. O dikiz aynasına asılı iple zincirle bunun boynunu bi sıkmışım, öyl.. Uyanıp dedim ki, inicem, dur! Başlarım senin kibarlık anlayışına da sana da diyip indim. Terrrbiyesiz evladına bak ya.

Aynı güzergahta tekrar karşılaşırsak eğer, bilesin ki dolmuşçu, bilesin ki çok hayın planlarım var. Bir milli servet düşmanı gibi, bir seviyesiz gibi, dolmuşunu boydan çizerim, adamı hasta etme. O deri kaplama koltuklarını anahtarla deler, içindekileri de etrafa saçarım. Dolmuş koltuğunu ne bok yemeye deri kaplatıyosun ki, pişik mi olalım. Ayağa kalktığımızda arkamızda ıslak bir iz mi kalsın, nedir sizin derdiniz? Bence siz bize kılsınız. Öyle bi hava sezdim. '-'
Dün sabah (100'den sonrasını saymadım) o kadar çok gidip geldi ki elektrikler, bizler de mükemmel akıllı olduğumuz için hiçbir elektronik aletin fişini çekmedik prizden ki, böyle gide gele devreleri yansın, içi çürüsün, kullanılamaz hale gelsin, biz de rahatlayalım. İstediğim de oldu. Hdd'm, iki gözümün çiçeği, sen çalışma. Sen bırak kendini, böyle bi tavırlar. Işığı yanmadı. Önce bi kaç zorlamayla açılır gibi oldu, sonra sönerek kapandı falan, nazlandı bayaa. Daha evvel içindekileri ve aleti kaybetme tehlikesi yaşadığım için, içim titredi doğal olarak. Evlat gibi lan, inanılmaz emek var onda. Öyle böyle değil. Sanırım bu son seferiydi dedim, bi köşede hıçkırık krizine girdim. Akşama doğru kendine geldi beyefendi, eski performansıyla sahalara geri döndü. Ödümkoptuburda! Serseri! Gerçi hala kablosunu oynatınca güç kaybından kapanıyo. Üzülmüyor değilim.
House M.D. ve Fringe'in yeni sezonları.
Üstteki madde eksik değil. Sözün bittiği yerdeyiz, ondan.
Onboard ekran kartlarının tümden allah belasını versin mi? Gani gani versin. Böyle rezillik, böyle varlık içinde yokluk olmaz arkadaş. Eski bilgisayar külüstürdü, insan boyunda ekranı vardı (bkz. ilk bilgisayar) 64mb ekran kartı vardı(bkz. commodore'un emmioğlu) ama vardı be. Kullanıyordum, oyunumu oynuyordum ağız tadıyla. Tamam abartmayayım 3-4 oyun toplasan, ama.. En azından ayarlarıyla oynadığın zaman bi kaçına daha izin veriyordu. Ama lütfen, wcraft ı bile kare kare, ağırlıktan ölecekmişcesine çalıştıran; sonra da insanı direct3d error lerine boğan bi karta da merhamet göstermemi istemeyin. Başlarım kart paylaşımına da duyulmamış adına da.
Freecell falan da eğlenceli bence aslında.
Bir buçuk saattir de sitenin otoparkından susmayan alarm sesi geliyo, kimse de demiyo ki noluyo? Sahibinin sallamadığı çok açık ama kimsenin de rahatsız olmaması daha bi değişik. Otoparka doğru koli bandı fırlattım az önce. Çünkü rahatsız olunca böyle yapılır, modern insanlarız. Ve hala devam ediyo. Bağışıklık kazandım gibi bişey. O susunca büyük, kocaman bi sessizlik olucak, buna dayanabilir miyim bilmiyorum.
Mmporg buldum, yeni. Aslında gayet stratejik, point n click mantığı hakim. Ama fps altyapısı üzerine kurulu. Şöyle; sinema büfesi map'ini seçiyosun. Armor olarak gömlek. Gun olarak Barkod okuyucu lazerin var, gerektiğinde reload etmek için dışarı nişan alıyosun, jetonlu oyuncaklardaki mantık. Neyse, oyunun bölümleri var işte film öncesi, film arası, film sonrası gibi. Bu esnada üzerine zombi istilası başlıyo, aç, susuz ve acelesi olan bi kalabalık. Cannibal değil belki ama cüzdanıyla spell oluşturabiliyo falan. Neyse, alıyosun eline barkod okuma şeysini, sıka sıka ilerliyosun. Değil tabi. Yazar kasayı söküp atmıyosun kafasına. Bir hafta ban yedim, forumda şikayet etmişler. Neyse, yeni hesap alıp yeniden giricem yarın. (yarın gece son seanstan sonra brewfest başlıyomuş, sıçtık)

duman, selpak ve sabri üzerine. ya da değil.

2010-09-22T01:10:00.009+03:00

Pek parlak bi güne uyandığım söylenemez. Depresif bi bakış açısı değil bu bildiğin pusluydu yani. Adını verip deşifre etmek istemiyorum ama ev ahalisinden ebeveyn ve sarı uzun saçlı olan, sigarasını söndüremeyip attığı için çöp "biraz" yanmış. Böyle ne varsa yanmış. Ve bu sarışın bomba ev duman altı olana dek de durumu fark etmemiş. Ama diğer bi' sarışın bomba da yine güçlü hislerine dayanarak (adam hisli, yapacak bişey yok.) mesaj atmış. Gereksiz ayrıntıları atlarsak, ölmedim. (yok yau)

N'aber?

Böyle bi olaydan sonra Bahçeli'ye gittim ben. İnsanoğlu nankör arkadaş, hiç bişey olmamışcasına. Neyse, bi selpakçı çocuk bana çıkma teklifi etti. Günün bombası bu asıl. Aslında önce açım falan dedi. Ama aç gibi gözükmediği için ben oralı olmadım. Genelde selpak satan çocuklara karşı hiç oralı olmam. Oralı. Evet neyse. Çocuğum yürü git dedim, abla ne güzelsin dedi, layürügit dedim çıkalım mı dedi, yerimi değiştirdim, peşimden geldi ki o an aç olduğunu anladım. Tokada aç, dayak arsızı. Sonra arkadaşım geldi de neyse ki...

Uzun zaman sonra aldığım ilk çıkma teklifi sonrası, arkadaşlarım onu aşağıladığımı düşündüler. Sen dediler niye selpakçı diye aşağılıyosun dediler. Belki dediler büyük adam olucak o. Çok utandım kendimden ve gidip çocuğun bütün selpaklarını satın alarak bir de eline telefonumu yazdım. Akşama doğru beni arad...

Dur lan öyle olmadı!

Eline telefon yazıyo bi de, sanki bana California'da barda. Hayır bi de selpağa yazmak varken. Orda aklına gelmiyo işte insanın.

Ya neyse, biz kaçtık hemen ordan, nabıcaz başka. Çünkü bu oluşumlar "çarşıdan aldım bir tane eve geldim bin tane!" nin "selpak aldım bir tane kovaladım bin tane!" versiyonu. Yani ters konuşursan falan ya arka cebinden keskin bişey çıkarır, ya da "İBRAYİM, HİLMİABİ!" diye çığırarak çeteyi toplayıverir. Birken 100 olurlar, 1 lira verecekken 100 lira borçlu çıkarsın. Ne gerek var yani. Hani 50 kuruş ols... Olum bi kere 10lu paketler 1 lira onların?! Bunu da söyledim de, diyaloğa da giremiyosun. Bali de çekip geliyo çünkü üstüne. Ulti açmış geliyo, sende de ne healing potion kalmış ne mana; nub musun kaçsana lan! (hello!) Otobüs duraklarında en sona tek başına kalan biri olarak, ben bu çileyi çektim dostlar. Aman. Olum git lan almiycam hasbinallah!

Velhasıl, güzel bi gündü. Edda Babu diye bi yere gittik, eğer giderseniz adımı verin, bi bira alana ikincisi aynı fiyata. (Merhaba bu bir gofret reklamından çalıntıdır. Allah belasını versin öyle reklamın.) Biraderler tabağı diye besin maddesi vardı mesela. Masaya iki kardeş striptizci çıkarıy.. Yok, dur. Doldurmuşlar kızartmayı, biraderler olmuş. Mumdu pastaydı, Sabri'den bile bahsettik yani o kadar da muhabbet ettik. Sağ bek Sabri. Pastadan da Sabri çıktı. Sonra Sab.. Sonrası da öyle umduğunuz gibi değildi, fesat mısınız nesiniz ha.

Hadi o zaman napalım dağılalım mı millet. Hadi tikat edin!

ordan burdan

2010-09-14T23:52:00.006+03:00

Tanıdığınız her 3 kişiden birinin Facebook'ta, MySpace'de ya da her neredeyse bir tane "ordan burdan" "ondan bundan" "biraz ondan iki de bundan, üstüne de leblebi" adında fotoğraf albümleri olduğunu... BİLİYOR MUYDUNUZ?!

Merhaba, ben bu yaşına dek Sıhhiye'den (köprüsünden) öteye gitmemiş doğma büyüme Ankaralıyım. Naber? Hatta "merkez" tabir edilen kavşakları, dörtyolları, caddeleri, köprü ayaklarını bilmem neleri falan da bilmiyorum. Ama Ankaralıyım. Evimi biliyorum falan, yetiriyorum bi şekilde. Daha evvel hiç İstanbul'a gitmemiş olan da benim. Evet evet, gelin üstüme, Eskişehir'e de gitmedim. Bak Bursa'ya gittim ama. Ona laf ettirmem. Bayaa gittim. İstanbul'a da Ekim'de gidicez işte, dağılın lan, ne olay yaptınız. Alla alla.
O da neden, evrak toplama maratonu başladı da, eşe dosta soruyorum şu nerde bu nerde. Herkes Sıhhiye köprüsünü orijin almış. Dört milyon küsür kişi orijin almış ama ben alamıyorum. Veri eksik. Hata ekranı çıkarıyorum her adres soruşumda. Kendim gidip kaybolmamayı deneyeceğim. Google Maps'den daha açık harita çıkarmazsam adam değilim.

Ben bugün haberlerde çıktım, gördünüz mü beni? Öğle haberlerinde son dakika olarak verdiler. "Dost'ta almak istediği kitapları, çizgi romanları iki kolunun altına sığdıramayınca hepsini düşürüp sinir krizi geçiren kız" olarak. Milyarlık ürün toplamışım ordan burdan, alışveriş sepeti falan yapmadıkları için bi kasiyeri dövmüşüm, içerde 4 buçuk saat dolaşınca peşime taktıkları güvenlik görevlisine saldırmışım falan. Hep iftira bence bunlar. Ben sadece bi arkadaşı beklerken çizgi romanlara bakıyodum. Karanfildeki Dost'un amacı o değil miydi zaten?

O, hala Küçük Prens'i okumamış olanınız da şüphesiz benim. (Aslında çok az bi hakimiyetim var, bi yılan var fil yutuyo falan, değişik tabi.) (çok az demiştim.)

Ama bence Naked Lunch'ın filmi çekilmese de olurmuş. Bi filmi izledikten sonra insanın deri rengi değişir mi arkadaş. Kırmızının da ötesinde oldu. Tırnaklarıma baktım sonra da kanmış onlar. Böyle çıldırırcasına kaşınınca demek ki. Böcek görmek çok hoş bir şeymiş gibi doldurmuşlar kırkayağı bilmem neyi. Bok var. Ne o, sanat. Yürü ya. Yürü git. Bazı kitapları da bırakın filmsiz kalsın nedir yani. Bütün kitapları filme çekelim rezil edelim, daha da anlatalım o zaman. Aynı şey A Clockwork Orange için de geçerli. Her ne kadar berbat bi' çeviri okumuş olsam da filmini hiç beğenmedim. Bırakın işte, her kitabı da çekmeyin. Ben size atasözünden karton ev yapıyo muyum? Yoo. Eee? Hadi hadi...

Alakasız maddeler sonuncusu olarak, Buhan Matematik'le, Zihinden Problemler'le, Tüm Dersler'le çocukluğu tükenenler. Zihinden Problemlerin birinci kitabını almışken arkadaşları çoktan 8i almış olanlar. Tüm Dersler'ini ikinci döneme bitirip gelen arkadaşı olanlar. Buhan Matematiğin çözülmeyen sorularla dolu olduğunu fark edenler. Buhan Matematiğin mavisinden, Zihinden Problemlerin sarısından, Tüm Derslerin kırmızısından sonra gökkuşağına küfredenler. Sizleri selamlıyor, evrene mesaj gönderiyorum. Kuantuuum uuuu, evreene mesaaaaj. ilköğrenim hayatımı harcadınız allahsızlar!!

cake

2010-09-03T04:19:00.004+03:00

"Her şey bir patlamayla başladı. Ancak patlayan neydi? Neden patladı ve bir patlama olması gerekli miydi? Binlerce ve binlerce soru. Azınlıklar ne etnik ne dinsel ne de renklere ilişkin olanlardır. Yeryüzü ve dışındaki tek azınlık, yanıtlardır. Her şeyi ve herkesi sorular yönetir. Evren nüfusunun çoğunluğu sorulardan oluşur. Soru ve yanıtların nadir evliliklerinden doğan melezler de bildiklerimizdir. Melezlerin ışığı neyi aydınlatıyorsa onu görürüz. Gerisi karanlıktır." demiş Hakan Günday, Azil'de. "Patlamanın geçmişi yok ettiğini bilmelisin. Patlama öncesindeki hiçbir davranış ve düşüncenin sonucu yoktur. Kuralların doğum tarihi, zamanın başlangıcıdır. Zamanın başlangıcıysa patlama anıdır."

Büyük patlamanın ne zaman olduğu aşağı yukarı tahmin ediliyorsa da, benim için küçük patlama tamı tamına 20 yıl önce oldu. Olmuş. İnsanoğlu abartır. Ebeveynse onun üzerine biraz daha abartır.

"cam bölmeden babana gülümsedin." Bi dur be yeni doğdum daha!

"herkes baba der, sen ilk önce anne dedin." Anne ne demek ki?

"okula gitmeden yazmayı söktün." Elimde sadece kağıt kalem vardı çünkü!

"ayyy dünyanın en güzel resmi!" Anne sakin ol, sadece çöp adam çizdim.

...

"ergenlik çağında herkesin burnu öyle olur, büyüyünce düzelir o, teyzenin burnu ne biçimdi de..." Eee? Kemik lan bu? Ergenlik? Oha yalanmış!

"ergenlik çağında herkesin kilosu öyle olur, büyüyünce verilir o, abinin göbeği ne biçimdi de..." Eee? Abim iki boyutlu oldu? Ben ergen miyim lan hala? Oha bu da mı yalan be!

"erg..." Anne, rica edicem...

...

Doğrular, yanlışlar birbirine girmiş. Böyle pohpohlandıktan sonra gerçek hayatla tanışınca hafif bi tabi şeysi oluyo, bi şamar etkisi yaratıyo illaki. Adapte olmak için iki üç arkadaşla işe başlıyosun. En değerlisi de, koskoca kız olmuş. Gelmiş itiraf ediyo, "ben" diyo, "küçükken 'bence ebrunun gereksiz çok barbiesi var!' diye düşünüyodum."diyo. Böyle bi itirafla büyüdüğünü anlıyosun zaten. Burnumdan getirdi o balerin barbie siyle bi kere oynatmadı da, hala ne diyo ya. Bak hala içimde ukte. Hala oynatmıyo bu arada. Evet, oynasam oynarım. Yok lan ne oyniycam, gider kendime kralını alırım KRALINI. Yürrüüüü!

Bugün, yirminin ilk günü. Bugün, yirmibire ilk adımım. Bugün, hala çocuğum. Ama bugün, çok da yetişkinim. Özlüyorum, seviyorum, umut ediyorum, sinirleniyorum, kuruntu yapıyorum; ama mutluyum. Öyle olması gerek.

"Düşünce şeytandan, davranış Tanrı'dandır. Hangi düşüncenin davranışa dönüşeceğine karar verense insandır."

Her nefes alışımızla zaten ister istemez bir karar veriyoruz. Ben bugün oldukça kararlıyım.

(Ya siz? diye bitirseydim çok vurucu olurdu ha. Neyse, onu da sonra artık.)

adamın faul diyo?!

2010-09-01T02:26:00.003+03:00

Yeni kayıt sayfasını açıp açıp geri kapatıyorum bir haftadır. Hdd'nin usb kablosunu kulağıma taktık çünkü. Oturuyorum gündüz, kafamı bi kaldırıyorum, hö, gece olmuş? Uyan-izle-uyu. Sistem çok basit, zaten oruç da bir yandan uyuşturuyor, oldukça rezil bir durumdayım. Kimi kimi dışarı çıkalım diyen canlarıma böyle sayıya sevinen Murathanoğlu gibi anlamsız ses dizileriyle höykürüyorum da, heyecandan. Anlıyorlar artık, annem de beni süpürgeyle kapıdan dışarı süpürüyo. Ben niye böyle oldum acaba? Bi miskinlik bibişey. Neyse en azından havalar serinliyormuş.

Etrafta Rey Misterio t-shirt leriyle gezinen Smackdown jenerasyonuna aşina değilim. Aşinayım aslında. Kahretsin, burnumun dibindeler. "sen simekdağn biliyo musun?" Ablacım, git başımdan, hadi bak! LAN!

Günün tespiti : Kullanmadığı zamanlarda, Laptop'sa webcam'in üstünü post it le falan kapatan, ayrı aparatsa ters çeviren insan paranoyası. Bi bende yokmuş bugün bizzat şahit oldum.

İnsan hissettiği yaşta mıdır acaba? Bence bu mantık hatasına bi' sınırlama getirseler iyi olur; tadı kaçmadan önce. E ama tadını da kaçırdılar. Bunun bi standart sapması olsun bi aralığı olsun, belli bi sınırın ötesine geçiş yasaklansın. Ne ben "yetmişimde hissediyorum biraz diyalize bağlanayım" diyeyim, ne de siz "pembe tayt giyeyim de gezeyim" diyin teyzecim. TEYZE! napıyonsenya?! Ohoo, ne konuştuk ama biz. Bi kulaktan giriy... Duyabiliyo musunuz teyze? Bari üzerinize biraz daha uzun bişey giyseydiniz; ben iki saat sonra iftar yapıcam çünkü de.

Hadi pembe taytı geçtim. Pembedir, seviyordur; tayttır, rahat ediyordur, biraz kötü bi kombinasyon kabul ediyorum. Ama, saçı başı ağarmış bi amcamızın da Facebook'ta video paylaşırken falan yorum olarak 3 ile kalp yapması falan... Yapmayın çocuklar, döndürmeyin!

Facebook da iyice... Nefret ediyorum ya, iletişim ağı işlevi olmasa kapatmam an meselesi. Seveni de bol, eminim yani. Minicik ufacık kuzenlerin tutkuyla bağlandıklarını, bir hayli de saçmaladıklarını görünce emin oldum bundan. Ama ne biliyim, filmine gidecek kadar da seveni var mıdır acaba. "Ay şu Mark'ın projeye başladığı dönemler ne olmuş gidip izleyeyim" diyen olur tabii ki, meraklısı boldur. Ben gitmem ama, gereksizin de ötesinde. Social Network filmin adı da, merak edene. Hayır, popüler kültür bir zamanlar çekilebilirdi, şu son zamanlarda ciddi anlamda bir mantalite uyuşmazlığı yaşıyoruz, bi yanlışlık var, bi yöntem yanlışlığı, bi bilgi eksikliği. Nasıl düzeleceğine dair fikir bile getiremiyor insan çünkü toplumun büyük bir kısmı bundan memnun görünüyor.

Vizyonda da güzel filmler gösterime girmeye başladı nihayet. Rezil bir yaz sezonu ardından yavaş yavaş seviyeyi yükseltiyorlar. Ölümsüz için bilet alırken gişedeki arkadaş bana "ama Ekim'de daha güzel filmler girecek." dedi. Acaba "sen bu bileti alma da, daha sonra yine gel" mi demek istedi ne dedi anlamadım. Gideyim mi ne demeye getiriyosun arkadaşım?Ama Ölümsüz'ü de izlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Jean Reno, müthiş bir hırsla izlenen tadında bir mafya koşuşturması. -based on a true story-

Dünya şampiyonasına hırs getiren, renk getiren, çıldıran Ersan'a burdan sırt sıvazı gönderiyorum. Ersancım, hadi topu ver de arkadaşların da oynasın, olmaz mı? Aman da..

kroki izlenceler

2010-08-19T05:29:00.003+03:00

Gol yiyip, "kaleci-oyuncu var olum" diyip, topu alarak son gaz koşan, daha karşı takım defansa geçmeden kaleye abanıp, çakallıkta sınır tanımayan çocuğun hırsı. Bildin değil mi o çocuğu. Golü de atamaması bi de. Eheh, salak ya yerim.

İki çocuk da oturmuş kaldırıma, önlerinde de inceli uzunlu çubuklar. Dedim "ne bunlar?" "çöp" dedi, bana bakmadan konuşuyor ama, işine öyle konsantre ki. Ne çöpü dedim ya, çöp dedi çünkü. "Ne çöpü?" dedim, "Mikado'nun." dedi. Olum kalk git dedim ya, şaka mısın nesin. Annen nerde senin dedim. Manyak mı ne, yaşı da 10 falan. Mikado'nun çöpü diyor ya. Biz o yaşta çakallık olsun diye dondurmacıdan kornete dondurma koymadan önce çikolata sosu koymasını isterdik ki, Cornetto yer gibi olsun. Anca o yani, kapasite belli. Mikado'nun çöplerini de Melih Cevdet Anday sayesinde öğrendik, o da lisede.

Tabii ki aynı ülkenin tartışma programlarında "uzaylılar neye benzer" onu tartışan koca koca adamlar var. Ellerinin neye benzediğini birbirine anlatmak için bas bas bağıran adamlar. Ya amca tamam üç parmaklı allah kahretsin, üç tamam, bi otur ya. Otur ya!

İtiraflar köşesi : Banliyö bana hala tren gibi gelir. Tren çeşidiymişcesine.

Yaz okulu da sona erdi, berbat bir final sınavıyla. Sınav esnasında paranoyaklaştım ben. Çünkü çok sayın hocamız dedi ki, "eğer cevaba ulaşamazsanız, şıklar sizi tatmin etmezse, yeni bir şık yazıp onu işaretleyin. Belki de cevap orada yoktur. Belki de soruda eksik bir şeyler vardır ve ben sizden soruya ekleme yapmanızı istiyorumdur." YA HU! 10 tane soru var, cevap içinde mi dışında mı, eksik mi tamam mı derken paranoya büyüdü büyüdü, duvar kenarına çökmüş sallanırken buldum kendimi.

İftarda bir damacana su içiyorum, su reklamlarında beni görürseniz şaşırmayın. İçip içip yuvarlanıyorum dere tepe. Ayaklarımı göremediğimi söylemiş miydim?

Ağustos'ta 16 saat aç susuz bu insanlar! Obama kitlelere seslensin, "Adaletin bu mu dünya?!" ve eklesin, "ortadoğu insanları çok rerörerö."

Hubert-Félix Thiéfaine dinleyelim, daha da abartalım.

Canımın ikileri gittiler. 2 hafta yoklar. Canımın üçü burada neyse ki. Şimdilik ben de gideyim, hati!

benimkisi buzlu olsun.

2010-08-10T00:00:00.005+03:00

Merhaba şu an ekran klavyesi kullanıyorum; ÇÜNKÜ SICAKTAN KLAVYENİN TUŞLARI ERİDİ!

Ankara'ya geldiğime pişman oldum yemin ederim, Kumla'da deniz ne kadar pis olsa da, ne kadar 10 kiloluk zehirli deniz anaları olsa da, ne kadar sıkıcı da olsa; akşamları esiyodu bi serinlik vardı neme rağmen. Geldiğim gün 40 dereceydi. Zaten oradan alıyordum haberleri, kurulan cümleler abartıya abanmış sıvı canlı formlarından :

"Gölgede 40 ama güneşte 59 falan bence."

"İstanbul'da nem yüzde doksanmış, hava da 100 dereceymiş" (bu mantık hatasını sıcağa vermek lazım tabi.)

"Geceleri afedersin ıslak kilotla yatıyoruz."

"Evdeki termometre patladı, bence 158 derece dışarısı."

Her güne 1 elektrik kesintisi! Bu kadar da klimaya abanmayın arkadaşım. Azar azar estirin, n'oluyor yani öyle sonuna kadar çevirip de karşısında uyumalar falan. NOLUYO?! İki cam açalım da karşılıklı, estirsin diye köpek yavrusu gibi bakıyoruz pencerelere, nafile. Bi de bana diyo ki klima iyi hoş da diyo böyle tuvalete falan giderken ikinci sınıf insan gibi hissediyorum. HAYVAN! İnsanmış, bi klimada tuvalete taktıraydınız. Aydınız. O klimalara vantilatörlere bi yığıldınız, Türkiye tarihinde enerji kullanımında rekor kırdınız. Siz evet. Benim kullandığım enerji de lamba. O kadar.

Ya tamam biraz sert çıkmış olabilirim kusura bakma. Yapma demiyorum, yine yap ama hobi olarak yap. Tadında bırak.

Klimaya karşı kıskançlık oluştuğunu hissettim. Ne ayıp. Züğürdün çenesi yorulmuyo ama maşşallah.

Klimalı ayakkabı icat eden mucit türkler her sene haberlere çıkardı, noldu onlara?

Bi de her sene yaz aylarında zayıflama tarifleri, üç günde ölün! diyetleri falan olur ya, hakikaten ölürüm onlara. Elinde kalem kağıt o haberleri bekleyen bi kitle olur, 100 kiloya yakın. Bütün kış yer yer yer yer ... yer, yazın da bütün yediklerini kaybetmeye çalışır. Bi gün ekmek yemez akşamına geçer aynanın karşısına, "Ekrem, süzüldüm gibi sanki ha? Vallahi hafifledim gibi." der. Evet ablacım evet. O haberi yapanlar da hiç utanmaz her sene aynı önerileri farklı mankenlerin görüntüleriyle gösterirler, Bir haber öncesinde Rusya'da yangın, sonra da götü göbeği eritin. Habercilik budur.

Velhasıl, sıcak. çok sıcak. daha da sıcak olucak. mış. Ramazan geliyor, hatta geldi diyelim artık. Ananem dedi ki Allah Ramazan'da kullarına yardım eder, havalar ferahlar, rahat rahat tutulur.Anane dedim, haber kaynağın nere? Noluyu? Nasıl da emin kendinden. Bakalım.

Herkes de Ramazan'a denk gelmesin diye tatilini öteye çekmiş, doluşmuşlar Kumla'ya. Ne biçim görmemiş gibi şezlong falan getirmişler deniz kenarına. İki genç kız gördüm şezlong taşıyan, çektim kenara, dedim ki ayağınızı denk alın. Burda dedim öyle Bodrummuş Türkbüküymüş zartmış zurtmuş, ordaki ortam yok dedim. Burda yaşlı ve obez teyzeler, zayıf ve buruşuk amcalar, bi de onların çaresiz torunları vardır ki hepsi de ergendir dedim. Plaja da en fazla hasır, havlu ya da sandalye iner dedim. Görmemiş gibi şezlong getirmiş, bi çaktım eline bunun, şezlong bi yana çantası bi yana. Adam gibi iki kulaç atıp gidin di mi, orda çikolatalı bilmem neli yağları bişeyleri çıkarıyo falan. Makyaj yapmış bi de. Siz buraya ait değilsiniz anam! Yok!

Asıl komik olan kız yanmak üzere yatarken belinin üst kısmına kalp şeklinde bi kalıp koydu. Mekanizmayı kendi gözlemlerimle anlamlandırdım ki hanım kızımız baskıdan korkudan dövme yaptıramamış, o kısım kalp şeklinde yanmadan kalıp kavruk ten üzerinde öyle bi kalp şekli bırakacak. Enteresan.

Akşam çökmek üzereyken, sitenin çoluk çocuğu eksik olmadığı için oynamaya çıkarlar. Çılgınlar gibi bağırırlar oradan oraya koştururlar. Bu sene de yeni ergenlerde indirim varmış, her köşede bi tane çok metalci yaratıklar. Üstüne siyah tişört giymiş grup resmi baskılı, altına da siyah pantül (yaz sıcağında bula bula kadife siyah pantolon giyen sığır), bi de konvers, saçlar da uzatma eğiliminde. Hani bu okul başlayana kadar 3 ay saç uzatmaya heveslenen erkek çocukları var ya, saç kulakta kalmış, o kadar uzayabilmiş, en de çirkin evresi saç uzatırken. Öyle bişey. Bunu yüzle çarpmışlar her köşeye serpiştirmişler. Çok karanlık bi dünyaları olduğu için cadde kenarında telefondan metal müzikler açılır, elle dize vurmak suretiyle tempo tutulur, geceleri çok marjinal olunduğu için denize girilir. Türlü türlü huy. Haydi jackass olalım kızlar hayran kalsın bize. Hayır anlamadığım, madem özeniyorsun, öğren de gel, elektrogitarı da sahil kenarına getirme yani. ELEKTRİKLİ O LAN! Cereyanlı! Çalıyo bi de dizlerine kadar indirmiş. Berkcan çok tatlısıın! ööeeh.

Netice'de yiyip içip kitap okumaktan başka bir şey yapamadım.

Burada da pek hareket yok. Sıcaklar dışında her şey aynı. Buluşmak için koordinasyonu sağlayamadığımız bir arkadaş çevrem olduğundan, ha! dedin mi buluşamıyoruz. "Erteleyici" diye bi insan türü var bildin mi? Quotes : "Neyse ya, sonra yaparız onu da." "Ya bugün değil de başka bi zaman olsa.." Ekşimen bi surat ifadesiyle aurasının rengi kapkara olur bir anda. Ulti de peşinden gelir zaten : " Zaten bugün işim var, siz takılın ağbi." Nerede buluşulacak, kaçta buluşulacak, kim kim, ne yapılacak. Ulan herkesin de farklı fikirleri, farklı tavırları, derken saat olur 7 8 9 10 11 ... Facebook olmasa arkadaşlarımın suratlarını unutacağımdır.

Namussuz hava, bi damla esmiyor ya. Öldüm burda. Buzları tane tane içime atıyorum, sırtımda dolaşıyolar, ıslak çarşaf, yatmadan bi saat evvel buzlukta bekletilmiş yastık kılıfı, ıslak havlu, dondurulmuş pet şişe, ne kadar serinletici şey varsa stokluyorum yatarken. Sonra da vücut şaşırıyo tabi, sıcak mı soğuk mu lan diye, hoşgeldin hastalık. Ço iyi. Aç klimayı aç, daha da aç, voltaj düşsün, eğlenelim abartalım. ABART İYİCE!

Krizlere girmeden buzları koyayım bi kaba ben, hati kendinize iyi bakın, akşam üstüne kadar dışarı çıkmayın, gece de karnınızda ıslak havluyla yatıp ishal olmayın, ne dedik, abartmıyoruz, klima varsa da modern bir insan gibi , ama en önemlisi İNSAN gibi, azar azar. Heh, hadi bakalım.

tişikkirlir sipirmin

2010-07-25T00:25:00.000+03:00

Eğer sosyal paylaşım ağlarına Eternal Sunshine of the Spotless Mind fotoğrafları yükleyip, altına şiirler yazan bir (1) kız daha görürsem cinnet geçiririm. Gerçekten.

Havalar çok sıcak di mi, nağlet gelsin. Peki bir şey rica edebilir miyim, edebilirim. Eğer dışarı çıkacaksanız, ya da çıkmanız için bir mani yoksa, şöyle gölgelik bir yere, bir yoğurt kabına falan su koyup bırakabilirseniz, kendini ifade edemeyecek halde olan üç beş miniğin susuzluğunu dindirebilirsiniz, pek çok mutlu olurum onlar gibi.

Şu, saat 00:00'dan önceki ve ya sonraki vakitlerde konuşurken tarih karmaşası yaşamak, açıklığa kavuşturamamak acı veriyor bazen. Resmen kangren oluyorum, hele ki bir buluşma ayarlanacaksa. yarın, eööö yani bugün, dur lan bug.. yarın be. saat kaç, e geçmiş, demek ki yarın oldu, yani bugün oldu, o zaman dün buluşalım biz, hadi bakalım. Siren sesi bizim siteden geliyo? Annee? Gömlek mi o? a aaa.

Ekmek almaya diye çıkıp, otobüs bileti alıp geri dönmek, şu yaşıma kadar da yaptığım en uçuk şey olabilir. Lunaparktan, aquaparktan, her türlü parktan mümkün olduğunca uzak durmaya çalıştığımdan, bayaa uçuk bi'şey gibi geldi. Neyse, uzun lafın kısası, ben gidiyorum. Kumla'ya, küçüklüğümden beri rutinlerle doldurduğum yazlığa. Eğleniyorum da aslında, arkadaşlarımın yaş ortalaması 65, ama dünyayı gezseniz böyle şamata göremezsiniz, çünkü dünyanın dört bi yanından kalkıp geliyolar, bok mu var Kumla'da ne varsa. O yaşta çekincelerde takıntılarda ortadan kalkıyor tabii, arsızlık da diz boyu, dile vuruyor. Kumsalda her gün aynı saatte sözleşiyoruz bizim kızlarla. Komiklikler şakalar gırla. gır.

Otobüste nereye oturmak gerektiği, stratejik olarak "oyunteorisi" dersinin mi konusu acaba. Annemde default olarak var olan pasif bi skill olduğu kesin ama. Güneşin saatlere göre geliş açışını, iki camın kesiştiği kalın bloklara denk gelen koltukların numarasını, önünde koltuk olmadığı için ve televizyonu gördüğü için rahatötesi olan numaraları, muavine elkol yapınca görülebilecek mesafeyi, HERŞEYİBİLİR. Ama ben bu sefer onun engin bilgilerinden faydalanamadım, o yüzden şöförün hemencik arkasından, 2 numarayı aldım ki, uyursa falan yanağına şamarı yapıştırıveririm diye düşündüm. Hiç de yaratıcı değil bence de. Neyse eğitim görüyorum yavaş yavaş.

Bavul hazırlamakta da üzerime yok. Bavul hazırlarken zevk alan bi yapım olduğu için, saatlerce sürer bu. Her şeyi enli boylu sırayla koyarım, kullanım sırasına göre dizerim, minik minik çekmeceler, ufacık palmiye ağaçları falan derken lego evi gibi olur içerisi, bana ilaç içirip müşaade altına alırlar.

Bavul da hiç öyle kocaman, şık, modern değil ha, ben kendimi bildim bileli hiç öyle bavulumuz olmamıştır bizim. Samsonite parlak kapak bilmem ne. Gerek mi görmemişiz, neden bilmem. Gerçi evden tatil için bile çıkmayan insanlarız. Bi ben gider gelirim. Ondan olsa gerek ki, üstünde ya yapıkredi yazan bavullar ya da 80 li 90 lı yılların allı morlu bavulları. Eski meski ama sapasağlam. Sen bilir misin hiç körüklü bavul. Ne bilicen sen, kesin bavul setin vardır senin be, böyle şahsına münhasır, milenyum model, hadi ordan. Körüklü bavul ya, çok acayip. Tekerlekli mi? Vay vay vay, Hüsnü, görüyo musun, teknoloji nasıl ilerlemiş, peh peh. Zaten geçen gün bi arkadaşımla Benetton'ın önünden geçiyorduk, ulen dedik, bu yeşilli turunculu bavullar güzel he, bayaa sempatik, fiyatını soralım. Sorduk. Utanmadan sıkılmadan 480 lira dedi, hiç yüzü kızarmadan indirimli fiyat bu dedi. Üstünde tepinseniz kırılmaz, bilmemkaç litre dedi, gözümün içine baka baka! Ben nasıl kendimden geçmişim, bavulu falan kırmışım, şaşırmış tabii önce de, böyle o kapıdaki sensörleri yerinden söküp camları da indirince, güvenliği çağırmışlar. Sonra bileklerimi kolonyayla ovdular da gözümü dışarda açtım.

Yazın Antalya, Bodrum gibi yerlere gitmeyi bilemeyen, körüklü bavullarla gittiği sahil kasabasında da yalnız başına denize girip, akşamlarını çay bahçesinde geçiren, dondurma yemeyi de ödülden sayan, öğlen de yalıda sahaf gezerek tatilini tamamlayan ben, koca bir yılı daha arkadaşlarla "beraber tatil yapalım lan!" planlarıyla geçirdim, lakinkiöyledeğildir. ANNE AL ŞU KEDİYİ BAVULUN ÜSTÜNDEN YEAA!

Telefon diye bişey yapmışlar, böyle özleyince falan arayabiliyormuşsun, çok enteresan geldi bana, denemek lazım. Hati.

telefondayken çekinmek, neyden ama?

2010-07-21T22:46:00.009+03:00

Aaa, n'aber ya? İyi benden de, görüşelim bi' ara.

Bak şuna açıklık getirelim şekerim, arkadaşlar arasında eğlenceli olabilirim ama bi ortamdaki 19 kişiyi tanısam da, o 1 kişi bile var ya, beni öyle bi' gerer ki, öyle böyle değil. Çekinmeyi falan geçtim, acayip bir şeyler olur yani, bilemiyorum. Bak izah bile edemiyorum, öyle bi gerginlik.

N'oldu biliyo musun, az önce elf bi arkadaşım beni aradı. Ben de sıcağa rağmen çayımı almışım, ders çalışıyorum, çünkü yarın vizem var. Rassal değişkenlerin Allah belasını veriyordu ki tam, telefon çaldı, alo?

Böyle heyecanlı heyecanlı, bana durumu izah etti. Radyoda yayına gireceklermiş 2 dakikaya, bağlanacakmışım, "çok iyi de oldu çok güzel iyi oldu taam mı?" insanının repliğini tekrar edecekmişim, eğer yapabilirsem yemek kazanacakmışım vesair. Evet, elfleri radyolara istihdam ediyorlar.

YABİDUR! Ben buluşalım falan diyeceksin sandım, nabtın anam sen? Benim el ayak titre, böyle telefonu tutama, konuştuğumuz dili unut, yerine ancient bi' dil geliştirip onunla bir şeyler gevele. Rengim değişti, ter bastı, başım döndü, neler neler. Abartıyorsam na böyle (O) olayım.

Ben böyle normalde telefonda bile konuşamayan bir insanım. Hayır mesajlaşmaktan da hiç hazzetmem. Konuşmak için ararım, susarım sonra. Nefes veririm falan, sapık kişiliğimin bir yansıması olarak. Tamam belki iki üç cümle kurabilirim. Ama mesela şey olur, böyle diyelim ki karşıdaki bir şey söyledi, ben anlamadım. I beg your pardon? Bir daha söyledi, yine anlamadım, yine sordum, telefonu iç kulağıma soktum, yine de anlamadım ya. Bir daha soramam. Anlamış gibi yaparım. Tesadüfen başka konuya geçilir rahatlarım, ama bazen öyle olmuyo, o soru soruyo oluyo, ben de sadece hı hı demiş oluyorum, öyle saçma bişey oluyo yani. Evet.

Dediğim gibi, konuşma yetimi kaybettiğim nadir durumlardandır. Kimi canlar arayıp bu kötü huyuma nokta koymak niyetindeler. Ama olmamış canlar. Bugün onu farkettim ki bir boka yaramamış.

Neyse, radyocu elf "hadi bağlayalım mı seni?" dedi, ben ne diyeceğimi şaşırdım, acaba dedim ölüyomuş taklidi falan mı yapsam. Çünkü öyle topluluk önünde konuşma yapabilen, kitlelere seslenebilen ya da çok girişken, radyo programlarını arayıp kakara kikiri yapabilen insanlar var ya. Ne biçim lan onlar. Ben onlardan değilim hiç. Fabrika ayarlarım öyle. "oha yok, nası ya, yok yok, şş saçmalama, valla olmaz, şş..." Telefonla konuşurken odanın içinde dört dönüyorum, ter basıyor, elimdeki kalemle orayı burayı karalıyorum, çıldırıyorum adeta. " yavrum valla yapamam yani, fake isim falan sorun değil, cidden, ayy..."

Böyle bi' şey geri çevrilir mi onu düşünüyorum şimdi. Ayıp ettim bence. Sonuçta çocuk beni aramış, beni düşünmüş yani. Ayrıca programına katkıda bulunmak bu, kişisel bişey de değil. Komşulara karşı ço kayıp oldu. Cidden ama. TÜLAY! Döngerigel. Eğer burayı böylece okudunsa bunu da okuyacaksın mantıken ( dünyanın en salak geçiş cümlesi ) Çok özür dilerim, ben de isterim, ya da istemem. Evet istemem, çünkü olmuyo yani, bak başka bir şey iste yapayım. Ne istersen. Ben kamera arkası insanıyım, görünmeyen, duyulmayan, sadece ismi cismi bilinenim ben. Temennim o yönde yani.

Böyleyken böyle. Çevreye verdiğimiz geçici rahatsızlıktan dolayı özür diliyor, senden de tekrar özür diliyor, izninizle huyuma tüküreyim diyorum. Haydi bakalım.

utangaç, çekingen, ter bezleri orantısız çalışan kırmızı yanaklı insanlar, oradasınız biliyorum!
madde işareti koyunca, iki satır arası daha geniş oluyormuş, şablonuna tükürücem ama yeter be.

1 al 3 öde.

2010-07-16T21:40:00.004+03:00

Guns'n Roses yapınca niye bişey demiyosunuz da Deli Yürek yapınca kro oluyo arkadaşım?! Tema aynı halbuki. Belki isimden kaybediyo tabi ama Axl Rose'a karşılık Kenan İmirzalıoğlu'nu gösterebiliriz mesela.

Şu rock gruplarının yağmurda klip çekme arzuları biter mi acaba. Çünkü artık inanılırlık skalasında 0'ın altına düştüler de. O ne arkadaşım çılgınlar gibi yağmur yapmışınız eyvallah, prodüksiyon konuşmuş falan ;ama o elektrikli gitarlar çarpmasın yavrıım, mikrofonun kablolar falan hep su içinde. Öyle deme ama çocuğum, Hamdi amcanların damadı elektrik yüklenmiş geçen, Allah muhafaza..

Bu bir, yağmur suyunun biriktiği zile müthiş bi hışımla abanmak suretiyle seksi baterici imajını çizmek de dillere destan zaten. Bu da iki. Üç de cereyanlı gitarı kablosuz amfisiz çalabiliyorum havaları. Çünkü kablo yok ortada. E haliyle, çölün ortasında da, di mi, elektrik, haliyle... Gençkan kardeşimizin klasik gitarla distortion lı sololar attığı günler de uzak değil. (Gençkan-KendimiKontrolEdemiyorum.mp4)

Şu hayatta da en büyük restoran çakallıklarının başında hesabı istedikten sonra bi çay bi kahve istemek gelir. Böyle garsonda hafif bi endişe görürsün ama, çünkü bahşiş bıraktıysanız, o bahşiş doğruca çayın kahvenin açığını kapayacak, tipbox yüzü göremeyecektir. Müesseseler genelde o çayın kahvenin parasını almasalar da alanlar olduğunu duydum. Çokayıpgerçekten. Bi bardak çay seni de zengin etmez beni de! Bir de bunun gibi, hesap isterken havada böyle yazı yazma hareketi yapılır ya, ortamların çakalıyım, her gittiğim yerde hesabı böyle isterim insanlığıdır o. Zaten her grupta bi tane ondan vardır, yenilir içilir, "hadi mithat hesabı iste" denir ona, ve o da ne yapar, elini beyle kaldırıııp yazar da yazar, ta ki biri görene kadar. Mithat, sen az değilsin. Çıkarken de "bi kolonya bişey yok muydu genç?" diye garsonun sırtını sıvazlayan yine Mithat'tır, çayın geri kalan şekerlerini cebine atan da odur. Bak onun evine git, mutfak çekmecelerinde falan hep zart kafe zurt restoran reklamlarıyla dolu kürdani peçete, şeker bulursun. O odur çünkü. Her eve değilse de her üç daireden birine serpilmiştir onlar. Sevilesidirler.

Canlı müzik yapılan kafelerde, ben çok geriliyorum. Elimi ayağımı koyacak yer bulamıyorum bazı bazı. Çünkü onlar orda çabalıyo, güzel bi tını çıkarıyolar ortamda, sen de orda bi kaptırmışın kendini, yemek mi yesem içki mi içsem arkadaşın anlattıklarına mı gülsem gibi bi çıkmazlara girmişin, emeğe saygı yok. Tamam belki sırf müzik dinlemek için gitmiyosun ama en azından arada bi çalan adama bak, bi tebessümle ona kendini iyi hissettir değil mi. Alkışlamam, eşlik etmem, istek parça istemem şeklinde kuralların olabilir, ki bende var. Ama o insanlar da saygıyı hak ediyorlar bence. Mesela parçaları bitirdiklerinde yok elimde bardak var yok telefonla uğraşayım da kendimi kaybetmiş havası vereyim, olmaz. Ya da mekandan ayrılacaksan, parçanın bitmesini bekle, değil mi. Öbür türlüsü müziği protesto eder gibi olur, olmaz. Böyle ufak hoşluklar olmalı bencö. Bessameeğ, bessameeğ muuuuççooo...

Anane, bari ekmekler kalsaydı ya? (Garsonlardan köpeklere götürmek için yemeklerden artan kemikleri isteyen aile bireyleri şüphesiz en temiz kalpli olanlarınızdır.)

Şarkı bitsin de öyle kalkalım bari.

hot tamale hot hot.

2010-07-14T01:09:00.002+03:00

Senelerdir kullanılıp randıman alınamayan, ama her sene de inadına yeniden alınan yegane şey :Güneş kremi. Saçmalama, koruduğu falan yok. Kiminle konuşsam (ki bu konuda röportaj yaparım her sene) "sürüyoruz ama yanıyoruz da." "bunun faktörü mühim değil, yakıyor arkadaş." "sürsem de bronzum sürmesem de." şeklinde yanıtlar alırım hep. Standart sapmalar olur arada, bilimsel. Neyse. Ayıptır söylemesi biz bugün arkadaşlarla havuza gittik. Bu yüzden, yazının buradan sonrası biraz ıslak olacak.

O kadar ince eleyip sık dokuduk ki seçerken, güzel olsun uygun olsun temiz olsun gak olsun guk olsun diye(ki afedersin buldun da şeyini arıyosun derler buna) bi uğraştık, sonra bula bula en ufak havuzlu, en duşsuz, en de sapa olanını bulmuşuz. Ağızlardan düşmeyen "apaçiler" altın günü yapıyor sandık bir ara. Öyle böyle değildi çünkü, fabrika çıkış, sakallar şekilli, saçlar belli bi şekilde sabit, her yerlerinde ejder dövmeleri, parmak arası terlik bi de bıkmak usanmak bilmeyen bakışları. Neyse o da insandır dedik. Böyle karar kıldık yani, günah. Sonra baktık güneşli, dedik ki neden güneş kremi sürmüyoruz birbirimize. Bir şevkle ver ettik güneş kreminiomza sırta, hayın şemsiyelerin altında bir müddet bekledik ki emsin. Sonra havuza. Detaylar mühim değil, aslolan güneş kremi zırvalığı. Allahın cezaları ya!

Eve bir geldim ki annem elindekileri yere düşürüyordu şaşkınlıktan. "Sen evden çıkarken beyazdın? kimsinlansen" tepkileri vermeye başladı ki aynada kendimi görünce hafif bi tırsmadım değil. Tövbebismillah. Çünkü arka'şlar in cin konuştular bütün akşam. Aksakallı terlikli dedeler, paralel evrenler falan, aynada farklı suretler görm...lan? Demeye kalmadı ben olduğum yere kalakaldım. Slip mayo destekleyenler derneği gibi ben de kendi derneğim olan " bronzlaşmaya hayır! yaşasın beyaz ten! "şimdilik bi üyeyim, ilerde de bakalım.. Neyse işte bi baktım aynaya, tövbeestağfurullah bişey olmuş, böyle sağ kolum ferrari kırmızısı, böyle nikelajlı falan. Sol kol daha mülayim yanmış, arabada oldu tabi o. Surata beş kat fazla ilgi gösterdiğim halde yaramaz çocuklar gibi burun üstü ve yanaklar kıpkırmızı. Yani beyaz gittim kırmızı döndüm ben, beyazların içine kırmızı çorap karışmış gibi oldum, alt üst oldu bünye. Eee, dernek? Dernek tabi, dernek mi kalır lan, renge bak ya. Püh.

Bi de utanmaz gibi, terbiyesiz gibi çarptı. Güneş çarptı. Lan yakıyosun bari çarpma, hadi çarpacaksan bari doğru düzgün yak. Baba akü yok?!

Kısacası, faktörünüz batsın. Güneş sonrası losyonu uzatıyo bi de hala, çekşunuburnumdan! İndirimine başlarım, çalıcaksın yoğurdu suratına, rehabilitasyon neymiş görüceksin, hey gidi. 50 faktörmüş. Faktör git lan!

Kupa Özel ikibinon.

2010-07-12T15:25:00.015+03:00

Bir dünya kupası da bitti. Nba Playoff 'larından sonra ilaç gibi gelmişti ki dün alınan galibiyetle bir kaç gün daha etkisini gösterecek gibi, en azından bu bünyede. Ya Uruguay ya İspanya ikilemiyle takip ettiğim 64 maçın galibi en sonunda pek de zorlayıcı bir karşılaşmayla İspanya oldu. Hop oturup hop kalkarak izlediğim maçta kritiği edilebilecek, belki de bir kaç kişinin "ölü ya da diri aranıyor" ilanlarına maruz kalabileceği onlarca pozisyon ve karar vardı.

Failed : Howard Webb.

Her zaman hakem hatalarına yorulan yenilgiler konuşulur. Hiç bir futbolcu faul yaptığını kabul etmez, kart görsede görmese de itirazında haklı olduğunu düşünür. Bunlar olur. Fakat final maçında ciddi anlamda hakem Webb'in yanlış kararları oldukça etkili olduğu aşikar."İspanyollar hakemi satın almış." Maç sonrası dillerden düşmeyen ilk cümle. Peki ne yaptı bu hakem?

Verdiği kartların yerindeliği konusu tartışılır elbetteki ama aklındaki tek şey olabildiğince "hassas" davranmak olsa gerek. Hollanda' dan daha ofansif bir oyun bekleniyordu elbette, takım zorlandıkça faullere baş vurdu. Maç faulden geçilmez bir hal aldı bir ara hatta. Webb, son maçın gerginliği ve ister yanlılığı deyin ister aşırı hassasiyeti, bir kaç hatalı karar verdi. (Üç değilse de on, bunun münakaşasını yapma benimlen.)

" Hakemlik böyle bir şey. Çok bariz bir ihraç kararını veremeyen hakem maç sonrası hiç konuşulmuyor ama tüm maçı çok iyi yöneten hakem son dakikadaki hatalı bir taç kararı sonrası eleştiri odağı hatta futbol katili olabiliyor."

Hakem tribünü olanları böyle değerlendirmiş ki

katılmamak elde değil. Kararlarda aksamanın ilk göstergesi sanırım Xabi Alonso'nun böğrüne çaaaat diye geçiren DeJong'a kart gösterilmemesiydi. Xabi'de de ne göğüs kemiği varmış arkadaş, kalktı oynadı adam. Helal olsun.

Webb'in karttan çok ikaza, hatta oldukça fazla ikaza başvurması da başta söylediğim gibi, gergin sinirlere dokunmamak, ortalığı daha da karıştırmamak için olsa gerek. Futbolcuları yanına çağırıp

"olum bak, bu böyle olmaz, adam gibi oynuyosanız oynayın, atarım oyundan ha!" tarzı el kol hareketleri yapması, serbest vuruş öncesi Puyol'la Robben'e sürekli "tepişmeyin olum, sarıyı göstericem ha şimdi!" uyarıları, sabrını da ortaya koydu. Kartlık pozisyonlar kartsız kaldı, umulmadık durumlarda kırmızı kartını çıkardı; kimisi doğru kimisi yanlış olsa da takımların çabalarıyla beraber sonuca yön verdi. Belki biraz gevşek bıraktı oyunu, belki de o yüzden oyuncular bu kadar faullu belki de bu kadar disiplinsiz oynadılar. Faul kararı bekleyen Iniesta, istediğini alamayınca rakibine topsuz alanda misilleme faul yaptığında mazur görüldü ki bu onbinlerce insanı ayağa kaldırdı.(Babasınınoğlusanki) Gol sevinciyle maç esnasında formasını çıkarması da kartla cezalandırıldı zaten.

Hollanda'nın 10 kişi kalmasının ardından, düşen moral ve oyun dinamiği, hakem Webb'in insafına geldi demek yanlış olmaz. Son dakikalarda bir kırmızılık pozisyon daha olduysa da bunu kulak arkası ederek hoşgörüsünün doruklarını çıktı, nitekim iyi de bir karardı ki aksini yapması Hollanda'nın oyununa tamamen etki edebilirdi, gerek manen gerek fiziken.

Maç başlarken spikerler Torres'in durumu hakkında epey konuştular. Torres ve Pedro'nun birlikte dikiş tutturamadıklarını dile getirdiler, sakatlığından pek bahsetmediler ama Nisan 2010'da geçirdiği diz ameliyatından sonra eski performansına yükselemediği söyleniyor. Maçın son dakikalarına kadar "nando'yu sok artık seni lanet olası del Bosque !" haykırmalarım boşuna değilmiş, uzatma dakikalarında sahaya dahil oldu. Aslan parçası. Ama tabi yine bişey oldu, öldü. Yarı sahada ağrıdan kıvrandı, maç devam etti. Medikler de pek sallamadı, biz nasıl sinirlendik, aman yarabbim. Biz dediğim, dünyanınengüzelburunluinsanı olan şahıs ile. "torres öldü lan?!" dedi, daha da konsantre olamadık. Eheh, bişeyi yokmuş tabi, iki gözümün çiçeği, kutlamalarda sık sık gördük.

Bütün oyun boyunca Sneijder mi Villa mı yorumlarından sonra Sneijder'i ağlarken gördük ya, biliyorum

senin de yüreğine dokundu. Yazık. Annem de çok üzüldü. Eş dost aramızda bişeyler toplayıp sanay

ide gümüş bi krampon bişey yaptırıp gönderelim lan, valla. Neyse onun dışında günün kazananla

rı Müller (Altın Ayakkabı ve en iyi genç oyunu ödülü), Forlan (Altın top), Inıesta

(Maçın adamı), Casillas (Altın eldiven- ve ayrıca bilmem kaç dakika gol yemeyerek dünya rekoru, bir de maçın en ağlayanı, bir de maçın en gazeteci sevgilisini öpeni, falan filan) ve de İspanya (fair play ödülü) oldu.

Dedem "Futbol, sonuç oyunudur" der, ayrıntılara boğulup daha da kritik yapmak ne kadar eğlenceliyse de, sonuca bakıyoruz ve 4 sene sonra Brezilya'da görüşmek dileğiyle diyoruz. Sayın Üründül, bir şeyler söylemek ister misiniz son olarak? "eeöö, evet, yaani."